Cartas desde Delfos

Vaise montar boa...

2009-11-26T01:43:00.002Z

Olas a tod@s despois de bastante tempo:

Doce xornais diarios cataláns publican hoxe a mesma editorial referente ao proceso aberto no Tribunal Constitucional referente ao Estatut de Catalunya. Aínda que non hai sentenza non paran de aparecer filtracións nos últimos días en distintos xornais. Ao parecer a decisión dun Tribunal Constitucional baixo permanente sospeita ( non se renovaron os membros que debían ter sido renovados, non se cubriu a vacante provocada por unha defunción e ademais un dos seus membros non pode votar debido a unha recusación máis que sospeitosa...) vai levantar moita polémica nos próximos tempos. Esta a editorial publicada hoxe en La Vanguardia, El Periódico de Catalunya, Avui, El Punt, Segre, Diari de Tarragona, La Mañana, Diari de Girona, Regió 7, El Nou 9, Diari de Sabadell e Diari de Tarrassa:

EDITORIAL CONXUNTO DA PRENSA DIARIA CATALÁ

A dignidade de Cataluña

Logo de case tres anos de lenta deliberación e de continuos escarceos tácticos que danaron a súa coesión e erosionaron o seu prestixio, o Tribunal Constitucional pode estar a piques de emitir sentenza sobre o Estatut de Catalunya, promulgado o 20 de xullo do 2006 polo xefe do Estado, rei Juan Carlos, co seguinte encabezaminto: "Sabede: Que as Cortes Xerais aprobaron, os cidadáns de Catalunya ratificaron en referendo e Eu veño en sancionar a seguinte lei orgánica". Será a primeira vez desde a restauración democrática de 1977 que o Alto Tribunal se pronuncia sobre unha lei fundamental referendada polos electores.

A expectación é alta. A expectación é alta e a inquietude non é escasa ante a evidencia de que o Tribunal Constitucional foi empuxado polos acontecementos a actuar como unha cuarta cámara, confrontada co Parlament de Catalunya, as Cortes Xerais e a vontade cidadá libremente expresada nas urnas. Repetimos, trátase dunha situación inédita en democracia. Hai, con todo, máis motivos de preocupación. Dos doce maxistrados que compoñen o tribunal, só dez poderán emitir sentenza, xa que un deles (Pablo Pérez Tremps) áchase recusado tras unha espesa manobra claramente orientada a modificar os equilibrios do debate, e outro (Roberto García-Calvo) faleceu.

Dos dez xuíces con dereito a voto, catro seguen no cargo despois do vencimento do seu mandato, como consecuencia do sórdido desacordo entre o Goberno e a oposición sobre a renovación dun organismo definido recentemente por José Luís Rodríguez Zapatero como o "corazón da democracia". Un corazón coas válvulas obturadas, xa que só a metade dos seus integrantes se achana hoxe libres de contratempo ou de prórroga. Esta é a corte de casación que está a piques de decidir sobre o Estatut de Catalunya. Por respecto ao tribunal -un respecto sen dúbida superior ao que en diversas ocasións este se mostrou a si mesmo- non faremos maior alusión ás causas do atraso na sentenza.

A definición de Catalunya como nación no preámbulo do Estatut, coa consecuente emanación de "símbolos nacionais" (¿seica non recoñece a Constitución, no seu artigo 2, unha España integrada por rexións e nacionalidades?); o dereito e o deber de coñecer a lingua catalá; a articulación do Poder Xudicial en Catalunya, e as relacións entre o Estado e a Generalitat son, entre outros, os puntos de fricción máis evidentes do debate, a tenor das versións do mesmo, tendo en conta que unha parte significativa do tribunal parece estar optando por posicións irredutíbeis. Hai quen volve soñar con cirurxías de ferro que cercenen de raíz a complexidade española. Esta podería ser, lamentablemente, a pedra de toque da sentenza.

Non nos confundamos, o dilema real é avance ou retroceso; aceptación da madurez democrática dunha España plural, ou o bloqueo desta. Non só están en xogo este ou aquel artigo, está en xogo a propia dinámica constitucional: o espírito de 1977, que fixo posiíbel a pacífica transición. Hai motivos serios para a preocupación, xa que podería estar madurando unha manobra para transformar a sentenza sobre o Estatut nun verdadeiro cerrollazo institucional. Un enroque contrario á virtude máxima da Constitución, que non é outra que o seu carácter aberto e integrador.

O Tribunal Constitucional, por conseguinte, non vai decidir unicamente sobre o preito interposto polo Partido Popular contra unha lei orgánica do Estado (un PP que agora se reaproxima á sociedade catalá con discursos construtivos e actitudes zalameras). O Alto Tribunal vai decidir sobre a dimensión real do marco de convivencia español, é dicir, sobre o máis importante legado que os cidadáns que viviron e protagonizaron o cambio de réxime a finais dos anos setenta transmitirán ás novas xeracións, educadas en liberdade, plenamente inseridas na complexa supranacionalidade europea e confrontadas aos retos dunha globalización que relativiza as costuras máis ríxidas do vello Estado nación. Están en xogo os pactos profundos que fixeron posíbel os trinta anos máis virtuosos da historia de España. E chegados a este punto é imprescindíbel recordar un dos principios vertebrais do noso sistema xurídico, de raíz romana: Pacta sunt servanda. O pactado obriga.

Hai preocupación en Catalunya e é preciso que toda España o saiba. Hai algo máis que preocupación. Hai unha crecente fartura por ter que soportar a mirada irada de quen seguen percibindo a identidade catalá (institucións, estrutura económica, idioma e tradición cultural) como o defecto de fabricación que impide a España alcanzar unha soñada e imposíbel uniformidade. Os cataláns pagan os seus impostos (sen privilexio foral); contribúen co seu esforzo á transferencia de rendas á España máis pobre; afrontan a internacionalización económica sen os cuantiosos beneficios da capitalidade do Estado; falan unha lingua con maior fol demográfico que o de varios idiomas oficiais na Unión Europea, unha lingua que no canto de ser amada, resulta sometida tantas veces a obsesivo escrutinio por parte do españolismo oficial, e acatan as leis, por suposto, sen renunciar á súa pacífica e probada capacidade de aguante cívico. Estes días, os cataláns pensan, ante todo, na súa dignidade; convén que se saiba.

Estamos en vésperas dunha resolución moi importante. Esperamos que o Tribunal Constitucional decida atendendo ás circunstancias específicas do asunto que ten entre mans -que non é outro que a demanda de mellora do autogoberno dun vello pobo europeo-, recordando que non existe a xustiza absoluta senón só a xustiza do caso concreto, razón pola que a virtude xurídica por excelencia é a prudencia. Volvemos recordalo: o Estatut é froito dun dobre pacto político sometido a referendo. Que ninguén se confunda, nin malinterprete as inevitábeis contradicións da Catalunya actual.

Que ninguén erre o diagnóstico, por moitos que sexan os problemas, as desafecciones e os desgustos. Non estamos ante unha sociedade débil, prostrada e disposta a asistir impasíbel ao menoscabo da súa dignidade. Non desexamos presupor un desenlace negativo e confiamos na probidad dos xuíces, pero ninguén que coñeza Catalunya porá en dúbida que o recoñecemento da identidade, a mellora do autogoberno, a obtención dun financiamento xusto e un salto cualitativo na xestión das infraestruturas son e seguirán sendo reclamacións tenazmente expostas cun amplísimo apoio político e social. Se é necesario, a solidariedade catalá volverá articular a lexítima resposta dunha sociedade responsábel.

De volta

2009-09-03T03:19:00.004+01:00

Olas a tod@s:

Vai acabando o verán e as cousas comezan a voltar ao seu ritmo normal. A xente volta das súas vacacións ( os que as tiveron) ao traballo (os que o teñen, que cada día son moitos menos); os nenos e xóvenes prepáranse para a volta ao cole e para os exames de septembro respectivamente; comeza a liga de fútbol... volta á rutina.

O verán pasou rápido, mesmo debido ao tempo que tivemos, poderíamos dicir que case non houbo verán. Entre tempo e crise o sector turístico pasou por un dos peores anos que se recordan, pero se a cousa segue así pode que sexa só o primeiro de algúns malos veráns.

Non fixo bo tempo, pouco sol houbo nas nosas praias. Tampouco houbo raios de esperanza na vida económica; hoxe mesmo soubemos que o paro voltou a subir e acércase a cifras desastrosas. Desde a antiguedade o verán é percibido como a época da ledicia, da luz, da diversión e , polo tanto, asociámolo á vida. Non parece que este se asocie tan claramente a esta percepción.

A cifra de parados chegou a máis de 3´6 millóns parados. E isto coas contas do goberno, nas que non se incluen os demandantes de primeiro emprego. Esta foi "estrela" de hoxe en todos os media. Gustaríame sinalar outra que lin onte mentres tomaba o café: 3 de cada 4 pequenos e medianos empresarios e autónomos declaran ter un soldo de menos de 1100 euros brutos ao mes. Si, a min tamén me parecía incrible (ou non tanto nalgúns casos) pero son datos de Facenda. Segundo os inspectores de facenda esto amosa que o fraude goza de boa saude. Cousa que xa sabíamos todos por outra parte.

En resume, millóns de persoas no paro e uns empresarios que son uns defraudadores cando menos no 60% dos casos ( deixemos un 15% para aqueles que lles vaia mal o negocio sendo xenerosos). As dúas cifras son moi altas ( a do paro e a do fraude) e moi preocupantes. A primeira é noticia porque debe selo. ¿Pero a segunda por que non lle preocupa a ninguén?. Non creo eu que as arcas estatais estén tan cheas agora mesmo que xa non colla un euro máis.

Estas dúas noticias son o indicador de que, após o verán, non hai nada novo baixo o sol, ou baixo as nubes que sol sol....

O BNG e o Coiote ( Vidas Paralelas II)

2009-07-28T02:12:00.006+01:00

Olas a tod@s:

Volto hoxe, pasados xa algúns días desde a última entrada, coa segunda parte das Vidas Paralelas. Como a primeira esta tamén está adicada ao BNG. Conviña revisar o acontecido desde que vos falara dos parecidos entre a temporada do R.Madrid e as andainas do BNG nestas últimos anos.

Este pasado fin de semana os actos do Día da Patria Galega deixaron bastantes claras algunhas cousas e gostaría de crer que axudarán a que algúns caian da burra como Paulo camiño de Damasco ( pero sen milagre non sei eu). Pouca xente, pouco entusiasmo, moitas dúbidas e moita resignación; este sería o resume dos actos. ¿Que está pasando no BNG?. Pois que lle está a pasar o mesmo que ao Coiote.

O Coiote é ese simpático predador que sempre argalla uns plans moi sofisticados ( coa colaboración dos productos marca ACME ) para cazar ao Correcamiños e poder papalo. Despois de tanto argallar o resultado sempre é o mesmo: o Coiote acaba caindo na súa propria trampa e ademais de pasar fame, leva uns sopapos tremendos.

O BNG percorre ultimamente un camiño similar. A dirixencia leva uns cantos anos argallando uns plans marabillosos para levar ao BNG a "cotas insospeitadas" ( Quintana dixit, non sabemos se por arriba ou por abaixo). Tamén leva os mesmos anos coa maldición do Coiote, levar sopapos e pasar fame. Como o noso outro protagonista, o BNG cae unha vez tras outra nas trampas pola súa dirixencia argalladas e, tamén, acaba lamentando a súa mala sorte e culpando a outros dos seus propios erros.

¿Pero cal era o plan?. Un plan "coma o mundo" que diríamos n´Ogrobe, achegarse a máis xente por unha doble vía: moderación e "salto á modernidade". Mediante a moderación, o plan buscaba conquerir que a xente que estaba "asustada" polo BNG perdese o medo e puidese achegarse ao proxecto nacionalista. O primeiro erro do plan estaba claro: ¿ que ía pasar cos que non estaban "asustados" polo BNG e que o levaran ata onde estaba?. Para a dirixencia este era un problema menor que tiña pensado resolver de dous maneiras: impor un férreo control do BNG mediante o cambio do sistema asemblear por un baseado na delegación dentro da fronte
e o emprego de fogos de artificio e "foguetería" varia mediante "brillantes" sistemas de marketing político. Pero isto tampouco rematou de resultar e o plan estaba convertíndose nunha cousa demasiado complexa. Os foguetes do BNG resultaron ser marca ACME como os do Coiote e non deron o resultado esperado e , así, tras un tempo algo comezou a axitarse na masa social nacionalista. Tampouco acabou de resultar como agardaban o control mediante os delegados. O control por parte da UPG e o chamado Quinigá tivo en fronte un número nada despreciable de críticos e, aínda que remataron instaurando un forte control, este tivo un efecto colateral: a fuxida de moitos militantes, algúns abandonando o buque e outros deixando de participar na vida interna. A moderación tamén trouxo consigo a difuminación do espazo político propio do BNG e as lóxicos trasvases ao PSOE.

Pero como no caso do Coiote a moderación só era a primeira parte do plan, o plan tiña outra parte: o "salto á modernidade" ( ao que dan ganas de chamar o gran salto cara adiante de tan grande que foi). Esta entelequia víñavos a ser o cambio da forma de actuación social do BNG. A cousa comezou coa chegada ao goberno nas cidades. Nesa época comezaba a implantarse entre a militancia do BNG ( xa sabemos todos dende viñan eses cantos de serea) a idea de que o modelo de actuación social do BNG : a) non se adecuaba á sociedade e a situación política
actual b) o crecemento do BNG era insostible sen medios "actuais" ( véxase medios de comunicación afíns). O salto tiña moito a ver cun dos pontos anteriores, a sedación da militancia e arede social. A cousa víñache sendo que era imposible chegar ter máis de vinte parlamentarios sen medios de comunicación e estratexias de comunicación com as dos "partidos modernos". Comezouse a sustituir o traballo en organizacións sociais e nas súas revindicacións polo traballo "moderno" a través, case que de forma exclusiva, dos medios de comunicación e do marketing político puro e duro. Esta tendencia baixou a actividade da militancia tanto no plano interno como no externo ao nível dun partido "moderno" pero sen medios de comunicación afíns,claro. O primeiro revés electoral, que debeu ter sido o primeiro aviso das eivas, foi interpretado como unha confirmación de que o salto e a moderación eran urxentes e inevitables. Os cambios puxéronse en marcha e a actividade da militancia caiu a ras de chan.

Os aspectos negativos do plan non fixeron máis que agravarse coa chegada á Xunta, ignoráronse todos os avisos e a vida interna do BNG acadou a inoperancia total. A chegada do bigoberno acelerou e agravou todas as consecuencias negativas desa estratexia e das correspondentes tácticas pero, é aquí radica a clave do sopapo, non conqueriu ningún dos supostos obxectivos, ou non como se agardaba (léase xornal marca ACME).

E así se atopa o BNG coma o Coiote, líado na súa propia trampa (ou cocido na seu adubo, como se prefira) e sen saber como sair. Tendo que activar unha militancia que ou está desactivada ou ,coma Segismundo, ainda non sabe se foi soño ou realidade. Abandoado por parte das sereas que levaran a nao contra as rochas ( algunhas seguen co seu canto dentro e fóra). Tendo que recuperar a credibilidade da parte da sociedade e das organizacións sociais que hoxe se sinten traizoadas, desencantadas ou directamente non existen. Cuns dirixentes que máis teñen de plantas trepadoras que de pensadores... . O traballo é grande abondo xa pero visto o percorrer dos acontecementos ainda vai ser maior polo menos ata que se caia da burra e se vexa a luz.

No caso do Coiote tanto plan fallido facía que lle colleses cariño e que tiveras ganas de que comera dunha vez ao Correcamiños, falando claro: daba peniña. Na política a cousa de dar pena non funciona e trás moitos sopapos o que soe vir, se non se pon remedio, é outro sopapo. Mellor é telo claro.

Poncio Pilatos

2009-06-19T03:34:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Levaba tempo sen escribir sobre algún tema da vila. Isto débese a que quería informarme mellor respecto das cuestións relacionadas co archicoñecido campo de golf. Escoitei numerosas e variadas informacións e/ou opinións ao respecto e ainda non teño moi claro o que está a suceder polo que vos pido que me corrixades naquelas cousas nas que esté errado. Imos alá.

A polémica respecto do campo de golf non é nova, o que ven sendo nova é esta ubicación. Levamos escoitado durante anos proxectos dun novo campo de golf ou de ampliación do xa existente n´A Toxa. Uns pasaron pronto mentres que outros tardaron máis en desaparecer da vida pública meca. As argumentacións a prol deste novo proxecto son as mesmas que anteriormente, basicamente "o progreso da vila" e o "aumento do turismo". Podería dicir que son as mesmas que se empregan para calquera das barbaridades que se lle teñen ocurrido a algún dos membros desta nosa vila ( ¿recordades o conto aquel do circuíto de motos?). Pero neste novo conto hai algunhas novidades que si me gustaría sinalar...

A novidade máis clara é a posición dos grupos que conforman o tetragoberno, que varían desde o non sabemos ao non sabemos pero en principio non estaría mal. Realmente a postura do tetragoberno recorda moito ao do gobernador romano bíblico Poncio Pilatos e a súa postura de lavarse as mans. Esta é unha postura que se podería esperar do PSOE ( pola súa tendencia a querer contentar a todos e pola súa máis que dubidosa base ideolóxica) pero non do BNG ou de EU ( do "Invento Galeguista" xa nin falamos porque xa todos sabíamos que se ían apuntar de primeiros). Esta postura do tetragoberno non é en realidade unha postura xa que o que se busca é alongar os tempos para evitar tomar unha decisión ou para retrasala ate ter preparada a intendencia necesaria para o discurso posterior. Esta postura consiste en deixar que a Xunta autorice ou non o campo de golf e despois pronunciarse a posteriori (falando claro o "nós queríamos pero foi cousa da Xunta" ou o "non queríamos pero a Xunta deixa"). Unha tomadura de pelo. Ou se está xa a favor ou se está xa en contra do proxecto porque obviamente se é ilegal xa sabemos todos que non se pode facer. Por iso creo que o mínimo esixible aos grupos do tetragoberno por parte dos cidadáns é que comuniquen ás claras a súa postura facendo fronte as consecuencias que desta se deriven. O demais son fume e espellos.

Eu vou dicir claramente cal é a miña postura: estou en contra do proxecto. As miñas razóns son moitas e variadas. Primeiro porque invade zonas protexidas pola Rede Natura. Segundo porque me parece innecesario por xa haber campos de golf n´A Toxa ou en Meis ( este último un total fracaso, por certo). Terceiro porque supón unha aposta clara por un tipo de mercado turístico en franca decadencia e moi perxudicial a longo prazo.

O modelo que se está implantando a paso acelerado nas Rías Baixas é o modelo que se está amosando como fracasado noutros lugares do estado. Falamos, claro está, do modelo denominado "de sol e praia" caracterizado polo sobreexplotación e a súa nula sostibilidade. Este modelo está en decadencia xa que, cada vez máis novos lugares entran na competición a prezos máis abaratos ofertando cousas similares ( que lle pregunten aos do Levante por Túnez ou Croacia). En troques outros modelos de turismo de menor masificación e maior sostibilidade gañan cada vez máis adeptos e xeneran máis ingresos.

Os que estamos en contra do campo de golf non estamos en contra do turismo (vella falacia que xa vai aburrindo), senón que estamos en contra dun modelo moi perxudicial que a longo prazo vai ser perxudicial como xa se demostrou noutros lugares. Por iso convén ir espertando e construíndo un modelo novo. Temos as capacidades e o potencial, só fai falla aproveitalo. Convén ir ampliando os horizontes e entender por exemplo que o destino turístico non é a vila senón a comarca: O Salnés. Se entendemos isto temos multitude de cousas por explotar: patrimonio material, patrimonio inmaterial, deportes nauticos, cicloturismo, enoturismo.... e un longo etcétera quedemandaría que esta entrada se alongase. Nestes parámetros se debería centrar un novo modelo turístico máis sostible e máis rendable a longo prazo pero para iso fai falla unha valentía, un proxecto e unha inventiva que non fan falla para aprobar un campo de golf. Iso si, recordemos que Pilatos ao final acabou como un dos malos do conto e vaiamos tomando nota.

Post scriptum: Recoméndovos pasarvos polo blog da plataforma contra o campo de golf onde podedes atopar material moi interesante sobre o tema: NON AO CAMPO DE GOLF . Engado o enlace tamén na barra doutros lugares de interese.

Esta casa é unha ruína ,ou mellor dito, estas casas

2009-06-12T01:06:00.005+01:00

Olas a tod@s:

Remataron as eleccións europeas e como non podía ser doutra maneira, comezan a proliferar distintas análises nos diferentes espazos de comunicación. O máis comentado é o resultado das mesmas no estado español, ou sexa, a victoria do PP. Tendo esto certa importancia ( pero nin moito menos tanta como algúns parecen querer darlle) non vou a falar diso nesta entrada. Esta vai xirar en torno a dous sopapos: o que recibe a Unión Europea como forma organizativa e o que recibe en toda europa o socioliberalismo.

Antes de comezar convén explicar o termo socioliberalismo. Numerosos politólogos e historiadores usan o termo para referirse aos partidos políticos europeus que se adoitan chamar socialdemócratas. O termo vense empregando cada vez con máis forza nos últimos anos xa que, para moitos estudiosos, estes partidos xa non poden ser calificados de forma satisfactoria de socialdemócratas. Os especialistas soen situar esta transformación ca. 1980. A aceptación do liberalismo (mesmo nas súas formas máis agresivas) e a cada vez menor diferenciación entre conservadores e/ou liberais e os partidos socialdemócratas é a razón fundamental deste cambio de denominación.

Ben, estas eleccións europeas deixan, cando menos, dúas mensaxes claras: a Unión Europea na súa formulación actual non se comprende, non se entende ou é percibida de forma negativa por un número moi importante e crecente de cidadáns e o socioliberalismo desplómase en Europa a mínimos históricos.

A primeira mensaxe é facil de percibir. A participación nestas eleccións en moitos estados europeus caeu a níveles cómicos e ata se pode, moitos lugares, cuestionar a lexitimidade dos elixidos. A media europea foi do 43´24 %, habendo 11 estados con participacións menores ao 38% ( en Eslovaquia non se chegou nin ao 20%). Na maioría dos novos estados membros a participación rozou cifras ridículas de participación.

Esta ridícula participación é froito de moitas e diferentes cousas. A maioría dos cidadáns non teñen nin as nocións máis básicas do funcionamento da UE. Outra gran parte nin sequera percibe como se ve afectado pola Unión. O considerable deficit democrático na formulación da Unión arrepía a outros cantos que si saben como funciona o chiringuito. E ainda se poderían enumerar centos de explicacións máis.

A base da UE foron acordos sobre o libre comercio de diferentes productos sendo o máis citado a CECA ( Comunidade Europea do Carbón e o Aceiro ) de 1951. Non foi a base da UE nin a paz entre os estados nin ningún outro conto deses que se esforzan en contarnos habitualmente. Estas bases explican o desenvolvemento posterior ate a actúal UE, un desenvolvemento centrado e baseado no libre intercambio de mercadorías e no liberalismo económico. Eses son os campos máis desenvolvidos pola UE e os que realmente importan tanto a gobernos como empresarios. Como mostra podemos empregar o Tratado de Lisboa formado case por enteiro por disposicións neoliberais que formaban parte da fracasada constitución europea. Ou sexa, cando non se aprobou a constitución os gobernos europeos rescataron as partes referentes ao liberalismo económico e asináronas sen ter en conta o que os seus electores decidiran antes ( Francia p.ex) e sen rescatar ningunha das partes de "la Europa social". Así é como funciona a democracia europea e así colleita tamén estes grandes "éxitos".

Imos co segundo tema, que é realmente o importante: o naufraxio do socioliberalismo. Os resultados dos partidos socioliberais foron desastrosos en toda Europa agás en Dinamarca e en menor medida en España. Os sopapos máis grandes recibíronos o SPD alemán, os laboristas británicos e o PS de Francia , e non por esta orde. En moitos xornais e medios de comunicación reflexaron este naufraxio como o naufraxio da esquerda pero isto non é realmente así. Máis alá de que o calificativo de esquerda hai tempo xa que o perderon estas formacións esa análise non é real posto que agromaron moitas outras formacións de esquerda case descoñecidas anteriormente para o grande público. O caso máis significativo rexistrouse en Francia onde Europe Écologie, a coalición electoral encabezada por Daniel Cohn-Bendit ( o famoso Dany le Rouge do 68) acadou o 16'28 % dos votos a tan só o 0´2 % do resultado do PS. Non foi este o único caso pero si o máis claro ( en Alemaña Die Grünen, os verdes, e Die Linke, a esquerda, sumaron entre os dous 22 escanos, só un por debaixo do SPD).

Estes resultados reflexan o cansanzo cada vez maior do electorado respecto do socioliberalismo. Para algúns analistas isto é incomprensible xa que segundo o seu razonamento o neoliberalismo é o culpable da crise logo non ten moito sentido que os mais castigados sexan os socioliberais ( para eles socialdemócratas). Este razonamento é incorrecto na súa totalidade. Primeiro, tan culpables son os socioliberais como os conservadores da crise, só basta con botar un ollo aos gobernos da SPD en Alemaña ou aos laboristas de Blair e Brown. As súas políticas económicas e as súas solucións son case calcadas, tanto é así que en Alemaña xa gobernan xuntos. Como as solucións e as culpabilidades son as mesmas non se sabe porque extraño motivo ían culpar da crise exclusivamente aos liberias e/ou conservadores. Alguén pode dicir: si, é certo pero o Partido Popular Europeo e os Liberais tiveron uns resultados altísimos. Isto non é tan certo. Primeiro, o seu grupo está moi inflado grazas a que en moitos dos estados do este europeu case que só existen opcións conservadores e de ultradereita. Segundo, realmente moitos destes partidos tamén perderon votos e mesmo porcentaxe como a CDU en Alemaña. Terceiro e máis importante, postos a escoller polo menos as opcións do PPE sempre foron os paladíns do neoliberalismo e do mercado, polo tanto decepcionaron (ou engañaron se se quere) a menos xente. Digo eu que postos a escoller entre o neoliberalismo ou neoliberalismo versión edulcorada sempre funciona mellor o primeiro por ser o orixinal e ter menos contradiccións ( diso xa tivemos proba en Galiza ultimamente co Bipartito).

A baixa participación nestas eleccións fai dificil sacar conclusións claras destes comicios pero as preguntas están aí: ¿ comeza o fin do socioliberalismo europeu?, ¿ comezan a nacer alternativas desde a esquerda ás formulacións actuais encarnadas en novos partidos e novas formas de organización políticas con peso real en Europa?.

As respostas virán co tempo

Vidas paralelas: R.Madrid-BNG

2009-05-08T02:54:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Vidas paralelas é unha obra do escritor grego Plutarco. Nesta obra comparaba parellas formadas por un persoeiro da Grecia antiga con outro romano. Comparaba as súas virtudes e os seus defectos e tamén sinalaba as diferenzas entre ambos.

Eu propóñovos unha comparación: o BNG e o R.Madrid.

Os dous termos da comparación non atravesan na actualidade o seu mellor momento, pero esa non é a súa única similitude. Vexamos.

O R.Madrid comezaba a tempada despois de gañar a liga anterior con superioridade. O seu eterno rival non atravesaba o seu mellor momento e parecía que esta ía ser unha temporada victoriosa para o Madrid.

O BNG daba a impresión de atoparse cómodo no goberno da Xunta e parecía, segundo a súa dirixencia, sinxelo mellorar os seus resultados electorais e permanecer no goberno.

Para o R.Madrid a cousa comezou a torcerse pronto. O equipo non xogaba a nada e ademais tampouco encadeaba victorias. Mentres o BarÇa comezaba a marabillar co seu xogo e comezaba a afastarse do rival. Houbo xente, dentro e fóra do "madridismo", que buscou primeiro ao inimigo exterior: os árbitros e aquela cousa da conspiración de Villar. Pouca xente se paraba a examinar unha plantilla moi deficitaria na creación de xogo, e os que o facían rapidamente eran estigmatizados como "antimadridistas". Pero os resultados comezaron a mellorar coa chegada de Juande Ramos e comezou a formarse unha burbulla que ride vos da inmobiliaria. O xogo seguía sendo nulo, certo, pero o Madrid gañaba pequenas batallas e ía sumando puntos. Tamén chegou o primeiro aviso de que a burbulla era iso, unha burbulla: a eliminación a mans do Liverpool cunha tunda grande en Inglaterra. Era o primeiro aviso. Pero o Madrid seguía sumando puntos na Liga e xa parecía que a "actitude guerreira" e o " rendirse nunca" podía funcionar. ¿Que importaba xogar mal se ao final se gañaba?. Seguía habendo quen dicía que a burbulla ía estoupar en canto viñeran os partidos importantes pero tamén seguían sendo tildados de profetas apocalípticos e cousas polo estilo. Entón chegou o Barcelona e meteulle 6 no Bernabeu, dando unha lección de fútbol que marabillou ao mundo do balompé. Estoupara a burbulla. Quedou claro que se se xoga ben as posibilidades de gañar son maiores, que o importante non era só chegar senón tamén como se chega e que o fútbol é fútbol e non unha guerra.

O BNG levaba perdendo votos desde hai uns aniños xa. Pero non pasaba nada. "Chegamos ao goberno" dicíase. A dirixencia e moitos militantes escrbían cousas como: "mellor 13 e gobernar ca 17 e oposición". Só importaba o goberno. Reformouse a estructura interna para favorecer a dirixencia e facilitar que "o goberno gobernase". Gran parte das cousas que se facían desde o goberno non satisfacían aos votantes nacionalistas, pero a mensaxe era "é que agora gobernamos e as cousas non son tan fáciles". Cegos polo resplandor das placas e os despachos moitos no BNG só pensaban en gobernar, o importante era iso. Claro que tamén había militantes que dicían que a cousa non ía ben, que as políticas que se facían eran erradas ou dun caracter socioliberal moi afastado da base do BNG. Como os outros tamén era estigmatizados e tildados de "profetas da catástrofe, "desleais" e demais adxectivos similares. Chegaron as municipais e veu outro aviso: o BNG, pese ao goberno, non arrancaba e mesmo retrocedía. A dirixencia dicía: non hai problema gañamos en tal concello ou en tal outro. O descenso nas cidades foi brutal pero, ¿ a quen lle importaba se ao final gobernabas nun par de vilas máis e estabas na Xunta?. Seguía a medrar a burbulla. Chegaron as autonómicas, e cando as sondaxes comezaron a ir mal claramente, usaron, ao igual que o Madrid, o recurso ao inimigo exterior. Un contubernio de prensa e empresarial ía directamente a polo BNG. Cando chegou o sopapo este contubernio convertiuse na explicación oficial e causa de todos os males. Seguía dando igual que esas alianzas contra o BNG xa existiran no pasado ( e probablemente vaian a seguir existindo no futuro). A burbulla ainda non rematara de estoupar.

Como vedes, ao igual que na obra de Plutarco, o paralelismo non é completo. Ainda ten que estoupar de vez a burbulla no caso do BNG. Realmente eu creo que as autonómicas foron o Liverpool do BNG e, se a cousa non cambia, ainda queda recibir ao Barça. ¿Por que?. Pois porque ainda se ten que dar conta o BNG que na política ainda é máis importante o como se chega. Porque se ten que dar conta de que non fixo as cousas ben, de que tiña un xogo moi rácano. Tense que dar conta de que o seu camiño non é o do PSOE e de que os seus votantes esixen moito máis.

Máis vale que se vaia dando conta pronto porque senón, como no caso do Madrid, o sopapo vai ser moi grande cando estoupe a burbulla.

U-los culpables? ( A pantasma de Tom Joad )

2009-04-01T01:49:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Andamos hai case un ano metidos na que din é a crise económica máis importante desde 1929. Por todos lados aparece a palabra CRISE, os seus efectos, algún dos seus detonantes ( burbulla inmobiliaria), profecías sobre a súa duración... ; dos non temos noticias e sobre os culpables. Podemos buscar e rebuscar por todos lados que estes non aparecen. ¿ Onde están aqueles neoliberais?, ¿ onde están os neocon, o FMI, o Banco Mundial, todos aqueles expertos que dicían que a economía española era unha máquina imparable?. ¿ Desaparecerían todos estes homes?. Non, pero mudaron de disfrace.

Se un se fixa si que andan por aí, impertubables e con outras roupas. Resulta que todos aqueles que se enchían a boca coa liberdade do mercado, a súa sabedoría e cousas polo estilo, son agora os mesmos que andan clamando pola intervención estatal e por unha nova regulación do sistema financeiro. Iso si, das súas prediccións e recomendacións anteriores nen sequera se retractaron. Vai un exemplo: ao pouco de comezar a emisión do programa "La noche en 24" en TVE entrevistan a un profesor da Univ. de Barcelona. O motivo da entrevista eran os altos prezos da vivenda en España. O profesor responde que as vivendas van seguir subindo de prezo durante decadas posto que a demanda era moi alta a causa do turismo, a inmigración... . O mesmo profesor hai dúas semanas no mesmo programa non tiña problema en dicir que o colapso do mercado inmobiliario xa se vía vir, que os expertos ( supoño que el se incluía nesa calificación) xa avisaran hai tempo e de que un crecemento económico baseado na construcción era pan para hoxe e fame para mañá, etc. ¡Haiche que ter valor!.

Todos os cónsules e procónsules do neoliberalismo andan reclamando axudas estatais e o rescate público polo mundo adiante. Isto pode parecer raro pero non o é. Simplificando moito a ecuación é a seguinte: eu monto os meus negocios, se van ben gaño unha manchea de cartos e non quero oir falar de regulacións nin de estado; agora ben, se a cousa vai mal chimpo empregados á rúa e pido toda canta axuda estatal e intervención pública haxa para salvar a empresa pero esta que siga sendo miña e que siga cobrando todo canto tiña no contrato. Só hai que ver casos como o dos executivos de AIG, de BNP ou do Royal Bank of Scotland.

Nada se oe falar da perversión do sistema, de como a crise amosa o fracaso do sistema económico creado após a II Guerra Mundial e modificado cara o horizonte da mínima regulación imprescindible nos anos 80 do pasado século.

En "As uvas da ira" de Steinbeck ( unha das mellores novelas da Gran Depresión), a familia protagonista, os Joad, sofrían este mesmo "andazo". Os Joad eran incapaces de ver a perversión do sistema, a súa maldade. Crían firmemente na súa bondade e eran incapaces de entender que todas as humillacións e penalidades que sofrían formaban parte e eran expresión do novo sistema capitalista ( o new order). Eran incapaces de entender que os empresarios se aproveitasen do alto nivel de paro para contratar traballadores case a coste cero mentres a xente sofría a falta de cartos.

Polo de agora estamos nunha situación semellante á dos Joad. Pero como na novela xa comezan a verse os primeiros actos de contestación por parte da cidadanía como vimos recentemente en Escocia e outros lugares do Reino Unido ou en Francia. Estes actos son tildados de "perigosos" e "radicais". En realidade o medo é o mesmo que o dos terratenentes da novela, que a xente se de conta de que pode mudar a situación se o intenta.

Tamén se fala, ou máis ben se profetiza, sobre a fin da crise. Que si o 2010, que si máis, que si menos. Todo sen ter en conta que a velocidade á que se dan as noticias e á que se move a información hoxe en día non fai que unha crise empece hoxe e remate mañá como ocorre normalmente con todas as noticias nos media. Para rematar só me gustaría recordar que a crise de 1929 durou 16 anos e só rematou tras a II Guerra Mundial cando se tiveron que reconstruir os sistemas.

...E Galiza falou, escolleu PPdG

2009-03-02T03:47:00.004Z

Olas a tod@s:

Pois ben, estes son os resultados das eleccións en Galiza: PPdG 39, PSdG-PSOE 24 e BNG 12. Os galegos e as galegas decidiron darlle a maioría absoluta ao PPdG tras catro anos de bipartito. Por diante quedan as análises e as reflexións sobre estes resultados estudando os datos polo miudo pero convén deixar claro un punto de partida. ¿Cal é para min este punto de partida?. Desde logo non é que a xente sexa parva, vasalos de caciques e cousas polo estilo que se poden ler hoxe en moitos lugares da rede galega. Dicir que a xente é parva e todo iso nin é verdade, nin explica nada. A xente valorou os méritos e propostas de cada un e decidiu darlle un amplo respaldo ao PPdG, máis amplo ainda se temos en conta que a participación foi unhas décimas maior do 70%. Os motivos son moitos e temos días para analisalos con calma pero desde logo non se atopan nunha estupidez conxénita do pobo galego.

O meu punto de partida é o seguinte, que cada un se faga responsable dos seus éxitos e culpable dos seus fracasos. Os dous membros do bipartito, pese ao aumento da participación, cairon en votos: o PSdG perdeu arredor de 73.000 votos e o BNG arredor de 44.000 votos. Parece claro logo que as cousas se fixeron mal no bipartito. Débese partir da base de que a responsabilidade esta na dirección destes dous partidos, na súa estratexia e no seu traballo ao longo destes catro anos. Saindo desde aí podemos falar dunhas razóns e doutras, porque se os responsables e os militantes destes dous partidos empezan xa coas conspiracións ou historietas semellantes, peor lles irá ainda. Os culpables estarán nesas dúas formacións; o quen e o como poden ser discutibles. Onde seguro que non están nin as culpas nin os culpables e no suposto de que o pobo galego é masoquista, parvo, etc.

Responsabilidade e que cada pau aguante a súa vela.

Lixo e máis lixo ( repaso II)

2009-02-27T03:04:00.005Z

Olas a tod@s:

A campaña electoral chega ao seu fin este venres. O sábado temos a xornada de reflexión e o domingo o "día D" e a "hora H". Eu alégrome de que remate, e fágoo porque o nível de merda, con perdón, que tivemos que aturar nesta campaña chegou a límites insospeitados.

Tivemos de todo: acusacións, corruptelas, ataques á vida persoal, manipulacións na rede, presuntas suplantacións de identidade, e-mails trucados... . O único que non tivemos foi un debate entre as forzas con representación parlamentaria e tampouco demasiadas propostas. Moito do lixo esparcido é de antoloxía polo que convén que o repasemos un pouco.

Un dos focos de lixo máis importantes foron os medios de comunicación. O propietario do xornal La Voz de su Amo "encabronouse" polo apoio do nacionalismo á creación dun novo xornal de papel, Xornal de Galicia. Desde esa adicouse a publicar toda canto lixo fose necesario para impedir que o nacionalismo medrase nestas eleccións. Desde supostas corruptelas sen ningunha proba e que misteriosamente non volveron aparecer máis ata fotos de hai cinco anos que se habilmente fixo pasar como do verán pasado. Todo isto por non falar xa do espazo adicado á campaña do BNG nese xornal que chegou ata a non existir ( como podedes comprobar na súa portada na web). Chegou a ocupar máis a información sobre UPyD, que non ten nin representación parlamentaria. Non contento con iso, este simpático editor chegou a públicar un artigo dunha páxina pedindo o voto de forma implícita para o PP. Neste mesmo artigo este home criticaba a imposición linguística do galego desde as escolas e a administración e toda unha serie de inventos máis. Non contento con semellante monte de esterco, ao home non se lle ocorre outra cousa que pór o título parafraseando a Émile Zola ( que de seguro se está remexendo na tumba), para rematar de escarallarse. Non se descobre nada ao dicir que La Voz de su Amo é exactamente iso: a voz do seu amo; e que o seu obxectivo principal é que vexamos ao seu dono como un rei (debe ser polo apelido) e anos mesmos como vasalos agradecidos. Digo que non sorprende a ningúen porque iso xa o sabíamos moitos desde hai tempo, pero tamén convén recordar que a Consellería de Cultura lle deu un premio polo seu servizo a Galiza. Agora máis dun estará pensando onde lle ía meter o premio ao homenaxeado... , pero auga pasada non move muiño. Quíxose xogar a manter as políticas de subvencións e control da información de gobernos anteriores e este foi o premio.

Pero a cousa non acaba aquí ainda deu a campaña máis montes de lixo. Asesores do PP andiveron amosando fotos da porta do garaxe de Quintana onde se podían ver unhas aboiaduras. ¿A explicación? Supostamente Quintana nunha discusión coa súa muller montara no coche e tentara asustala e esnafrárase contra a porta. Baltar amontonou ainda máis lixo insunuando que Tareixa Taboas era amante de Quintana.

En Celanova "apareceron" uns pasquíns contra o plan de vivenda e o banco de terras redactados nestes termos: " o goberno do BNG e o PSOE pódenche expropiar a túa casa para darlla a outra persoa, se te ausentas un tempo" ou " pódenche quitar as túas terras e darllas a outros coa excusa de que non as traballas". Parecen os contos aqueles de " si gana la izquierda te quitan las vacas y se las dan a tus vecinos". Para espernexar.

O lixo tamén chegou ao correo electrónico con envíos masivos de correos con ficheiros de Power Point adxuntos atacando ao PSdG e ao BNG asinados supostamente por representantes destes dous partidos. O caso xa chegou aos tribunais por delitos de difamación e suplantación de identidade. Membros destes dous partidos achacan a campaña a un ex-xornalista de ABC, agora traballador do PP. A primeira das denuncias, feita polo PSdG, xa foi admitida a trámite.
Na web do xornal ABC unha utilidade en flash permite tunear o despacho do presidente da Xunta e "despilfarrar tu dinero como hacen algunos políticos" (Touriño nomeadamente).

Isto é o que temos. Non temos debates na televisión nin cousas desas pero ,iso si, MERDA temos a moreas. Deixovos enlaces a diferentes informacións relacionadas co tema:

Artigo de El País sobre os ataques a Quintana.

O pasquín de Celanova alertando sobre "el peligro rojo" en Vieiros.

Os correos falsos en Vieiros

Todo isto e máis en Chuza

Por un puñado de votos ( repaso I)

2009-02-24T02:45:00.003Z

Olas a tod@s:

Entramos xa na recta final da campaña electoral e parece que as cousas se poderían decidir, facendo un xogo de palabras co filme de Leone, por un puñado de votos. As enquisas que sairon durante estes últimos días definen unha tendencia: pequenas variacións de porcentaxe de voto en cada unhas das provincias poden significar considerables variacións nos escanos. Estas enquisas mostran horquillas considerables, de arredor de catro escanos, nas súas prediccións de resultados electorais. ¿ Que nos fai crer isto?. Que as cousas poden decidirse por un puñado de votos.

Estando así as cousas a participación parece convertirse na chave de bóveda da victoria e da derrota para cada un dos partidos. A participación é a abstención son cousas difíciles de prever. Non tanto o dato de participación en si como o comportamento do grupo de electores que se atopan en dúbidas de votar ou non. Historicamente, e de forma xeral, considérase que unha maior participación beneficia ás forzas consideradas progresistas e unha menor ás conservadoras. Tende a verse así xa que os grupos máis abstencionistas soen responder a perfís xovenes e urbanos. En realidade non sempre se cumplen estas tendencias de maior participación-mellor resultado das forzas consideradas progresistas. Ao meu ver a clave do asunto está en non facer apreciacións tan xerais e observar un pouco máis a situación actual dos "grupos de maior risco abstencionista".

Traducindo estes parametros a Galiza o resultado podería ser o seguinte: a forza máis perxudicada pola abstención sería o PSdG, seguida polo PP e a menos perxudicada podería ser o BNG. Non parece o resultado ao que estamos afeitos pero é moi posible. A forza que máis crece no tramo de idade 18-25 xa non é o BNG, é o PSdG. O PP segue sen ser a forza máis votada neste tramo de idade pero é a forza de maior crecemento nas cidades nos últimos anos. O BNG está tendo un mal comportamento electoral nas cidades e xa non é a forza máis votada no tramo 18-25 pero si que parece afortalar o seu bo comportamento nas vilas de tamaño medio (que son menos abstencionistas que as cidades e poden en certa forma compensar o mal comportamento do BNG nas cidades). Así parece que os grupos máis abstencionistas son os liderados polo PSdG e con crecemento por parte do PP. De aí podemos obter que o PSdG sería gran perxudicado da abstención ( voto xovén + cidades) e o PP non sería o gran beneficiado ( crecemento electoral importante nas cidades). Algunha enquisa reflexaba en días pasados ( creo que unha de Público) certos datos que parecen confirmar a teoría: a maioría dos votantes que dudaban si votar ou non, eran antigos votantes do PSdG na súa grande parte pero o segundo grupo foron votantes do PP nas estatais.

De todas maneiras este panórama non só convirte a participación en chave, tamén convirte en importantísimo algo que non se avalía nas enquisas: o voto CERA ( censo electoral de residentes ausentes). As sacas de votos da outra banda do mar son un posible "seguro de vida" para o PSdG, o posible tiro de gracia para o PP e un máis que probable desgusto para o BNG. Todos sabemos a manipulación e o fraude ao que están sometidos eses votos polo que non me vou a estender nas razóns da obvia vantaxe do PSdG no voto emigrante.

Con todo o dito parece claro que a noite electoral vai ser movida, e posiblemente os días seguintes tamén ( polo do reconto das famosas sacas). Só agardo que a decisión que tomemos os que vivimos aquí non se cambie días despois cos votos das sacas porque xa sería unha burla ao sistema democrático que disque temos. Sei que a xente inscrita no CERA ten dereito a voto pero estou seguro de que é unha burla que nese censo sigan inscritos mortos ( que ademais tamén votan), que non se vote de forma persoal e en urna, os chanchullos de compra de votos mil veces denunciados, que voten persoas que hai 40 ou 50 anos que non veñen aquí e outras que xa nin sequera estiveron nunca... . Por todo isto un que o goberno de Galiza mude uns días despois a causa desas sacas pode ser a repanocha.

Preparados, listos , xa!!!

2009-01-27T03:15:00.007Z

Olas a tod@s:

As eleccións están á volta da esquina e comezan a multiplicarse tanto os actos partidarios como as informacións sobre o proceso electoral nos medios de comunicación. A dúbida principal é se reeditará o bipartito PSdG-BNG, ou pola contra, o PPdG será quen de conseguir a maioría absoluta.

Como tamén é normal os partidos políticos gañarán o día das eleccións, se ben algúns serán considerados como vencedores e outros como derrotados polos electores e os medios. É dificil moitas veces saber de certo quen se pode considerar gañador e perdedor nunhas eleccións. Certo é que alguén goberna e alguén fai oposición tras o proceso electoral pero isto non sempre equivale aos parametros victoria-derrota. Por iso creo máis acertado falar de obxectivos e expectativas para valorar os resultados electorais. Pero aquí tamén atopamos un problema: a diferencia que existe normalmente entre os obxectivos e expectativas que se trasmiten aos electores e as "reais" ou aquelas que só se fan explícitas en clave interna.

Por todo isto vou facer hoxe un resume do que eu considero que son os obxectivos electorais reais de cada un dos partidos, outro das que tentarán transmitir, que se podería ao meu ver considerar éxito e as miñas primeiras prediccións de resultados.

Obxectivos externos: Probablemente os máis coñecidos de todos, a maioría absoluta.

Obxectivos reais: Ate hai uns meses non perder demasiados votos, na actualidade coa irrupción da crise non se descarta poder optar á maioría absoluta. Ainda así unha pequena perda de votos e escanos é probablemente o obxectivo máis realista.

Éxito: O premio gordo sería a maioría absoluta pero eu considero que a perda de un ou dous escanos pode ser considerado como éxito polo PP tras pasar á oposición. Se ademais de minimizar as perdas acada uns bos resultados nas cidades creo que o éxito sería claro.

A miña previsión: Ate o comezo da crise o asalto á maioria absoluta non era máis que unha ilusión. Coa chegada da crise este obxectivo parece difícil pero non imposible xa. De todas maneiras non creo que acade a maioría absoluta e creo que perderá dous escanos e mesmo non sería descartable que perdese tres. Non creo que a caída sexa maior.

Obxectivos externos: Reducir distancias co PP, consolidar o goberno e aumentar as distancias co BNG.

Obxectivos reais: Coa chegada da crise aqueles obxectivos de tentar desbancar ao PP como forza máis votada ou achegarse cando menos están totalmente desfasados. Realmente o PSOE só ten xa como obxectivos non perder porcentaxe de voto, manter o goberno e facelo coa mesma diferencia respecto ao BNG.

Éxito: Para o PSOE a chave do éxito está en conservar o goberno mantendo as distancias respecto do BNG. O impacto da crise estalle pasando unha forte factura ao PSOE e este resultado en Galiza sería suficiente para eles.

A miña previsión: Creo que coa crise o PSOE manterá o seu número de escanos ou como moito gañará un. Ainda así non sería descartable que perdese un escano dependendo de como siga evolucionando a crise ata as eleccións.

Obxectivos externos: Segundo Quintana alcanzar un resultados histórico. Isto sería alcanzar os 18 deputados.

Obxectivos reais: En realidade o BNG aspira a recuperar parte dos votos perdidos nas anteriores autonómicas para remontar o voo. O obxectivo está en acadar nun futuro bipartito unha maior cota de representación a costa do PSOE.

Éxito: No caso do BNG calquera cousa que sexa menos de 15 escanos e gobernar pode ser considerado un fracaso. Debemos recordar que 15 escanos sería recuperar dous dos perdidos nas últimas eleccións galegas. Non acadar iso depois de participar no goberno galego por vez primeira sería un fracaso. O premio gordo serían 17 escanos, se ben parece moi dificil.

A miña previsión: Quince escanos recuperando un Lugo e outro en Ourense e manténdose en Coruña e Pontevedra.

Para todos os demais partidos que se presentan o éxito e obxectivo son o mesmo: acadar un 5% dos votos e obter representación, algo sumamente improbable.

Todas estas previsións non teñen conta o voto por correo. Son tamén unhas primeiras impresións que ,no camiño ás eleccións, irei mudando conforme vaia analisando as tendencias e as enquisas que vaia tendo.

Motos,golf... imos ter que marchar nós para que collan eles

2009-01-07T19:48:00.003Z

Olas a tod@s:

Espero que pasáredes as festas o mellor posible e que os Reis Magos vos botaran regalos abondo. As festas rematan e pouco a pouco todo, e todos, voltamos á normalidade.

Coma todos nós, os concelleiros que nós representan tamén volvén á normalidade como nós amosan as novas que traen os xornais. Unha delas, é a queixa do PP por unha desatención, segundo eles, dos moteiros e as súas "propostas" por parte do Concello. O concelleiro Aguín pretende relacionar este tema nas súas declaracións cunha desatención dos clubes deportivos e tamén coa xa vella táctica " dos obstaculizadores do progreso e a modernidade". Digo que é unha táctica vella xa que é a mesma empregada polo PP en temas como o tiro ao pombiño, o porto deportivo ou o campo de golf.

Nunca se fala dos verdadeiros problemas que conlevan esas infraestructuras nin se analisan cun mínimo de seriedade os plans de quen as presentan. Estámonos acostumando ultimamente a escoitar o xa "clásico" discurso da choiva de centos de millóns de euros de beneficio para todos nós que parece buscar que nos creamos que os impulsores de tales proxectos son unha especie de Reis Magos ( iso si, de Occidente que os de Oriente xa sabe todo o mundo quenes son). Todos estes argumentos de "altura" buscan reducir a discusión a unha suposta liorta entre partidarios do progreso e partidarios do atraso.

Así nunca oimos aos ideólogos dos proxectos explicar nada do impacto ambiental, dos problemas para os veciños que vivan preto ( sospeito que ningún deles quererá ter unha casa ao lado do circuito por exemplo), de canto nos vai costar a todos satisfacer as ansias de correr de algún, de como se vai financiar, do impacto desas infraestructuras no urbanismo do presente, que xa é malo abondo, ou do futuro... . Pero aínda é peor porque ainda ningunha cabeza pensante destas, ou do PP que se apunta a todas, se molestou en explicar como e onde se van construir todas esas infraestructuras porque unha cousa é construir unha pero resulta que hai partidarios de todas!. Así temos as asociacións esas que só vemos no ano cando aparece unha xenialidade destas e agora no nadal porque poñen uns carteis na Catorse. Estes son partidarios de todo canto se propón. Parece que cos moteros ou os golfistas van aparecer hordas de compradores todo canto hai desde flores a fios. Gustan estas asociacións de aparecer nos xornais pedindo todo canto hai e pode haber pero, eso si, onde imos construir todo eso que queren, apoian e propoñen?. Non hai resposta. Ben mirado hai unha, que nos marchemos os veciños a outro lado para que poida vir o circuito, o campo de golf, o porto deportivo, o polígono e o monte de urbanizacións que propoñan. Porque non nos esquezamos de que estamos falando d´Ogrobe non do estado de California.

Creo eu que xa está ben de tanto conto chino e de tantas historias de personas que queren que lle construamos un negocio propio cos cartos de todos. Xa está ben de falar sen rumbo, sen un mínimo de seriedade e de quererse convertir nos máis modernos. Xa está ben de apoiar calquera aventura por disparatada que sexa. Xa está ben de querer facerse rico cos cartos dos demais. En resume, xa está ben de tonterías.

P.D.: Así lle vai á economía local, só fai falla mirar en mans de quen están as súas asociacións e para que as empregan.

Feliz ano 2009 a tod@s !!!

2008-12-31T04:18:00.003Z

Olas a tod@s:

Rematamos un ano e estamos a punto de comezar outro novo. Soen ser estes uns momentos onde nos gusta botar unha ollada atrás para ver o que deixamos atras; e soen ser tamén uns tempos onde os propósitos e desexos para o vindeiro ano se acumulan ( se ben case nunca cumprimos todos eses propósitos). Realmente son tantas as cousas que podería destacar do ano anterior que non sabería por onde escomezar, así que non vou aburrirvos co acostumado momento " the best of the year".

En cambio o futuro si parece que nos vai dar abondo de que falar o vindeiro ano: campos de golf (outra vez ), ración doble de eleccións, crise económica e moitas cousas máis se temos en conta todas aquelas que nin sequera podemos albiscar.

Tamén nestes momentos un tamén tende a pensar en todas aquelas cousas que parecen non mudar ano tras ano. Aquelas cousas que fan que penses que "nada cambia todo permanece" que dixera o filósofo. Non creo que as cousas non muden. Paréceme evidente que mudan ainda cando eses cambios non se nos fan de todo visibles, non quere dicir que non se produzan. Fago estas reflexións tras ver a enésima brutal agresión de Israel ao pobo palestino. Hoxe escoitaba a moitos dicir eso de que as cousas non cambian , mais eu non creo que sexa así. Vaia se cambiaron. Os palestinos xa son masacrados de forma impune, certo que xa o eran antes pero e que agora tamén resulta que a culpa é exclusivamente súa. Tamén había moitos que falaban da brutalidade de Israel. O que eu non escoitei foi a alguén dicir claramente que a UE é cómplice directo dun xenocidio. Primeiro axudou a presionar para depoñer a Arafat, despois cando os resultados electorais non lle gustaron e os palestinos escolleron a Hamas, bloquearon todas as axudas imprescindibles para a supervivencia de Palestina e do seu pobo, despois axudaron a partillar Palestina en dous anacos, asistiron complacentes a creación dun muro daqueles que antes eran da vergoña pero agora xa non, permitiron a invasión do Líbano e agora permiten a masacre inxustificada dun pobo. Pero que máis dá! Ao final a culpa é dos de Hamas que son uns talibansiños. Claro que non caimos na conta de que se Hamas tivese uniformes "como diós manda" serían un exército palestino e non uns terroristas. Defender ao teu pobo do exterminio non é terrorismo, terrorismo é o que practican tanto o estado de Israel como os seus aliados.

Só nos queda agardar que o novo ano remate mellor ca este. Feliz ano e a pasalo ben!

BO NADAL A TOD@S !!!

2008-12-24T03:44:00.001Z

Un conto bíblico. ¡ A Constitución á procesión!

2008-12-15T03:25:00.005Z

Olas a tod@s:

Algún de vos podería pensar polo título que a chegada do Nadal fixo acender en min as chamas da relixiosidade cristiá, nada máis lonxe da realidade. O conto bíblico ao que vou facer referencia é a transición e a constitución española.

Durante a pasada semana moitos foron os debates, tertulias e programas adicados nos medios ao aniversario da constitución e á transición. Eu vin uns cantos na tele e cheguei á conclusión de que a transición tal e como a contan é en realidade un conto da Biblia: a historia de Moisés. Vexamos.

Todos coñecemos como Moisés foi rescatado dun río pola familia do faraón. Máis tarde renunciou á realeza exipcia ao sentir o chamado do deus dos xudeus e voltou a Exipto para liberar aos xudeus e levalos á terra prometida. Pero non só fixo iso, tamén recolleu as táboas da lei que lle foron entregadas polo deus xudeu e deullas ao seu pobo. ( Se alguén ten dúbidas que se quede tranquilo que non falta moito para que poñan por enésima vez Os dez mandamentos na tv). ;)

Pois mira ti que para unha chea de tertualianos o asunto da constitución e da transición éche un conto idéntico. Pode sonar a cachondeo pero tentade recordar o que se soe escoitar do tema e mirade como foi a cousa.

Resulta que " el pueblo español vivía en la tiranía". Tras a morte do tirano un antigo membro dos privilexiados do réxime, J. Carlos, decide "sacar a su pueblo de la tiranía" e levalo á terra prometida ( nótese que Moisés foi máis bravo xa que non agardou a que morrera o faraón). Entón comeza a cousa esta da transición onde o noso protagonista realiza unha serie de "milagres": convertir aos republicanos en monárquicos ( case como aquelo de auga en viño), "unió a su pueblo" que estaba desunido presupoñemos, trouxo a paz social e toda unha serie de
dádivas ( "prosperidad, confianza en el futuro, bienestar..."). Pero non acaba aquí a cousa, recolleu duns "sabios de coñecemento e intelixencia divina" as taboas da lei, perdón, a Constitución e deunola a todos nós para que vivísemos como corresponde aos "elixidos". Non contento con iso tamén nos protexeu das tropas do faraón ( lease 23-F) aos que grazas ao seu poder divino derrotou ( tamén tivo máis mérito aquí Moisés, que abreu as augas e fodeu aos exipcios de vez) e conduciu a todos os españois á terra prometida chea de paz e felicidade.

Pode sonar a cachondeo pero isto é máis ou menos o que diversos xornalistas e académicos dixeron o pasado fin de semana: A constitución non se pode cambiar xa que nós, os simples mortais, non podemos comparar os nosos coñecementos cos designios dos sabios guiados pola Providencia., a figura principal da transición foi J.Carlos que nos conduciu á democracia e toda outra serie de contos.... . Todo isto se escoitou en tertulias e programas varios. Non se oiu falar nada da xente que loitou pola democracia, de cambio social, de cambio económico ou de transformación das estructuras. A sociedade non tivo ningún protagonismo pois o gran protagonista foi o Rei, o noso Moisés.

Non me sorprende moito isto xa que grande parte da historiografía española ( e máis a que pode ser considerada oficial) gosta moito destes discursos históricos típicos da historiografía anterior ao século XX, dos grandes persoeiros,das batallas e dos feitos puntuais. A cousa é ainda peor xa que, ademais, é totalmente impermeable ao pensamento crítico. ¿ Canta xente non cre que a transición foi unha caste de Idade de Ouro onde todo foi perfecto e que a partir de aí " todo fue a peor, se acabó el consenso y los grandes líderes"?. Moitísima xente cre este discurso oficial. Todos tenden a esquecer que a transición foi un proceso que, ao ser dirixido por notorios membros do poder franquista, acabou coas aspiracións de aqueles que si loitaran pola democracia cando o "bicho" non morrera. Este é un discurso tan caduco e tan falso que ningún historiador de prestixio non español o apoia. É un discurso mítico, no que un héroe lidera aos seus a un futuro de dons e riquezas como se estívesemos nos tempos de Heródoto e non no século XXI. É un discurso no que unha creación humana e froito dunha serie de condicionantes, a Constitución, se transforma nunha especie de texto sagrado que hai que reverenciar e que non se pode cambiar xa que foi escrito polos "xigantes do pasado dourado".

Todo isto non me parece raro escoitando as opinións simplistas e míticas dos procesos históricos que teñen os tertulianos e moitos xornalistas. Pero, iso si, quero deixar unha proposta; se imos seguir vivindo nun mundo mítico e fabuloso, aceptémolo e actuemos en consecuencia: eu propoño que á Constitución se lle construa un paso deses de semana santa ( rollo arca da alianza de Indiana Jones) e que se saque en procesión cada decembro para que a poidamos adorar; así mesmo tamén propoño nomear santo ao Rei construir estatuas del e templos adicados á súa persoa para poder rendirlle culto en plan emperador romano e ademais adicar un día ao ano a súa adoración pola nosa parte, sus súdbitos y fieles. Obviamente cando morra haberá que mudar a Santísima Trinidade en Santísimo Cuarteto para poder rezarlle ao Pai, ao Fillo, ao Espírito Santo e a J.Carlos I nuestro salvador. Amén

De impostos e taxas

2008-12-02T01:28:00.002Z

Olas a tod@s:

Ando algo agripallado polo que pido perdón por anticipado se o que vou escribir hoxe ten ainda menos sentido que habitualmente. Lin durante esta semana nos xornais diversas novas relacionadas co impostos e taxas. Como non sei realmente cal é a situación económica do concello
meco non podo opinar respecto de se as subas planeadas polo tetragoberno me parecen axeitadas ou non. Dito isto si quería facer unha reflexión máis xeral respecto dos problemas económicos dos concellos e algunhas das súas causas.

A causa máis importante da débeda dos concellos é o aumento na prestación de servizos de titularidade municipal. Calquera de nós pode ver como se incrementaron os servizos que os concellos prestan aos cidadáns. Agora ben, ¿ aumentaron dunha forma proporcional os recursos dos que dispoñen os concellos para facer fronte aos custos destes novos servizos?. A resposta tamén é sinxela, NON. Un gran número de concellos conta con piscina, garderías, museos... , pero o número e a cantidade de impostos que estes concellos recadan segue sendo moi similar a cando non tiña prestar estes servizos.

Este binomio MÁIS SERVIZOS-MESMOS INGRESOS é logo a causa fundamental pero non a única. Outra grande causa é a inexistencia dunha ordenación territorial axeitada ás necesidades dos concellos galegos. A ordenación territorial baseada a grandes trazos en Concello-Mancomunidades-Provincia tense amosado como calquera cousa menos como racional e axeitada ás necesidades. Como solución para non fusionar concellos difíciles de soster polo seu escaso peso demográfico, a actúal organización territorial propon unha entidade comarcal e logo unha provincial. As entidades comarcais son un absoluto fracaso. Pódense contar cos dedos dunha man aqueles proxectos comarcais que tiveran algo cercano ao éxito e , é case imposible para os cidadáns saber como funcionan e cales son as súas funcións. Os organismos provinciais, as Deputacións, non cumpliron outra función que non fose afortalar o poder político de quen as controla mediante contratacións a dedo, licitacións a dedo e cousas polo estilo. Estas entidades que na teoría deberían prestar solucións aos concellos cubren a metade do seu oscurantista presuposto en gastos de persoal. Ademais estas dous administración ( máis ben chiringuitos) son todo o contrario do que, se supón, ten que ser unha entidade pública: transparente e democrática. Os seus membros non son elixidos directamente, os seus presupostos son calquera cousa menos transparentes e ademais é sumamente dificil que os seus dirixentes teñan que presentar contas ante unha administración superior.

Visto esto non é raro que sexan ducias os concellos que están ao límite na súa situación económica. Esta mala situación ainda se agrava máis xa que todos os gobernos municipais son partidarios de recurrir ao crédito. Este recurso ao crédito permite facer cousas que os veciños demanden e apraza a necesidade de ter que subir impostos ou de tomar outras medidas. A clave está en "apraza" , xa que en realidade estes concellos hipotecan ainda máis o seu futuro nun prazo máis longo. Claro que daquela igual xa gobernan outros e xa se amañarán. Tamén é certo que o recurso aos créditos na actualidade está algo máis controlado ( tampouco moito) e que a falta doutras solucións, ás veces, é a única saída para máis dun concello.

Ante esta problemática os partidarios do centralismo propoñen iso que chaman " a segunda descentralización" que ven consistindo en arrebatar competencias ás CC.AA para darllas aos concellos. Unha idea forza que pode soar ben pero que é unha verdadeira estupidez. Pode ser certo que os concellos precisen dalgunha competencia máis e sobre todo de máis fontes de ingresos pero esas fontes non están no nível autonómico, están na administración central.

Todos estes centralistas adoitan dicir que España é o estado máis descentralizado do mundo, que non hai estado federal nin confederal igual e cousas ( máis ben barbaridades) polo estilo. Como calquera estudante de historia, políticas, dereito e cousas similares a comparación é inexacta xa que no estado español a soberanía pertence unicamente ao estado central. Como consecuencia as competencias son cedidas polo estado central ( ao que pertencen ) ás autonomías. Froito deste raro sistema é o problema da financiación: o estado central recauda a maioría dos impostos cedendo unhas migallas ás autonomías e ás outras institucións. Por exemplo, Galiza ten as competencias en ensino ou educación, pero o estado é o que recauda os impostos polo que, pese a ter Galiza as competencias, ten que pedirlle ao estado central os cartos necesarios para administrar o ensino ou a educación. O resultado é que eu teño as competencias e todo o que se queira pero como non teño os cartos que chos teño que pedir pouca autonomía teño. Todo este desbaraxuste tamén ten consecuencias nos concellos que ainda teñen menos ingresos e menos capacidade de xeralos nun futuro.

Toda esta situación está agravando un problema que ven de longo en moitos concellos, a corrupción. Como saída económica moitos concellos vense na obriga de facer maniobras, como mínimo pouco éticas, co solo e as súas calificacións para poder facer fronte ás débedas.

Xa pasaron uns cantos anos é a ordenación territorial segue a estar poboada de chiringuitos que non funcionan, covas de Alí Babá e cousas polo estilo. Moito levamos oido de futuras organizacións comarcais, supresión das diputacións ou de áreas metropolitanas pero polo de agora parece que imos ter que seguir agardando.

A casa da cultura queda pequena

2008-11-20T00:45:00.002Z

Olas a tod@s:

Lin esta semana nun dos xornais unha nova que relataba como a Casa da Cultura se quedara pequena debido ás numerosas e variadas formas de utilización que está soportando. A Casa da Cultura é a biblioteca principal da vila, é a sede do Arquivo Municipal e acolle cursos ou conferencias. A catalogación dos fundos doados por Xoán González Millán está preto de se finalizar e unha reordenación do espazo semella inevitable.

Como diciamos está problemático ven de tempo atrás e ten a súa causa principal na falla doutros edificios de uso cultural. A Casa da Cultura ten que soportar tantos e tan diferentes usos logo pola falla de equipamentos culturais. O xornalista poñía no artigo o obxectivo no PXOM, e en como o retraso na súa aprobación impedía conquerir estes equipamentos. Isto é unha verdade a medias. Certo é que os atrasos na planificación urbanística son unha traba importante a eses "futuribles" equipamentos culturais; pero non é menos certo que esta situación ten unha orixe e un percorrido bastante máis longo.

O primeiro obstáculo para os "futuribles" é a falta de chan. Este obstáculo está ligado á aprobación dun PXOM pero a súa orixe non está na planificación urbanística actúal senón moito máis atrás. O Concello d'Ogrobe case non ten chan da súa propiedade pero non debido aos atrasos deste PXOM senón á nefasta xestión de numerosos gobernos anteriores que non superon ou/e non quixeron conservar as propiedades públicas, que as destinaron a outros usos menos urxentes, á venda de terreos e a unha nefasta planifición urbanística. O PXOM pode aprobarse mañá mesmo pero os terreos que se poidan adicar a equipamentos culturais e situados en lugares axeitados non van caer do ceo dun día para outro.

O segundo obstáculo é doutro tipo: a pouca importancia que nós, os veciños, lle concedemos á cultura. Só hai que ver os programas culturais desenvolvidos neste concello durante anos para facerse unha idea da súa calidade e polo tanto da importancia que os cidadáns lle adican á cultura. Máis de un poderá dicir: " Si, pero a programación cultural non a facían os veciños" pero eu tamén podería recuncar dicindo que sendo isto certo, non é menos certo que unha maioría o consentía. Outra proba está nas demandas veciñais, case ningunha das demandas históricas xa n'Ogrobe ten algo a ver coa cultura. A única demanda cultural é a construcción dun auditorio e non pasa de ser máis ben recente. Calquera de nós en calquera bar ou cafetaría escoita demandas de paseos marítimos, portos deportivos, campos de golf e ata de campionatos de tiro ao pombiño pero poucas demandas que teñan que ver coa cultura. Hai responsables na política ( e moitos poderíase dicir) pero tamén nos o somos.

Parece ser que conqueridos estes futuros equipamentos buscaríase que a Casa da Cultura actual se adicase só ás tarefas de biblioteca. Non me gusta demasiado unha proposta deste tipo. Sempre que o espazo o permitise, a Casa da Cultura debería manter ciclos de conferencias, aulas culturais e exposicións. As bibliotecas locais teñen que ser máis que simples bibliotecas para convertirse en espazos que acheguen aos cidadáns á cultura. Deben ser espazos dinámicos tanto no plano de transmitir dinamismo cultural á vila como no sentido de recoller e facilitar as dinámicas culturais xeradas polos veciños da vila. Isto pode parecer moi complicado pero basicamente só consiste en manter programas e iniciativas adicadas a espallar a cultura e en facilitar o máximo posible as inquedanzas culturais da vila ofertando consellos, axuda e un lugar para onde desenvolver actividades. Certo é que o espazo é limitado pero, sendo certo a sobrecarga de usos do edificio, non é menos certo que os traballadores deste servizo non ofertaron demasiado ou ningún "dinamismo cultural"; e non creo só que isto fose a causa do espazo...

Tranquilos que non se acaba a fame no mundo

2008-11-10T02:44:00.002Z

Olas a tod@s:

Estamos coa resaca das eleccións en USA, ainda que máis que un resaca parece unha gran borracheira. Si, parece que gran parte dos xornalistas e opinadores tomaron algún chupiño de tequila de máis ou mesmo unha botella enteira e se lles foi algo a cabeza. Ao abrir un xornal, acender a radio ou a tv, vemos por todos lados a unha chea de opinadores e xornalistas entusiasmados co "landslide" de Obama e ata parece que grazas ao " elected president" se vai acabar as guerras, a fame, a crise económica... ; en resume, que vamos vivir nalgún lugar lexendario como Jauja ou Utopía. Sesudos tertulianos ( cando menos en apariencia) falan dun cambio social en USA e , cito textualmente, " do abandono da Biblia en moitos estados vermellos" ( o de vermellos é pola cor republicana, nada que ver co outros vermellos). Fermosas tonterías. Digo eu que cando estes opinadores vaian falar das eleccións en USA podían informarse algo antes para non dicir tamaña sarta de estupideces.

Gran parte das estupideces teñen unha orixe clara, a translación do sistema político europeo ao estadounidense encarnada na identificación popular de republicanos-PP-dereita e de demócratas-PSOE-esquerda. Pasando por alto a cuestión de identificar esquerda co PSOE, a comparación é de tal inexactitude que mesmo se pode dicir que é simplemente unha estupidez. Imos ver, tanto os republicanos como os demócratas están á dereita dos partidos conservadores europeus tanto no económico como no social. A distinción histórica entre os partidos en USA ten que ver coa fortaleza do goberno federal e o seu grado de intervencionismo pero en ningún caso plantexando un grao similar ao existente en calquera estado da UE. Os dous partidos son firmes partidarios do liberalismo económico, da política exterior imperialista e intervencionista e así ate un longo etcétera. Por exemplo: di algún dos opinadores que con Obama se vai pechar Guantánamo; eu non sei se vai ser así pero o certo é que quen dixo que o ía pechar inmediatamente e quen consideraba a tortura como método ilexítimo para conquerir información e opoñéndose no Senado foi McCain non Obama. Ademais Obama forma parte ao igual que o seu xefe de gabinete Rahm da parte "centrista" do Partido Demócrata ( igual que Clinton). As diferencias fundamentais entre os dous partidos logo son o papel maior ou menor do goberno federal e a "cuestión liberal" no campo social.
Ningún estado abandonou a Biblia porque se votar por Obama tivese ese significado, este tería como moito catro ducias de votos.

Ainda así a elección de Obama é histórica pola cuestión racial nos USA e tamén no mundo occidental. Claro que tamén conviría recordar que outros membros de etnias represaliadas ao longo da historia teñen cargos políticos importantes como Evo Morales. Agora ben que ninguén espere transformacións brutais. Na política exterior Obama vai facer o único que pode facer e que tamén faría McCain: manter certa imaxe de multilateralismo nas decisións para poder contar co apoio dos estados europeus nas presentes e futuras ocupacións. Digo que só pode facer iso porque esa é a realidade, as ocupacións de Iraq e Afganistán levaron aos USA a unha débeda externa de tamaño descomunal (incluso para os seus parámetros) que fan imposible a política de " xendarmes no mundo" tal e como a viña facendo a administración Bush pero nada máis. Non vai ser un pacifista, nin van acabar as ocupacións nin nada de iso.

No plano económico vai aplicar unhas medidas que van dificultar as exportacións da UE e China e toda unha serie de medidas máis conservadoras das que poida aplicar Sarkozy por exemplo. Ahh, e para todos eses que pensan que vai instaurar algo semellante a unha sanidade pública: xa vos podedes ir esquecendo de tal cousa. A sanidade pública leva sendo unha promesa dos candidatos demócratas á presidencia nos últimos 30 anos e polo de agora nunca saiu adiante pola presión dos lobbys e polos votos en contra de senadores tanto demócratas como republicanos.

En fín, que a elección de Obama ten importancia nos USA porque conseguiu arrebatar plazas fortes dos republicanos como Indiana,Virginia e North Carolina; porque un negro conseguiu ganar en estados do sur como Virginia e North Carolina e polo que supón para os negros alí e nos paises occidentais. Agora ben. vai seguir habendo fame, guerras e todas as demais calamidades. Tamén van continuar no Eixo do Mal os que xa estaban nel, os palestinos seguiran igual de fodidos e os israelís igual de arroupados e en canto ao imperialismo estadounidense xa dixo Obama todo o que había que dicir : " o faro estadounidense vai alumear no mundo outra vez" ou sexa, que o imperio seguirá nas mesmas. Ainda queda o do cambio que ía levar a Washington D.C., os membros do gabinete anunciados polo de agora xa estiveron con Clinton, si home, o presidente aquel que bombardeu unha fábrica de medicamentos en Sudán e que atacou Iugoslavia, ese mesmo. Dentro dun par de anos falamos da "revolución " esa de Obama para ver por onde anda.

Unha cousa non quita a outra

2008-10-31T14:08:00.001Z

Olas a tod@s:

Aos dous concelleiros do PP d'Ogrobe imputados no caso das listas electorais de Euskadi ( Alexandre Aguín e Miguel Angel Pérez) levantaronlles as imputacións por falta de probas para mantela. Considera a xuiza que non existen probas suficientes porque as declaracións da funcionaria, que recordemos se confesara autora das falsificacións se ben acusaba ao ex-alcalde de terllo ordenado, non teñen proba algunha para ser respaldadas. Ademáis di a xuiza que en todo caso a falsificacións das firmas fíxoa a funcionaria como ela misma admitiu.

Despois de todo esto parece que xa acabou todo para os do PP e que aquí paz e despois gloria. Eu non son da mesma opinión, que a xustiza lle levante as imputacións por falta de probas non quere dicir que todo teña acabado porque o plano político da cuestión segue estando aí. A xuiza tamén consideraba normal que persoal administrativo encha formular cumplindo ordes pero en ningún caso esas ordes implican que se falsifique unha firma. Segue habendo cousas raras abondo que precisan dunha explicación. Por exemplo: por que se deron outros casos noutros lugares da comarca?, por que funcionarios do concello e pagados por todos cubren formularios de listas do PP durante o seu horario laboral?, que motivos se ninguén lle ordeou cubrir formularios podía ter unha funcionaria para falsificar as firmas?, por que se non houbo mangoneos no concello non se deu nin un só caso fóra do mesmo? e un longo etc. Isto por non falar de que a xestión dos datos das persoas foi manifestamente incorrecta como revelou a sanción da APD. En resume parece que hai bastantes puntos oscuros.

De todas maneiras a non imputación non os exime das responsabilidades ante os electores das que, polo de agora, seguen sen dar cumprida conta. De todas formas o conto ainda non acabou e segue tendo recorrido. Este asunto segue transmitindo certo aire de que " se vai comer todo o marrón" alguén que non parece a única responsable. Que opinades vos?

A Refundación ( parte I)

2008-10-29T01:34:00.005Z

Olas a tod@s:
Levaba tempo sen escribir por algún que outro problemiña pero xa estou de volta. Corren malos tempos no plano económico por mor da crise que está asolando o sistema económico mundial. Pero tranquilos todos que seica nunha reunión en Washington vinte e pico de xefes de estado e presidentes van a “ refundar o capitalismo” . Non sabemos ainda se entre eses políticos se vai atopar o presidente Zapatero ou non, de todas maneiras non creo que iso supoña un gran cambio nos plantexamentos e estratexias que alí ideen.

Resulta que hai que “refundar” o sistema porque este parece non ter funcionado axeitadamente, pero, cousas da vida, os que o van refundar son os mesmos para os que hai un ano ou dous atrás funcionaba perfectamente e sen problema ningún. Daquela o discurso común era aquel da “bondade e intelixencia do libre mercado”, “canto menos controis máis liberdade ergo máis crecemento económico” ou por usar unha expresión máis nosa: o libre mercado vai na punta da llama. Pois ben toda esta xente acaba de chegar á conclusión de que o sacrosanto mercado precisa dunha maior regulación e de que este está en mans dos cobizosos e dos irresponsables. Algúns xa o pensábamos tempo atrás.

Resulta tamén que polas mesmas cousas da vida todos aqueles que querían reducir ao estado á mínima expresión posible son os mesmos que agora reparten axudas con fondos estatais a bancos e empresas. Claro que estas cousas da vida van traer cola. Vexamos, os partidos conservadores de toda Europa están apoiando nacionalizacións ( por moito que non lle queiran chamar así) e un forte intervencionismo estatal no plano económico. Estas eran algunhas das señas de identidade dos partidos socialdemócratas antes dos oitenta ( despois dos oitenta é dificil ver diferenzas importantes na política ecónomica entre conservadores e socialdemócratas, cecais un maior control estatal pero tampouco se podería calificar de forte) resultando que basicamente esas supostas dúas ideoloxías teñen exactamente as mesmas recetas para solucionar o problema. Traerá cola porque os cidadáns poderían preguntarse para que serve ese bipartidismo instaurado en toda Europa após a II Guerra Mundial cando os dous propoñen o mesmo. Sei que moitos diredes: home, hai diferenzas !. Si, algunha hai pero máis nas formas que na realidade e no fondo, que alguén cite diferenzas importantes entre a política económica de Rato e a de Solbes.

Pois ben quería eu saber como van refundar o capitalismo os antano grandes defensores do neoliberalismo. Estou case seguro que o único que van facer é implementar algunha que outra medida efectista na regulación do mercado pero nada máis. Debemos ter en conta que tampouco convén cabrear moito a aqueles que che dan de comer ou, ¿ quen credes que paga as megacampañas electorais dos grandes partidos occidentais?. Exactamente, aqueles empresarios aos que agora pretenden porlle freo.

Preocupante é que a esquerda, cando falo da esquerda falo da de verdade, non sexa capaz de plantexar alternativas ou mellor dito, que sexa capaz de transmitilas ao nivel que esixe a sociedade de masas actuais. Porque non o esquezamos alternativas estanse construindo, só que fora de círculos moi reducidos non teñen case resonancia. Aí están o Foro Social Mundial e organizacións que fan parte del como ATTAC. Non sei cal é a solución para mellorar a transmisión pero deberíamos comezar por dicir as cousas clariñas e sen medo ningún porque ás veces parece que hai certo medo a criticar as desfeitas do sistema por medo a ser tildado de “radical” e cousas polo estilo.

Creo que os que verdadeiramente van pór as cousas enriba da mesa son os denominados estados en vías de desenvolvemento, con especial mención aos da América do Sul.

Remato animándovos a participar no Foro Social Galego para coñecer esas outras visións, outros discursos e para participar na busca e construcción de alternativas. Aquí vai a ligazón:
www.forosocialgalego.org

A crise económica

2008-10-02T18:27:00.000+01:00

The Last Laugh - George Parr - Subprime - subtitulos
Cargado por erioluk

A primeira na fronte ( PP-listas de Euskadi)

2008-10-01T23:42:00.003+01:00

Olas a tod@s:

A Axencia de Protección de Datos impuxo unha multa de máis de 60.000€ ao Partido Popular pola inclusión, sen o seu consentimento, de catro veciños d'Ogrobe en candidaturas de Euskadi nas pasadas eleccións municipais. Debemos recordar que o Xulgado de Cambados está instruindo unha causa onde se investiga a posible comisión de delitos de falsedade documental ou delitos electorais.

Pois xa temos aí a primeira na fronte para o PP local e provincial. Agardo que sexa só a primeira pois a min o tema este paréceme bastante máis grave do que semella ser para algúns membros do PP e medios de comunicación afíns. Estamos falando de incluir en listas electorais a persoas sen o seu consentimento para poder enchela. Non sei eu como vai solucionar o tema a xustiza pero sigo a esperar que alguén do PP local e provincial asuma as súas responsabilidades nunha causa onde se está falando de delitos electorais e falsedade documental. Todo isto obviando xa que esta resolución da APD multa ao PP polo manexo e obtención dos datos persoais sen o permiso dos veciños implicados.

Non confío demasiado en que alguén do PP asuma responsabilidades e non o fago porque as declaracións de membros do PP que temos lido sobre o tema van máis no sentido de agacharse ata que todo pase e en botarlle a culpa a alguén. Xa temos falado moito deste tema e a verdade é que non sei que máis se pode dicir, só deixar unha pregunta: Son susceptibles estas listas, construídas de forma fraudulenta, susceptibles de ser anuladas ou con outra multiña, esta posta pola xuiz, xa amañamos todo?

O centolo de ouro e outros relatos

2008-09-25T12:48:00.003+01:00

Olas a tod@s:

Andamos preto da Festa do Marisco, e como todos os anos comezan as liortas sobre a organización do evento e a súa calidade. A Festa é unha fonte importante de ingresos para moitos veciños e a súa organización nunca está exenta de certa polémica política e das comparacións con citas pasadas. Ata aquí todo responde á normalidade. O que xa non parece tan normal é certa sensación de desorganización e de caos que, ao parecer, transmite o goberno local na organización da Festa.

Certamente algunhas argumentacións son claramente catastrofistas e non responden mais que a unha realidade que algúns desexan firmemente pero está bastante lonxe de producirse. Refírome, claro está, ás apocalípticas declaracións do noso EX ao diario de Arousa. Semellaba este home unha sorte de Juán moderno anunciando pouco menos que o apocalipsis, só que, a diferencia do profeta bíblico, poñía data e responsables claros de tan funesto final. Segundo o EX o goberno xa acabou co Tiro e o seu próximo obxectivo é acabar coa Festa do Marisco. Tendemos a esquecer que o Tiro ten problemas debido á contaminación detectada pola Consellería de Medio Ambiente e que a súa celebración pasa polo cumplimento das resolucións adoptadas pola administración. O caso é que "os que queren acabar con todo" ( léase goberno local) teñen segundo o EX a Festa do Marisco no seu punto de mira.

É evidente que ninguén quere acabar cunha Festa que supón fortes ingresos para a economía local e tamén é evidente que este apocalipsis está lonxe de producirse.

O problema do goberno local é a súa evidente desorganización no referente á Festa deste ano. O episodio máis claro é a historia das adxudicacións dos centolos de ouro. Certo é que ,como di o goberno, o Consello Sectorial é un órgano consultivo e que as decisións as toma o Concello. Pero non é menos certo que convocar a un órgano para que se pronuncie sobre a quen darlle o centolo de ouro cando o goberno xa elixiu e anunciou aos premiados é unha tontería. O curso correcto das cousas era anunciar aos premiados despois da reunión do Consello Sectorial ( que para iso o temos) e non antes como se fixo. Dáse unha apariencia de caos e desorganización ademais de certa "chulería" que ben puido non terse dado. Escoitar ao Consello Sectorial e despois anunciar aos homenaxeados non tiña máis dificultade nin máis problema polo que inexcusable unha maneira tan torpe de actuar.

Está transmitindo o tetragoberno unha imaxe de desorganización clara nos últimos tempos que perxudica a súa labor e xera desconfianza nos veciños. Non sei cal é o motivo pero non parece moi aventurado crer que ten algo a ver coas relacións entre os grupos que conforman o goberno. Parece este o motivo porque o ano pasado non se deu esta imaxe de desorganización e, este ano onde as relacións entre os grupos do goberno xa están claramente danadas, si se está dando esta imaxe. Gustaríame saber a vosa opinión sobre o motivo desta desorganización se credes que a hai.

Pode responder o goberno que en realidade non existe tal desorganización e que tomaron as decisións onde as tiñan que tomar e nada máis. Pero claro: A muller de Cesar non só ten que ser honrada, tamén ten que parecelo ( César dixit). Ademais as formas empregadas no asunto dos centolos parecen ter máis a ver con gobernos pasados que coa imaxe que o tetragoberno quere transmitir.

Fracturas no BNG

2008-09-18T01:09:00.008+01:00

Olas a tod@s:

Levaba ameazando treboada desde hai tempo no BNG. O Movemento pola Base ( corrente crítica do BNG) anuncia que non vai participar na Asemblea Extraordinaria do BNG e o Encontro Irmandiño ( corrente crítica do BNG) tamén se plantea a súa participación. As dúas correntes obtiveron arredor do 30% dos votos na anterior Asemblea Nacional. Deixovos aquí as súas argumentacións:

As circunstancias políticas e urxencias electorais recomendan a celebración dunha asemblea con carácter extraordinario e limitada só aos aspectos imprescindíbeis para cumprir cos mandatos estatutarios previos aos procesos electorais e non acometer debates de teses de fondo nin tensar á organización con procesos internos como sería a elección dunha nova dirección.
A inminencia das eleccións, debe facernos afirmar e proclamar que é o momento de xuntar esforzos, recuperar apoios e reavivar ánimos que dean ao BNG un resultado electoral que permita levar a cabo as políticas autenticamente transformadoras que sempre defendemos.

É difícil de entender que, estando de acordo en adiar debates de fondo para o próximo ano, se se quere facer da A.N. o primeiro acto de afirmación electoral, se faga un calendario e un regulamento que impiden a participación directa e efectiva da militancia, centrando o debate das asembleas comarcais en cuestións regulamentistas forzando unha confrontación, máis ou menos dura, para elixir uns delegados que non se sabe moi ben que función teñen nunha asemblea como a que imos celebrar para designar un candidato que ninguén cuestiona e para unhas poucas reflexións básicas para orientar o traballo do BNG no goberno para os catro próximos anos.
O calendario e regulamento que se propón por parte da maioría da Executiva e posteriormente do Consello Nacional, só se explica dende unha profunda desconfianza da base militante e como un primeiro exercicio práctico para ensaiar o control sobre o BNG para procesos futuros.

Ler máis na páxina do Encontro Irmandiño

O Movemento pola Base anunciou publicamente o pasado sábado 13 de setembro (unha vez aprobado o regulamento pola maioría do Consello Nacional) que non participará nesta "Asemblea Nacional Extraordinaria", por entender que se está a limitar a participación da maioría da militancia, que verá negada a súa voz en favor da da corrente maioritaria. Ademais, esta asemblea carecerá de debate político real sobre a xestión do BNG na Xunta e as propostas para a próxima lexislatura, ao presentarse un documento ao que a militancia non pode facer aportacións, nin tan sequera a que pase o filtro da elección de delegados.

Ler máis na páxina do Movemento pola Base

Aquí éche unha cousa, alá é outra (tomaduras de pelo)

2008-09-13T01:37:00.003+01:00

Olas a tod@s:

Están nos xornais un día si e outro tamén a voltas co AVE. O máis que famoso tren é un dos asuntos principais na axenda política. Para o PP como recurso para desgastar ao goberno por cousa dos retrasos, para o PSOE como forma de amosar o suposto compromiso que teñen con Galiza, para o BNG como exemplo claro da marxinación de Galiza polo poder central; o tren centra gran parte do descurso político galego. Ata aquí nada resulta moi sorprendente pero o que máis me chama a atención é as mostras que nos dá o tema do rara que é a política galega.

Hai pouco o Parlameno Galego aprobaba unha resolución para demandar unha comisión mixta Parlamento Galego/Fomento que se encargaría de vixíar o cumplimento dos prazos e as obras do AVE galego. Esta resolución aprobouse por unanimidade no Parlamento Galego e foi onte discutida alá en Madrid. Pois ben resulta que a subcomisión non sae adiante porque o PSOE e a ministra de fomento non queren. Ou sexa o PSOE di que si, o PSOE di que non. Alguén de vos dirá que unha cousa é o PSdG e outra o PSOE pero esto tamén conleva outros problemas: ¿ os deputados do PSdG en Madrid por que votan diferente do que votan en Galiza?. Teño unha doble resposta: o PSdG depende totalmente de Madrid e non ten discurso propio, os deputados galegos do PSdG saben que os seus votos en Madrid non lles quitan votos en Galiza.

Segundo o sistema electoral español os deputados serían os representantes dos electores das circunscripcións polas que foron elexidos. Como xa teño dito algunha vez en Galiza non votamos nin a Rajoy nin a Zapatero, escollemos aos representantes que se presentan pola nosa circunscripción ( provincia). ¿ Entón por que os deputados galegos do PSdG non votan o mesmo que o PSdG no Parlamento Galego se están no Congreso represantando aos cidadáns galegos que os votaron?. Como dicía liñas atrás estes deputados saben que a xente lles da igual o que voten ou non xa que a maioría da xente non sabe nin quen son xa que están convencidos de que votan a Zapatero.

E así nos vai, o PSdG non ten nin un mínimo de autonomía ao respecto de Madrid, esquecendo así que están aí en representación da cidadanía galega non da de Murcia ou Guadalajara. Mentres os partidos cataláns forman unha fronte común para demandar un sistema de financiamento mellor para Catalunya ( incluido o PSC que ameazou con que os seus deputados non ían votar os presupostos), en Galiza seguimos estando representados por xente que nun lado vota unha cousa e noutro outra e que se esquece que é ante a cidadanía galega onde teñen que render contas.

Mención aparte merece a Ministra de Fomento, única na historia da democracia española en ser reprobada no Senado e de quedar a 2 votos de selo tamén no Congreso. O de esta señora é de chiste e ainda así nin dimite nin a dimiten pese a dicir barbaridade tras barbaridade e idiotez tras idiotez. A resposta que lle deu ao deputado do BNG onte é a repanocha. Jorquera preguntoulle polo estado das obras entre Ferrol e A Coruña e a ministra respondeu: "Todo el recorrido ferroviario entre A Coruña y Vigo está en obras o en servicio". Como estarán as obras do famoso AVE se este personaxe non sabe que Ferrol non está entre Vigo e A Coruña. Pero claro desto non se libra tampouco o BNG que foi quen a salvou da reprobación a cambio dunha chea de cousas das que polo de agora non temos nin noticia.

Creo que vai sendo hora de que os galegos nos plantexemos se queremos xente que nos represente a nós ou "cantamañanas" que din aquí unha cousa e alá outra, se queremos xente que defenda os nosos intereses ou que se pleguen aos intereses do goberno central esquecendo quen os escolle, se queremos avanzar ou se queremos seguir sendo o que parece somos hoxe para algúns, a última merda ( con perdón).

Un verán malo malo ( a crise impacta o turismo local)

2008-09-08T03:04:00.003+01:00

Olas a tod@s:

Primeiro de nada decirvos que participedes na enquisa sobre o conflicto Concello-Deputación que acabo de inaugurar hoxe para así poder comentar os resultados máis tarde.

Acumúlanse nestes últimos días de verán ( no meteorolóxico parece que xa acabou hai tempo) as novas respecto a ocupación e os ingresos desta campaña turística que xa está rematando. Publicaba La Voz de Galicia a semana pasada que a ocupación hoteleira caira un 30% respecto do ano pasado e que as cifras para restaurantes, cafeterías e outros negocios vencellados ao turismo ainda eran peores xa que, ademais da caída en número de visitantes, tamén foi moi importante o descenso de gasto medio por visitante. Como se soe dicir viñeron menos e os que viñeron eran dos de unha consumición para catro. Tamén publicaba este mesmo xornal onte que os chiringuitos das praias adiantaron a data de peche do negocio por mor do mal tempo e da caída dos ingresos.

Estas novas son moi malas para unha vila onde a maioría dos negocios están vencellados ao sector turístico dunha maneira máis ou menos directa. A verdade é que as cifras só veñen a confirmar o que moitos percibimos no mes de agosto: a crise impactou de cheo n´Ogrobe. Son datos moi preocupantes e parecen augurar máis dun peche no sector hosteleiro local. Principalmente os establecementos novos e alugados sufriron o descenso de vendas e visitantes.

Realmente atopar un culpable non é nada sinxelo. A crise económica e o endebedamento familiar pesaron moito nos petos dos nosos potenciais visitantes. Poderíamos buscar os culpables da crise, pero estes son moitos, variados,complexos e ademais en vez dunha entrada de blog tería que escribir unha Biblia.

Si me gustaría deixar algunha que outra reflexión miña. Levo uns cantos anos pensando que Ogrobe estaba saturándose de negocios hosteleiros. Todos podemos ver como se abren novos establecementos ano a ano e todos escoitamos algunha vez a frase esa de "máis bares que xente". Esta saturación era un potencial problema nun futuro próximo pero a crise fixoa máis evidente. Resulta curioso a cantidade de establecementos hosteleiros que abren en comparación cos poucos establecementos destinados a, por exemplo, abastecer esa abundante hostelería de materiais (manteis,vaixelas,...). Esta saturación de negocios hosteleiros ligada ás poucas actividades secundarias ou terciarias non turísticas fai d´Ogrobe unha vila totalmente dependente do turismo cos beneficios e riscos que eso conleva. Parece que mentres dure a crise van ser maiores os riscos que os beneficios. Sempre me sorprendeu o feito de que moitos hosteleiros teñan que mercar en Pontevedra ou noutros lugares manteis, etc por ser moi pequena, ou mesmo ínfima, a oferta local. Descoñezo cales son as razóns máis aló dun hipotético "efecto contaxio", ou sexa, que a xente perciba o éxito dos locais e pense que estes son o negocio potencialmente máis rentable.

Como dixen isto xa se ía convertir nun problema antes da crise, esta acelerou o proceso (moitos bares e pouca xente igual a mal negocio para todos). As cifras do paro n´Ogrobe e no Salnés nunca foron moi boas por ser o turismo o sector máis importante e ter este un marcado caracter estacional. Moita xente xovén abandoa a vila pola dificultade de atopar traballo máis aló dos meses de verán. O concello está fortemente endebedado entre outras cousas pola obriga de ofertar servizos como unha cidade de 50.000 habitantes por mor do turismo cando recada como unha pequena vila de 11.ooo. Estes son só unha pequena mostra dos problemas da falta de diversificación económica.

A crise económica golpeu forte este verán, acelerando procesos que xa estaban en marcha desde hai tempo e danando os petos de moitos veciños que teñen no verán a fonte principal dos seus ingresos. Parece que esta situación vai durar uns cantos anos polo que deberíamos facer o esforzo de equilibrar algo máis a nosa orientación económica. É unha tarefa difícil pero parece que vai ser moi importante.

Putin ponlle o collar ao tigre ( e ollo que era siberiano)

2008-09-03T03:16:00.003+01:00

Olas a tod@s:

O título de hoxe non é da miña colleita,é o titular que empregaron os medios rusos despois da "última fazaña" do mandatario ruso. Un equipo da TV rusa que ía cubrir a visita de Putin a un parque natural en Siberia sufriu o ataque dun tigre que se escapou, pero este equipo tivo a sorte de que Putin entraba nese momento ao parque e, cun rifle de dardos tranquilizantes, salvou aos camaras do ataque do tigre siberiano. Posteriormente, Putin axudou a medir os dentes do animal e a colocarlle o collar identificativo. A verdade é que todo parece unha montaxe para loar a Putin pero, ainda sendo así, non digades que non mola ter un primeiro ministro que te poida salvar dun tigre ;).

Obviamente o titular non só fai referencia ao asunto do tigre senón ao asunto de Osetia do Sur e Abjazia. Este é un asunto sobre o que non paro de ler tonterías nos medios de comunicación. Para algúns é a proba da existencia dun mundo multipolar e para outros amosa a pouca capacidade de resposta da ONU e os organismos internacionais. Eu creo que o primeiro é unha tontería e o segundo unha obviedade desde hai ben tempo.

O mundo multipolar non se sabe o que é. En teoría este concepto fai referencia a existencia de varias potencias mundiais que coexistirían e "rexirían" a escea internacional. Vai ser que non. Explícome, durante o periodo da chamada Guerra Fría a escea internacional estaba caracterizada por ser bipolar. Isto quere dicir que dúas superpotencias, a URSS e os USA, dominaban a escea internacional e con dous sistemas contrapostos, capitalismo e socialismo real, coexistían a nivel mundial. No mundo de hoxe hai un único sistema económico ( con algunhas e mínimas excepcións) e unha única superpotencia a todos os niveis, os USA. Para falar dun mundo multipolar a UE tería que ter unha política exterior propia e común, os chinos terían que intervir na política internacional a un nivel maior do actúal e ademais estes intereses deberían ser diverxentes a miudo. A realidade amosa que os USA dominan o panorama internacional case en solitario e a EU non é máis que un aliado, os chinos non soen inmiscuirse na política internacional pois o seu obxectivo único é o crecemento económico e unha política exterior de superpotencia custa cartos e crecemento económico e os rusos distan, polo de agora, de ser a superpotencia que foi a URSS.
A todo isto debemos engadir que o sistema capitalista "reina" no planeta, con isto quero dicir que os intereses estatais están "difuminados" fronte aos intereses das multinacionais que poden ter intereses en varios polos diso que agora queren chamar mundo "multipolar" polo que as posicións internacionais dependen moitas veces máis dos intereses destas empresas que dos estados mesmos. Polo tanto falamos dun mundo unipolar onde os USA son os líderes con roces menores con outros estados.

Dise da ONU e do resto dos organismos internacionais que entraron en crise coa Guerra de Iraq. A verdade é que levan en crise desde a caída do mundo do socialismo real. Como dixemos, durante a creación da ONU e da maioría dos organismos internacionais o mundo era bipolar, polo tanto o deseño e as estructuras destes organismos respondían e funcionaban con esta realidade. Un dos exemplos máis claros témolo no funcionamento do Consello de Seguridade e do dereito a veto. Este funcionamento respostaba a lóxica bipolar nas relacións internacionais, buscaba garantir a posibilidade de saidas dialogadas a unha situación de crise entre as dúas superpotencias mediante a capacidade de vetar por parte dun "polo" as accións e resolucións do outro. Ademáis a ameaza da destrucción nuclear mutua facía moi perigosa as intervencións non apoiadas pola ONU ( ou sexa permitidas por ámbolos dous polos). Isto era así por que o mundo era bipolar e as dúas superpotencias competían a todos os niveis e en todos os lugares do mundo na busca da supremacía. Hoxe en día a supremacía é dos USA, só hai un sistema ecónomico mundial e, polo tanto, a ONU so serve para outorgar lexitimidade ou credibilidade a unha acción diante da opinión pública mundial e global. Os USA buscaban o apoio da ONU en Iraq para lexitimar a invasión, non o permiso para realizala. Cando non obtiveron este apoio a invasión tivo lugar igual pero cun menor apoio da poboación mundial.

Entón a que ven o follón ruso?. Ao meu ver resposta por parte de Rusia a dous obxectivos fundamentais: a intención de deixar claro diante dos USA e os seus aliados (léase UE) cales son as súas áreas de influencia e ao control dos recursos nos que está baseado o seu crecemento ecónomico o gas e o petroleo. Tanto a UE como os USA levaban buscando desde hai tempo certo "control" de moitas das ex-repúblicas soviéticas co fin de aumentar a súa supremacía e de asegurarse un suministro estable de cru e gas natural. Os rusos ,que son os principais suministradores enerxéticos da UE, simplesmente non estaban pola labor de ceder máis influencia e moito menos de ceder o pilar fundamental do seu crecemento económico: a enerxía. Puideron levar a cabo a intervención en Georgia porque seguen a ser unha potencia nuclear, porque os USA están debilitados polas invasións de Iraq e Afganistán, porque a UE non pode enfrontarse ao seu principal suministrador enerxético e un dos seus principais mercados de exportación e porque os USA e os seus aliados sentaron os precendentes necesarios para darlle certo barniz de lexitimidade coas intervencións en Kosovo, Iraq e Afganistán.

Este último punto é importante xa que os argumentos esgrimidos por Rusia para a intervención "maman" directamente dos empregados polos USA e a UE: o dereito a intervir para protexer os dereitos humanos e o dereito a intervir para asegurar o dereito de autodeterminación dun pobo. A todo isto hai que sumarlle que a intervención en Iraq tampouco contou con aval da ONU.

Entón estamos diante logo dunha guerra polo control dos recursos enerxéticos e dun movemento de Rusia para deixar claro ata onde chega a súa área de influencia, nin máis nin menos. Rusia quere voltar ao primeiro plano internacional e para iso ten que asegurar a súa importancia enerxética e as súas áreas de influencia diante dos USA e os seus aliados ( e no dos aliados fago referencia a UE que estaba apoiando as maniobras estadounidenses a través da OTAN).

Así que máis que poñer ningún collar, o que fixo Putin foi dicir: quietos, ata aquí chegamos pero máis para alá segue a ser cousa nosa. Primeiro ruxido ruso no Cáucaso e non creo que sexa o último.

A Guerra das Galaxias

2008-08-20T14:07:00.001+01:00

Olas a tod@s:

Levaba uns cantos días sen escribir nada novo por estar sen conexión a internet e non ter demasiado tempo. Probablemente un dos temas dos últimos tempos sexa a guerra existente entre o Concello de O Grove e a Deputación de Pontevedra. O último dos seus esporádicos episodios tivo lugar cando os obreiros contratados pola Deputación asfaltaron un tramo de 300m preto da igrexa de S.Martiño que , cousas da vida, coincidía co tramo onde o Concello tiña que meter tuberias para o saneamento das vivendas cercanas. Obviamente este non deixa de ser un episodio máis, probablemente un dos máis esperpénticos, dunha guerra que xa comezou hai tempo e da que, polo que parece, temos lonxe o final.

Digo que comezou hai tempo porque probablemente a súa orixe está na forte implicación de Rafael Louzán, Presidente da Deputación, nas negociacións do PP para formar goberno. Hai máis ou menos un ano, comentábamos nesta bitácora unhas declaracións de Louzán onde case que ameazaba

con que a Deputación non ía invertir un euro máis na vila se o PP non era quen de ter o goberno municipal. Xa daquela quedaban claras as intencións da Deputación con respecto xa non ao goberno municipal, senón para cos veciños dunha vila que contan cun goberno da súa elección. Dicía tamén daquela que estabamos instaldos na confusión permanente entre privado e público, xa que os investimentos da Deputación teñen como obxectivo a mellora dos servizos e infraestructuras dos concellos e non o cumplimento ou non dos desexos persoais do seu presidente e do partido deste.

E así chegamos á actualidade onde o señor Louzan, como monarca provincial efectivo, ten a ben boiquetear obras para as que o Concello precisa da colaboración do ente provincial, verbi gratia Adro Vello. Tamén gosta de facernos “desfrutar” un ano máis das sempiternas obras da estrada a S. Vicente. O destas obras é xa de risa, todas as veces que fun por esa estrada neste verán non contei nunca máis de seis obreiros; seis obreiros que ademais estaban dispostos cada un deles a 1Km do anterior. Coido que con esa cantidade de man de obra podemos contar con que a obra pode estar rematada máis ou menos ao mesmo tempo que o AVE famoso.

A estratexia de Louzán e o PP está clara, investir o menos posible n´O Grove e causar os máximos problemas posibles para, aproveitando que normalmente os veciños soen culpar ao goberno municipal de todo o acontecido na vila sexan ou non os responsables, erosionar ao goberno e aos partidos que o conforman. E como parece que para estes señores o fin xustifica os medios, os danos calculados ao desenvolvemento da vila e aos servizos aos cidadáns poden ser considerados simplesmente “baixas asumibles” no proceso. Pero a estratexia ten un problema, que ao mellor os tempos eses nos que a xente era parva e chupaba o dedo xa acabaron e o sopapo, ao fin, podeno levar acabando eles ou como di o refraneiro: quen sembra ventos colleita tempestades.

Xa era hora ( os postos polo que valen)

2008-07-31T20:43:00.001+01:00

Olas a tod@s:

Unha das novas da semana é, probablemente, a reforma nas condicións de acceso e uso dos postos da Festa do Marisco. Dicía no título que non foi sen tempo por dúas razóns fundamentais: proverbial era xa na vila o oscurantismo que rodeaba ás concesións dos postos sendo moi común a frase "sempre lles toca aos mesmos" e por outra banda as perdas millonarias para o concello que provocaba cada ano a organización da Festa.

Este ano múdanse as condicións de uso e acceso sendo dous os puntos máis salientables e, como non, máis discutidos. O primeiro cambio é que a partir deste ano o ter participado en edicións anteriores non puntúa no baremo para outorgar a concesión. Paréceme unha gran idea pois eu levo uns cantos anos coa sensación de que a Festa do Marisco creara unha caste de oligocracia monopolista dos postos da festa facendo que sempre fosen os mesmos os máximos beneficiarios dela. O segundo cambio ten que ver cos impostos a pagar polos postos e a xestión directa por parte do concello de algún deles. Realmente estas últimos modificacións son as máis discutidas por parte da xente que ten os postos. Vexamos polo miúdo cales son e a que se supón que respostan.

Os postos dos particulares terán que aboar un canon do 22% da facturación e dun 30% se superan os 50.000 euros de facturación. É a queixa fundamental dos que gozan da concesión por consideralos impostos abusivos. ¿ É realmente así?. Eu considero que non xa que todos sabemos cales son os beneficios que obteñen os que gozan da concesión durante a festa. Habería que recordarlles que gozan dos postos en moitos casos porque simplesmente levan moito tempo facendo, xa que co anterior sistema a participación en edicións anteriores puntuaba. Resulta que moita desta xente leva facendo cartos a moreas coa concesión cuns costes moi baixos que ao final eran os causantes das perdas millonarias do Concello edición tras edición. Tamén argumentan que esa subida repercutirá na xente que se achegue a Festa causando un perxuizo á calidade da mesma. JAJAJA. Éche para rir, eu non sei vos pero eu levo uns cantos anos vendo como cobran nos postos cifras moi similares ás de calquer bar ( cando non o mesmo) e ofrecendo un producto inferior tanto en calidade como en cantidade ao que podemos degustar en calquera dos bares da vila. O dos prezos populares hai ben tempo que pasou a mellor vida. Outra da modificación que está facendo rabear a máis de un e que o Concello xestione directamente uns cantos postos no canto de ser postos a disposición de particulares. Como a suba das taxas esta medida supoño que irá encamiñada a diminuir as fortes perdas do Concello en cada edición. Non son eu o paladín da procura da rendabilidade económica nas ofertas das institucións públicas pero unha cousa é pensar que non teñan que xerar beneficios económicos necesariamente e outra que se perdan millóns en cada edición dos cartos de todos mentres certa xente se fai de ouro a pouco custe.
Certo é que a Festa do Marisco sempre foi rentable xa que, ainda que o Concello perda cartos, son moitos os ingresos que xenera nos comercios da vila. O problema radicaba en que os postos facían cartos a moreas a conta dos cartos de todos e dando case nada a cambio, feito este agravado polo feito de, como dixemos antes, ser case unha oligocracia monopolista os que desfrutaban de semellante oportunidade de negocio.

Esta mesma xente tamén critica que organizacións como a Confraría, Amegrove, Insuiña, etc teñan que abonar menos impostos que os particulares a cambio dos postos cando nalgúns casos son empresas privadas. Certó é que son empresas privadas nalgúns casos pero se aboan menos taxas supoño que será porque colaboran coa organización da Festa con grandes sumas que fan posible que esta exista e que se faga publicidade; sumas e colaboración que brillan pola súa ausencia cando nos referimos aos postos particulares, que serán pequenos pero dan cartos de carallo.

En resume, opino que estas novas disposicións supoñen un paso adiante que obviamente, coma sempre, levantan críticas naqueles que antes eran os máis beneficiados. As perdas millonarias do Concello eran dificilmente xustificables mentres certa oligocracia se facía de ouro. Está por ver se estas disposicións axudan a diminuir o deficit e se supoñen a posibilidade de acceso aos postos a persoas e empresas que non sexan as de sempre pero por algo hai que empezar. Este último tema paréceme o máis importante pois a concesión dos postos estaba alcanzando desde tempo atrás uns níveles preocupantes de oscurantismo e favoritismos dificilmente aceptables cando nos estamos referindo unha oferta pública. A xente que goce dos postos este ano terá que pagar máis impostos pero digo eu que haberá que pagar os postos polo que valen e non facerse millonario a costa dos cartos de todos.

Cara a barbarie

2008-07-23T02:59:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Non tiña pensado escribir ata dentro duns días pero quero compartir esta imaxe con todos e todas vos. A instantánea é dunha praia de Nápoles onde dous veraneantes nen se inmutan ante a visión de dúas nenas mortas e tapadas cunha toalla. As nenas foran arrastradas mar adentro e morreran afogadas, tiñan 11 e 13 anos. Nesta imaxe só vemos a dous veraneantes pero os informadores dinnos que non foron un caso aillado senón que moitos outros seguiron correndo pola praia, xogando ou bañándose. Deixo para o final a causa da indiferencia, eran xitanas.

Din que quen sembra ventos recolle tempestades, e iso é o que debe estar pasando en Italia. O goberno de Berlusconi ( como tantos outros gobernos da dereita europea) viu na inmigración un graneiro de votos moi importante, e decidiu aproveitarse aprobando leis que só poden considerarse racistas como a creación dun rexistro de xitanos exclusivamente. Os resultados das soflamas desta dereita disque europea retrotraennos a estampas e comportamentos propios da Idade Media. Nesa época os xudeus sufriron constantes ataques e matanzas ás mans dos cristiáns en estouridos de rabia popular que sucedían tras a expansión de historias falsas. As máis comúns eran os secuestros de nenos para comer as súas vísceras ou a profanación dalgunha reliquia sagrada. Moitos diredes que ao fin era a Idade Media e moito máis tampouco se podía agardar. Pero mira ti que hai cousa dun mes, un poboado xitano de Nápoles foi asaltado polos napolitanos que queimaron todas as vivendas e agrediron aos seus habitantes tendo de cómplice á pasividade da policia. Unha das asaltantes dicía na tele: "non somos malas persoas, antes de queimar as casas dixemoslles que saisen". A causa: a nova que correu por todo Nápoles que dicía que os xitanos secuestraran a un neno e o levaran ao poblado. Os xitanos nin secuestraran neno ningún nin fixeran nada máis que ser xitanos.

Podemos dicir aquelo de que, ao fin, foi en Italia e non aquí, ¿non?. Creo eu que vai ser que non, ainda están recentes os episodios vividos en Pontevedra ou en A Coruña tamén cos xitanos. Ademais tampouco fai falla pasear moito para dar con algunha conversa onde se trate a "invasión" que ameaza ao estado español e aos seus habitantes. Que si, o racismo e a xenofobia non nos é allea.

Unha das causas principais está en que os inmigrantes copan grande parte dos servizos e axudas sociais por mor da súa situación económica. Pero reflexionemos un momento, resulta que os inmigrantes son man de obra barata ( cando non esclava) coa que moitos empresarios se están enriquecendo. Tamén aportan grande parte do superavit do que desfrutou ata hai ben pouco a seguridade social e contribuiron como man de obra barata ao auxe da construcción en España. Entón sería lóxico pensar que os gobernos deberían tomar as medidas mellorando e ampliando os servizos sociais. Se antes eran cen os que optaban a unha gardería e agora son trescentos, parece razonable pensar que as institucións deberían crear outra gardería. Pero non o fan, o que provoca que os cidadáns españois de ingresos máis baixos non poidan acceder a unhas axudas que necesitan por estaren copadas por inmigrantes de ainda menos recursos. O resultado: a xenofobia e o racismo son cada vez maiores.

Outra estrela do discurso racista que se está impoñendo é a argumentación esa pola cal os inmigrantes, ao estaren dispostos a traballar por salarios menores ( moitas veces ilegais) e con condicions laborais inaceptables e ilegais, fan que os "nativos" acaben cobrando menos se queren traballar. E quedamos tan anchos. Digo eu logo para que están os sindicatos e máis a inspección de traballo. Se existen moitos empresarios que realizan este tipo de prácticas para gañar máis, a culpa será deles e de quen llo consinte, e non dos pobres inmigrantes que acaban sendo case escravos.

Este tipo de discursos e razonamentos estanse extendendo cada vez máis por toda Europa e ,paralelamente, as forzas da ultradereita medran en case toda Europa: están nas camaras de Alemaña por vez primeira dende a IIGM, están presentes no goberno italiano, teñen os suficientes deputados no parlamento europeu para ter grupo propio ( non o teñen porque non o permitiu a presidencia da cámara)....

E claro cos gobernos presos do populismo e das ideas forza de 20 segundos para que caiban na TV sen aburrir á xente; con medios de comunicación que dedican máis tempo a noticias como: fai sol en Sevilla no verán que ás cousas realmente importantes; con poucos discursos alternativos e serios que cheguen á poboación polo veto dos media e coa maior diferencia da historia entre ricos e pobres no planeta; ¿a onde imos ir?. Claramente cara a barbarie.

Turismo, potencial e debilidades

2008-07-22T01:28:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Xa estamos en pleno verán, e como todos os anos por estas datas, nos bares e rúas mecas se oe falar sobre se hai máis ou menos turistas, de como atraer máis, do estado das praias e de Sanxenxo. O último tema de conversa pode soar raro pero o certo é que a comparación con Sanxenxo é un clásico do verán. Normalmente nestas conversas Sanxenxo adoita semellar unha especie de paraiso que conta con todo aquelo do que carece Ogrobe, e tamén a miudo os políticos de Ogrobe, do goberno e da oposición, son citados como os responsables directos da suposta "inferioridade turística" meca. Tamén a cotío se esquece nesas conversas que os políticos, ainda no suposto non moi acertado de que fosen os únicos responsables, non están aí por gracia divina senón que son escollidos por todos e todas nós.

O turismo é un sector importantísimo para a economía meca. Ao meu parecer o problema máis importante do sector é a falta dun modelo turístico claro que aproveite as potencialidades coas que contamos. Nos últimos anos, e cos gobernos do PP, o modelo a seguir semellaba ser o denominado de "sol e praía" tentando emular aos nosos veciños doutro lado do Bao. Son dos que pensan que ese non é o modelo máis axeitado. Sei o impopular que é amosarse en contra de campos de golf, das construccións a rente da area e cousas polo estilo na nosa vila. Cando alguén se opón a algunha desas barbaridades urbanísticas e/ou ecolóxicas non tarda moito en escoitar as consabidas frases: " ti o que queres é acabar co turismo" ou "pois en Sanxenxo si que poden e non vexo eu que pase nada". A pregunta principal que se debe respostar é: ¿ pode Ogrobe competir e gañarlle a Sanxenxo cun modelo de sol e praia?, ou ¿ pode a costa galega competir con outros destinos turísticos estatais con ese modelo?.

Eu respostaría dificilmente e non, respectivamente. As razóns son moitas e variadas: Ogrobe non poderá nunca vivir unha expansión urbanística como a de Sanxenxo pola falta de solo, tamén parte xa cunha grande desvantaxe na aplicación dun modelo xa estable desde hai anos en Sanxenxo, a costa galega nunca vai ter nin tantos días de sol nin tanta calor como Valencia ou Andalucía...

Logo,¿ que facer?. Un exemplo do que facer podémolo atopar nos nosos garitos de marcha. Ogrobe non conta nin con grandes discotecas nin cunha zona de copas claramente delimitada. Ainda así os nosos "garitos" son moi coñecidos por aí adiante e a súa calidade e variedade atrae a moitos veciños e turistas. Os mecos podemos desfrutar de dúas ambientes diferenciados aos que podemos alcumar como "el siempre es verano" (garitos destinados a bailar as cancións máis populares do momento) e a " zona alternativa" ( garitos onde podemos desfrutar de música rock, indie e pop alonxada dos estandares máis comúns). Isto pode verse claramente nas dualidades Soul/Vado e Vinilo/Orballo. Pois ben, esta dualidade e a calidade dos nosos locais amósase capaz de competir con outras zonas turísticas.

Así, e tirando do exemplo, debemos analisar cales son os nosos potenciais e buscar a forma de sacarlles partido. O maior potencial podería ser a nosa forte cultura mariñeira. Atopar a forma de facer partícipes desta cultura a aqueles que nos visiten sería un gran éxito. Algúns pasos se teñen dado como aquel plan que permitia subir a bordo dos barcos ou a apertura dun centro de interpretación adicado ao mundo do mar. Pero ainda se poden dar máis como o emprego cultural das embarcacións tradicionais, explicacións sobre as formas tradicionais de pesca e sobre as novidades no campo da acuicultura, o marisqueo a pé... . Outro potencial a explotar e conservar e a nosa fermosa paisaxe con máis rutas a pé ou en bici con carrís propios... . Outra das nosas vantaxes é o número de praias e as súas características diferentes ( de Ría e de mar aberto) que permiten ter unha praia ao gusto de calquera.

Deixo para o próximo artigo unha explicación polo miudo deses potenciais para pasar ás debilidades. A máis clara o "que facer cando non hai praia". Moitos turistas non saben que facer cando non hai praia tanto pola falta de alternativas como de información. A nula ou mala información que podería ser facilmente solucionada cunha iniciativa conxunta de hosteleiros e concello é outra das eivas. Os problemas co tráfico e a limpeza, o segundo máis facil de solucionar que o primeiro. A superabundancia de establecementos hosteleiros legais e de moitos deses aloxamentos ilegais que todos coñecemos.

Deixo para o próximo artigo a explicación máis polo miudo das nosas potencialidades e das nosas debilidades porque este xa vai sendo algo longo. Aceptamos suxerencias.

Fantasía, ciencia-ficción e terror por fin en galego,Urco Editora

2008-07-06T02:34:00.004+01:00

Olas a tod@s:

Hoxe achégovos unha iniciativa que levaba tempo querendo comentarvos pero que coas cousas do tetragoberno deixara adiada: unha nova editorial galega de fantasía, ciencia-ficción e terror.

Teño que confensarme como un gran afeccionado da literatura fantástica e da ciencia-ficción polo que, cando me enterei por Chuza do nacemento desta modesta editora, leveime unha gran alegría. Supoño que se algún dos meus amigos ten a ben ler esta entrada tamén se levará unha alegría ( digo o de ter a ben porque os teño bastante abandonados ultimamente a causa das opos,sintoo).

Esta pequena editora ainda non ten moito catalogo pero o que ten é de moita calidade: Conán: a filla do xigante de xeo de Robert E. Howard, O Corvo de Allan Poe, A lenda de Sleepy Hollow e outros relatos de W.Irving, Planilandia:unha novela de moitas dimensións de Edwin A. Abbott e algúns títulos máis. Todo o catalogo podedes consultalo na súa páxina así como os puntos de venda: URCO EDITORA .

Tamén ten a opción de subscribirse e así recibir cada nova obra na túa casa ao tempo da súa publicación. Anímovos a todos aqueles que vos gusten este tipo de lecturas a que visitedes a súa páxina, e a aqueles que a considerades como "obras de patacón" a que leades O Corvo ou os relatos de Irwing ( por non falar do Retrato de Dorian Gray de Wilde) e vos desenganedes. Creo que o esforzo de xente nova por incorporar este tipo de traduccións ao catálogo de obras en galego ben merece que visitedes a páxina e merquedes algún libro.

Xa sabedes: A LER E DISFRUTAR!

,,,E agora as tiritas

2008-06-28T02:29:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Polo que parece o tetragoberno acaba de salvar unha pelota de partido ao pechar a recente crise interna. Á espera dunha asemblea de EU que parece non vai ser un camiño de rosas, o pacto de goberno continúa con vida, ¿ polo de agora?. As discusións están agora en se a crise se pechou en falso ou non, e nos danos que pudería ter producido.

O concelleiro de EU, Xan Lamelas, ve recortadas as súas competencias seriamente, se ben parece que de maneira temporal. Eu creo que foi esta formación a que sufriu os danos máis importantes na crise. Segundo o vexo eu, o acordo ao que chegaron os membros do goberno non dista demasiado do tomado polo PSdG, BNG e PG a mediados de semana. Se aos feitos atendemos o concelleiro de persoal perde a xestión do persoal en todas as áreas, e esta xestión pasa a recaer nas mans do concelleiro correspondente. EU puxera como conditio sine qua non o mantemento da área de persoal e, polo que parece, só mantén esta área de forma nominal cando menos temporalmente. Logo a cuestión é: ¿ por que aceptou EU un pacto que, en esencia, non difiere demasiado do que xa tomaran os outros tres e non lle parecera ben?. Barallo dúas respostas ou posibilidades.

A primeira parte da base de que en EU son conscientes da súa deficiente xestión da área de persoal e polo tanto prefiren non arriscarse cunha ruptura do pacto de goberno. Baseome nesta resposta na aceptación tácita dunha mala xestión que fixo EU nos dous comunicados desta semana. Tamén o fago en que na famosa reunión para zanxar a crise púxose enriba da mesa a necesidade de proporcionar personal de apoio para que Xan Lamelas puidese realizar de forma correcta as súas tarefas. Isto indica claramente que Xan non parece ser capaz, polo menos polo de agora, de realizar as tarefas que conleva o seu cargo. Non vou entrar a valorar agora se é unha cuestión de falta de tempo, medios ou capacidade porque sería demasiado longo, escollan vostedes.

A segunda posibilidade está directamente relacionada coa primeira e baséase no custo político dunha ruptura do pacto. Creo que en EU apostaron demasiado alto antes da negociación pero sen ter os arreos necesarios para despois cumprir as súas ameazas. Din os expertos negociadores en que unha das claves do éxito negociador está en ameazar só con aquelo que despois se pode cumplir. O custe político da ruptura do goberno é probablemente alto para todos os implicados, pero sobre todo para a forza que sexa percibida como causante da ruptura, e digo percibida e non causante porque hai moitos exemplos de rupturas de pactos no que o custe non repercute no causante real senón no "percibido" como causante ( o caso paradigmático probablemente é o caso de Vigo co PSdG e o BNG). EU pideu nos medios algo que sabían non lles ían dar e ameazando con algo que tampouco querían ou podían facer, a ruptura do pacto. A causa disto a súa posición negociadora de inicio era, cando menos, precaria e víronse na disxuntiva de romper ou tragar con algo que en principio non aceptaban, ou sexa, dar marcha atrás. Ante o que podería ser un altísimo custe político para a formación no caso da ruptura, escolleron "tragar" coa proposta dos demais grupos.

A outra cuestión fundamental é como vai afectar isto no futuro ao pacto de goberno. Dixen antes que a gran perdedora fora EU pero non é certo de todo. O gran perdedor foi o tetragoberno en pleno. O goberno perdeu credibilidade e , por riba de todo, confianza por parte dos veciños. A confianza da cidadanía nun goberno é para moitos analistas políticos o dato fundamental na valoración política e parece que o tetragoberno acaba de recibir un forte impacto nesa área. O partido que sufriu menos daños foi o PG que conseguiu manterse ao marxe publicamente na crise. O BNG sufriu danos pero parece que menos importantes do que se podería prever, xa que o acordo final reflexa gran parte das súas peticións. O alcalde puido sair moi perxudicado pois amosou certa incapacidade de xestión da crise, dúbidas e pouco poder real para pórlle fin. Outra lectura pode ser que saiu reforzado ao encarnar o consenso, pero non parece moi probable. Non o parece porque todos os analistas electorais poñen, por riba da capacidade de consenso, a impresión de forza e o liderazgo como dous dos rasgos máis valorados pola cidadanía cando de postos de poder político se fala.

Está por ver se esta crise afortala o goberno ou, polo contrario, o debilita. Parece máis probable a segunda opción. Cando vos falaba de riscos de implosión citaba como dato importante as sensacións de " ser os perxudicados en todo" entre algunhas militancias. Pois ben, parece que esta sensación se vai facer máis forte nas militancias do BNG e, sobre todo, na de EU. Isto contribuirá a futuros roces nos que poderemos ver se, en realidade, isto foi solución ou, como a min me parece, foron só tiritas e parches.

E fixo crack

2008-06-23T01:48:00.003+01:00

Olas a tod@s:

É a noticia meca da semana e , probablemente, tamén será noticia durante algún tempo máis: o tetragoberno fixo crack.

Hai algúns meses escribía que me parecía que o goberno corría serio risco de implosionar, isto é, de estourar desde dentro polas tensións que comezaban a agromar entre os grupos que o conforman e a militancia e simpatizantes deses partidos. A verdade é que non pensaba que o proceso se acelerase e a ruptura ameazase tan pronto. Desde o comezo moita xente considerábamos que ía resultar complicado tanta cohabitacion, se ben é certo que esta cohabitación pareceu posible e tranquila durante certo tempo sorprendendonos a máis de un.

O detonante desta crise está no conflicto entre o BNG e EU pola xestión de persoal adscrito a área de cultura municipal. Como sempre que ocorren estas cousas as versións son moitas e variadas, as respostas duras e as mensaxes contradictorias. Isto é normal que ocorra xa que ningún grupo quere ser considerado "culpable" da ruptura do goberno polas consecuencias que pode traer e, obviamente, porque os puntos de vista son moi diferentes. Como esto é o normal propóñovos obviar os "dígo-díxome" e analisar exclusivamente os feitos.

A cousa comezou coa imposibilidade de abrir a Casa de Cultura e a Biblioteca de San Vicente pola falta de persoal debida á mala planificación por parte do Concello. Fíxose a cousa máis pública por ser a semana pasada a selectividade, logo, pola imposibilidade dos estudantes de acceder a estes lugares de estudo. O asunto non rematou aí pois o concelleiro de Cultura achacou publicamente ao de Persoal unha mala xestión do persoal que tamén impedía o bo funcionamento doutras instalacións culturais municipais. Segundo o concelleiro de Cultura todos estes problemas xa foran plantexados no goberno máis unha vez sen que se tivesen tomado as medidas oportunas. Despois de comezar a liorta na prensa PSdG, BNG e PG acordan retirarlle as competencias de persoal ao edil de EU facendo uso dunha clausula do pacto que obriga a cumprir as decisións tomadas por tres dos catro grupos. A cousa non podía rematar aí e EU, nun comunicado de prensa e en declaracións do seu edil, contesta que non ten noticias de que se lle retirasen as competencias e , que no caso de que llas retiren, abandoará o goberno. Ademais esixe ao alcalde que poña orde e acusa ao BNG de buscar a saida de EU do goberno na busca de réditos electorais.

Estes son os feitos ata o de agora e aí vai a miña opinión. A xestión do persoal municipal deixa moito que desexar desde hai moitos anos pero o certo é, que se se promete cambio, o obxectivo é ese: mudar as cousas. Trás unha atenta lectura dos comunicados observo con sorpresa que EU e o seu concelleiro non desminten as acusacións de erros e eivas na xestión do persoal e, polo tanto, a responsabilidade do problema co persoal de cultura. Tanto é así que incluso piden axuda ante a dificultade da tarefa: "se un compañeiro de goberno ten dificultades, o normal sería botarlle unha man, pero non ao pescozo, e axudar sen montar broncase faltar ao respeito" . Esta é para min a clave do asunto. Parece claro logo que se admiten cando menos erros na xestión do persoal por parte do concelleiro do ramo. Home, digo eu que os de EU non pensaran en serio que outro partido, neste caso o Bloque, vai cargar coas culpas facendo ao tempo de paraugas porque o seu edil teña "dificultades" para realizar ben as tarefas que lle corresponden. Sorprende tamén a alusión á complicación da área de persoal para ser levada por un concelleiro sen dedicación exclusiva. A ver, EU quixo a área de persoal e digo eu que o farían sabendo a complicación que conlevaba. Outra cousa son as alusións a que o asunto non se debeu ter tratado na prensa senón nas reunións do goberno. Niso si podo estar dacordo pero convén aclarar se algún dos temas de persoal non se tratou antes con nula resposta por parte do goberno. Eu non sei se é así ou non polo que non podo opinar sobre se o tema debeu saltar á prensa ou non.

En resume, en EU terán que comprender que o seu edil está aí con responsabilidades nunha área. Se non desempeña esas tarefas polo motivo que sexa dunha forma correcta non poden esperar que os demais carguen coa responsabilidade por "compañerismo". Estamos falando de cousas serias, dos servizos que o Concello ten que proporcionar aos cidadáns, e tenos que proporcionar dunha maneira correcta. Se non é así o responsable, pois, terá que facer o que facemos todos diariamente no traballo ou en calquera outro ámbito, asumir as súas culpas e a súa responsabilidade. Cando, na vida política, un non se sinte capaz de realizar unha tarefa que el mesmo escolleu as opcións son mudar de tarefas ou irse para casa. Pode parecer duro pero creo que os veciños demandan dun goberno que goberne non que sexan bos compañeiros.

Xa está aquí Firefox 3!

2008-06-18T01:24:00.002+01:00

Olas a tod@s.

Hoxe quero informarvos de que xa está aquí a nova versión de Firefox. Probablemente moitos de vos xa sabedes de que navegador vos estou falando pero moitos outros non.

Firefox é o segundo navegador máis empregado polos usuarios de todo o mundo, en Europa aproximadamente o 30% dos internautas empregan Firefox.

Pero, ¿ por que empregar Firefox en vez de Internet Explorer?. Aquí as opinións son moitas e variadas segundo preferencias persoais e o perfil dun usuario. Para min hai tres razóns fundamentais: é software libre, é máis seguro e ademais de ser fácil de empregar conta cun numero abraiante de posibilidades de personalización mediante centos de complementos e extensións. Pero vaiamos máis polo miudo.

Firefox é software libre e gratuito, miles de usuarios comprometidos melloran día a día o producto e manteñen actualizadas as proteccións antifraude por exemplo. Como a maioría dos programas de software libre está ao voso dispor unha versión en galego (neste caso elaborada por MANCOMÚN). A razón de salientar que sexa libre ten que ver coa filosofía que imbúe o software libre da que xa falei algunha outra vez e da que podedes atopar información en calquera lugar da rede.

Firefox é un navegador moi seguro, para min moito máis seguro que o Internet Explorer como tiven ocasión de comprobar por desgraza máis dunha vez. Nesta nova versión con só premer un botón xa podemos ver se determinada páxina emprega unha conexión cifrada e se ten información de identidade, para ser máis claro se determinada páxina non se está facendo pasar por un banco, por exemplo, sen selo;o tan célebre phishing. A lista de lugares perigosos actualízase 48 veces ao día por xente de todo o mundo. Se chegas a un sitio atacante por erro, un cartel vermello avisarate do perigo que estás correndo. Outra característica de seguridade é que premendo o boton de "limpar información privada" toda a túa información de navegación se borrará do sistema. Estas son algunhas das características pero ten moitas máis como xestor de contrasinales,control de contido... .

Pero claro moita xente pode ter medo de tanta característica e dirá "debe ser complicado de usar", pero nada máis lonxe da realidade. O seu deseño é moito máis intuitivo que o de outros navegadores e pese a todas as características é moi sinxelo de usar. Pero non só iso senón que debido ás posibilidades de personalización, ademais de ser sinxelo pode facer moito máis sinxelas moitas das túas tarefas na rede. Esta é para min a grande ventaxa de Firefox, a personalización. Parte dunha premisa obvia: non todos somos iguais nin navegamos igual, polo tanto ¿por que non ter un navegador adaptado ás miñas necesidades?. Na páxina da Fundación Mozilla temos centos de complementos para personalizar Firefox segundo os nosos gustos e necesidades. Só temos que pinchar no complemento que queremos e este xa se baixa e se instala. Eu por exemplo adoito navegar mentres escoito música polo que teño un complemento que me permite manexar o reproductor de música desde o navegador e ademais proporciona información, letras e videos sobre o grupo. Outra extensión moi común é unha que permite descargar videos de youtube ou paxinas similares ao noso ordenador. A xente que precisa diccionarios de algún idioma ten centos onde escoller. Temos tamén o complemento "firefox fala galego" que nos permite a traducción automática do texto seleccionado do español ao galego. Pero hai moitos máis que van desde cambiar a apariencia do noso firefox ata ferramentas de construcción de web, pasando por outros que nos din o tempo que fai ou se alguén escribeu algon novo no noso blog favorito.

Por todo isto recoméndovos a todos que empreguedes a nova versión de Firefox e vaiades descubrindo porqué xa o usa tanta xente e porqué estamos tan encantados de telo. Neste enlace tedes o firefox e un pequeno video coas súas características: FIREFOX 3

U-la Europa Social? Século XXI rumbo ao XIX

2008-06-13T01:43:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Nesta semana o protagonismo mediático recaeu sobre os paros patronais de transportistas e armadores que protestan pola subida dos prezos de carburantes. Este tema coprotagoniza todos os debates, medios e tertulias xunto coas posibilidades de España na Eurocopa. Eu quero falar doutro tema, do que se falou algo menos e que, a verdade sexa dita, me preocupa algo máis: as famosas 65 horas da UE.

A reunión de ministros de traballo da UE decidiu aprobar a posibilidade aumentar o límite semanal de horas de traballo ate 65 , iso si, sempre que haxa acordo entre traballador e empresario. ¡E quedaron tan panchos!. Resulta que esa Europa "de lo social y de la democracia" era o que xa moitos sospeitabamos, un conto; pero non un conto de fadas e ananiños como nos querían vender senón un conto máis ben de orcos, trolls e demais bestas de lenda asociadas co mal.

No artigo que vos achegaba a semana pasada, E. Hobsbawm falaba diso denominado polos europeistas neoliberais como "deficit democrático"; ou sexa da nula lexitimidade democrática de moitas institucións europeas e, por extensión, da UE no seu conxunto. O parlamento europeu ten unha representatividade cando menos discutible se temos en conta a ínfima participación electoral nas súas eleccións. Ademais a maioría da xente nin sabe como funciona, cales son os seus poderes, etc . Despois están as cousas estas de reunións de membros dos diferentes gobernos onde aproban de todo sen que nos enteremos a metade das veces e sen consultarnos a outra metade. Algún podera dicir: " home ainda fixeron referendums para o da constitución europea". Certo é pero examinemos aquel proceso constitucional.

A iniciativa parteu das reunións dos xefes de goberno que crearon unha comisión para a creación dun "tratado constitucional". Isto pode parecer normal, pero nada máis lonxe da realidade xa que se trata da primeira constitución que eu coñezo que parte de xefes de goberno e non dunha asemblea lexislativa constituinte. Para entendernos, como se en España fixeran unha nova constitución ZP e catro ministros e a sometesen a referendum, unha risa.

Pero non acaba aí o conto xa que despois decidiron deixar á libre elección dos gobernos se esta se sometía a referendum ou se aprobaba no parlamento ( caso dalgún país do Leste). Non che vin eu constitución que non fose a referendum. Pero ainda hai máis, resulta que en Francia e Holanda gaña o non á constitución, e que no Reino Unido e nalgún sitio máis parece que tamén vai gañar. Entón que pasa? Que a UE vendo que aquilo non o quere a cidadanía decide retirar o texto antes de que saia derrotado nalgún estado máis. Seguindo a lóxica democrática aí debería rematar todo pero resulta que non, os xefes de goberno reúnense en Lisboa e deciden elaborar un tratado cortando e pegando trozos da falecida constitución e aprobalo. Entón para que nos preguntaron? Se dicimos que si non hai fallo pero si dicimos que non, collen as partes que lles sae de dentro e apróbanas igual. Un exemplo de democracia, si señor.

Pois ben a estas mentes pensantes de la "democracia europea y lo social" ocurriuselles agora aumentar o tope de horas que se poden traballar ata a semana ata 65 e disque o fan para que os traballadores poidamos "flexibilizar o noso tempo de traballo e estemos protexidos". Co de flexibilizalo deben querer dicir que poderemos escoller durmir ou mirar a tele nas horas que nos resten, e co da protección deben referirse á protección contra os raios ultravioletas pois máis dun corre serio risco de non poder ver o sol.

Pero tranquilos, a cousa éche optativa, só traballaran máis de 48 horas aqueles que decidan libremente facelo. JAJAJA. Esta medida xa existe no Reino Unido e un estudo recente amosa claramente que moitos traballadores son obrigados a traballar máis de 48 horas. Calquera de nós sabe o optativo que vai ser:
-empresario: Tes a opcion de traballar máis de 48 horas á semana, Pepe, pero recorda que eu teño a opción de botarte á rúa e contratar algún inmigrante que me traballe esas e máis.
-Pepe: Home sendo así vou optar por traballar máis.

E así che andamos no século XXI, aumentando o límite de horas que foi proposto e aprobado por primeira vez en 1919 na OIT. En vez de evolucionar, involucionamos. E non vaiamos facer moito ruido que xa anda máis dun ameazando con reformar a lexislación referento ao dereito á folga por se nos cabreamos e se nos dá por cortar rúas ou calquera cousa desas " propias de terroristas y bandidos". Viva la Europa de lo social, era "de lo social" en troques de social porque era "o social" o que se ía recurtar.

Mañá sabemos os resultados do referendum irlandés sobre o Tratado de Lisboa. Disque o non vai en cabeza. Pero tranquilos, máis dun cargo da UE xa dixo que se sae non haberá que repetir o referendum. Só lle faltou dicir "ata que eses irlandeses voten que si vai haber os referendums que fagan falta". Pode parecer unha broma, pero aos irlandeses xa lles fixeron votar o tratado anterior ata que saeu o si. Viva a democracia europea, esa na que a xente pode votar, pero, iso si, o que queiran eles.

Os perigos de exportar a democracia. Un artigo de Eric Hobsbawm

2008-06-05T02:44:00.003+01:00

Olas a tod@s:

Gustaríame compartir convosco un interesante artigo de Eric Hobsbawm publicado hai uns anos en The Guardian. A traducción é miña asi pídovos que sexades indulxentes se topades algun que outro erro. Aí vai:

Ainda que no seu discurso inaugural de segundo mandato o Presidente Bush non mencionou demasiadas veces as verbas Iraq,Afganistán ou a Guerra contra o Terrorismo, el e os seus seguidores continúan comprometidos cun plan para reorganizar o mundo. As Guerras en Iraq e Afganistán son só unha parte dun suposto esforzo universal para crear unha orde mundial mediante a " expansión da democracia". Esta idea non é meramente quixotesca, é perigosa. Esta retórica implica que a democracia é aplicable nunha forma estandarizada ( á occidental) que pode ter éxito en calquera lugar, que pode remediar os dilemas transnacionais actuais, e que pode traer a paz, máis que sembrar o caos. Non pode.

A democracia é con razón popular. En 1647, os revolucionarios ingleses expandiron a poderosa idea de que " todo goberno está baseado no libre consentimento do pobo". Querían dicir votos para todo. Por suposto, o sufraxio universal non garantiza ningún resultado politico, e as eleccións non poden nen sequera asegurar a súa propia perpetuación ( diso da testimonio a República de Weimar). A democracia electoral tamén é improbable que produza beneficios que conveñan aos poderes hexemónicos ou imperiais. ( Se a guerra de Iraq tivese dependido do consentemento libremente expresado da "comunidade mundial", non tivese ocorrido). Pero estas incertidumes non diminuen a súa xustificada atracción.

Outros factores ademais da popularidade da democracia explican a perigosa creencia de que a súa propagación con exércitos pode ser factible na actualidade. A globalización suxire que os asuntos humanos están evolucionando seguindo un patrón universal. Se as estacións de servicio, os iPods, e os trebellos informáticos son os mesmos en todo o mundo, ¿ por que non o son as institucións políticas?. Este punto de vista infravalora a complexidade do mundo. A recaida no derramamento de sangue e na anarquía que tivo lugar claramente en gran parte do mundo tamén fixo a idea máis atractiva a idea de expandir unha nova orde. Os Balcáns parecen amosar que os lugares inestables requiren a intervención, militar se é precisa, de estados fortes e estables. En ausencia dunha organización internacional efectiva, algunhas persoas "humanitarias" están dispostas a apoiar unha nova orde mundial imposta polo poder estadounidense. Pero deberiamos ser suspicaces cando os poderes militares reclaman favorecer estados máis débiles ocupándoos.

Outro factor pode ser o máis importante: os Estados Unidos están preparados grazas á mestura xusta de megalomanía e mesianismo derivada das súas orixes revolucionarias. Os Estados Unidos de hoxe non teñen ningún competidor no plano tecnolóxico-militar, están convencidos da superioridade do seu sistema social, e , desde 1989, non se dan conta ( como todos os grandes imperios conquistadores anteriores) de que o seu poder ten límites. Como antes o presidente Wilson, os ideólogos de hoxe ven unha sociedade modelo lista xa nos EEUU: unha combinación de lei, liberdades civís, empresas privadas competitivas e eleccións disputadas regularmente con sufraxio universal. Todo isto subxace na idea de refacer o mundo á imaxe da súa "sociedade libre".

Esta idea están perigosamente preto do desastre. Ainda que a acción dun gran poder poida ter consecuencias política ou moralmente desexables, a identificación con ela é arriscada xa que a lóxica e os métodos da acción estatal non son os dereitos universais. Todos os estados estables poñen por diante os seus propios intereses. Se teñen o poder, e o fin é considerado o suficientemente importante, os estados xustifican as razóns de empregalo, particularmente cando cren que teñen a Deus da súa parte. Ambos, "bos e malvados" imperios produciron unha barbarización da nosa era, a que a " Guerra contra o terrorismo" está contribuindo.

Mentres se ameace coa integridade dos valores universais, a campaña para expandir a democracia non terá éxito. O século XX amosou como os estados non poden refacer o mundo dunha maneira simple nin abreviar as transformacións históricas. Non poden causar un cambio social efectivo simplesmente trasnferindo institucións ao outro lado das fronteiras. As condicións necesarias para un goberno democrático efectivo ou real son raras: a existencia dun estado que desfrute de lexitimidade, o consentimento e a habilidade para mediar nos conflictos entre os grupos domésticos. Sen estes consensos, non existe a soberanía popular e polo tanto tampouco a lexitimidade para maiorías aritméticas. Cando este consenso non existe, a democracia está en suspenso ( como foi o caso do Ulster), o estado divídese ( Checoslovaquia), ou a sociedade cae ata un estado de permanente guerra civil ( Sri Lanka). A " expansión da democracia" agravou conflictos étnicos e produciu a desintegración de estados en rexións multinacionais ou multicomunais despois de 1918 e 1989.

O esforzo para expandir unha democracia occidental estandarizada tamén sofre unha paradoxa fundamental. Unha gran parte da vida humana ocorre agora máis aló da influencia dos votantes ( nas entidades transnacionais públicas ou privadas non hai eleccións nin electores). E a democracia electoral non pode funcionar de forma real fora das unidades políticas tales como os estados-nación. Os estados poderosos están polo tanto intentando expandir un sistema que incluso eles atopan inadecuado para resolver os desafíos actuais.

Europa é a proba. Un corpo como a Unión Europea pode desenvolverse dentro dunha poderosa e efectiva estructura precisamente porque non hai outro electorado que un reducido número de gobernos membros. A UE podería ir a ningures sen o seu "deficit democrático", e non podería ter lexitimidade para o seu parlamento porque non hai " pobo Europeo". De maneira pouco sorpresiva os problemas agromaron tan pronto como a UE se moveu máis aló das negociacións entre gobernos e foi o suxeito de campañas democráticas nos estados membros.

O esforzo para expandir a democracia é tamén perigoso de maneira máis indirecta: Transportar a aqueles que non disfrutan desta forma de goberno a ilusión de que os gobernos que a levan si fan todo de forma democrática, pero fano?. Sabemos agora algo máis sobre como as decisións actuais de ir á guerra en Iraq foron tomadas polo que parecen dous estados de incuestionable bona fides democrática: os EEUU e o Reino Unido; creando complexos problemas de engaño e ocultación cos que pouco ten que ver o ideal da democracia electoral e as asembleas representativas, que ademais tiveron pouco que facer durante o proceso. As decisións foron tomadas entre pequenos grupos de xente e en privado, un xeito non moi diferente daquel que poderian ter empregado de tratarse de estados non democráticos.

Afortunadamente, a independencia dos medios non puido ser tan facilmente derrotada no Reino Unido. Pero non hay democracia electoral que necesariamente asegure unha efectiva liberdade de prensa, dereitos cidadáns e independencia xudicial.

E.Hobsbawm- The dangers of exporting democracy. Bush´s crusade is based on a dangerous illusion and will fail

Empresarios contra o tetragoberno ( eso si, non sabemos cales)

2008-05-28T02:30:00.001+01:00

Olas a tod@s:

O Diario de Arousa publicaba o domingo que " o empresariado de O Grove estudia crear unha plataforma de oposición ao cuatripartito". Vista e lida a noticia parece que o titular está manifestamente errado, xa que só nos din o nome dun empresario que nin sabemos a quen representa nin con que lexitimidade; ademais supoño que haberá máis dun empresario na nosa vila.

O suxeito erixido en portavoz é Alvárez Guillán ( si o mesmo que anda en todos os saraos). Obviamente o home este pode crear plataformas e manifestarse todo canto queira pero corre serio risco de ser alcumado "o de sempre" con tanta plataforma fantasma e tanto sair na prensa.

Espero que esta plataforma acabe sendo iso: unha plataforma; e non unha maneira de darlle caña ao goberno saindo nos xornais arroupado por empresarios e colectivos "pantasmas". Digo o de pantasmas porque xa non é a primeira nova que fai referencia a plataformas e lobbies que despois ou non existen ou dos que nunca sabemos máis. Como dixen arriba os empresarios e calquera, teñen dereito a crear plataformas e a manifestarse. O que parece pouco serio é facer como que hai e despois non hai nada e tampouco ninguén.

As reclamacións deste incansable opositor son as mesmas que esgrime o PP desde que se constituiu o goberno (casualidades de la vida sin duda).

Unha das reclamacións do incansable é que no Bao non hai farolas e a razón é "que seguen mandando os ecoloxistas". Manda carallo. Eu como calquera outro veciño paso en coche polo Bao e a verdade é que non teño problemas de falta de luz porque para iso os coches teñen faros (ao mellor o del non). En calquera autopista ou autovía non hai farolas porque sería unha agresión contra o medio e un despilfarro enerxético brutal. De todas maneiras e sendo serios xa, este home debería recordar que o Bao é zona natural protexida pola Rede Natura e polo tanto protexida de actuacións que poidan ser contaminantes. A contaminación lumínica existe como sabe calquera rapaz da ESO e incluso de primaria.

Outra reclamación é o famoso Tiro ao Pombiño, que segundo el non se celebra por dexación de responsabilidades do concello. Non se celebra porque a organización tardou en conquerir os permisos da Xunta e por terse negado a empregar munición libre de chumbo coa excusa de que esta non existía. E digo excusa porque basta pór no Google munición ecolóxica para percatarse da súa existencia. En resume, a empresa quería seguir coma sempre por aforrar cartos ou por facerse os poderosos e despois acabaron lastimados.

A reclamación definitiva é a mesma de sempre, o PXOM. Xa escribín abondo sobre o tema pero como apontamento digo que o PXOM é unha prioridade clara. Pero precisamente por ser prioritario non pode ser feito dun día para outro e baixo as presións daqueles polos que nos puxeron o Cuiñazo, os empresarios da construcción acostumados a facer o que lles sae do carallo, como lles sae do carallo e donde lles sae. A desfeita urbanística meca salta á vista e os culpables son os anteriores gobernos pero tamén eses depredadores do medio que fixeron cartos a moreas sen respetar nin os mínimos preceptos de urbanibilidade.

A declaración que xa pon os pelos de punta e que xa amosa cales son as verdadeiras intencións do home este e a súa suposta plataforma é aquela que di ( ao máis puro estilo pepero) que a memoria histórica ten demasiado protagonismo e que hai que centrarse no que lle importa á xente. Primeiro a min interésame a Memoria histórica pero claro eu non son xente, son persoa. Segundo, eu non sei el, pero a maioría das persoas son capaces de facer máis dunha cousa á vez, logo que, podemos prestar atención a máis dun tema, somos "multitarefa" . A recuperación da memoria está en mans dunha asociación con membros reais, non pantasmas, que teran o mesmo dereito ca el a reclamar atención por parte do goberno. Terceiro e máis importante, non se sabe que ten que ver a memoria histórica co PXOM ou co Tiro ao Pombiño. Se está en contra de que as persoas perseguidas e damnificadas por un rexime ditatorial e asasino por loitar a prol da liberdade que fai que el hoxe poida sair no xornal dicindo tonterías, que o diga pero que se deixe de caralladas e de mentiras.

A min paréceme que o problema está realmente en que a máis de un lle molesta que o goberno dure máis do que se pensaba nalgunhas cabezas. Eu desde aquí animoo a acampar diante da Xunta para pedir farolas desde Ogrobe a Ferrol ao longo da AP9. Este home ten accións en Fenosa, non?

De novo o lixo ( e van tres)

2008-05-15T01:33:00.003+01:00

Olas a tod@s:

Unha vez máis vou falar do tema do lixo, que ademais está ultimamente de moda grazas ás discusións sobre o modelo de xestión a implantar na nosa vila. Xa escribín uns cantos artigos sobre este tema, que a min me parece moi preocupante, e polo de agora ainda non noto demasiados cambios na limpeza das rúas.

Ano tras ano calquera veciño que traballe nun bar escoita no verán comentarios respecto da suciedade nas rúas e sempre aparece como unha das pegas máis saliantadas polos turistas que nos visitan no verán. Obviamente a merda, con perdón, é cousa de todo o ano e non só do verán pero resulta significativo que as persoas que non viven no municipio sinalen o lixo como un problema importante. Digo isto porque esta percepción non é tan clara cando falas "cos de todo o ano". As razóns son moitas e probablemente entre elas esté que xa estamos acostumados a ver as rúas con ese aspecto e as bolsas do lixo ás portas en vez de nun contenedor. Triste, pero parece a verdade.

Non vou entrar no tema de que modelo de xestión sería o mellor para o concello porque non coñezo as propostas co suficiente nivel de detalle como para ter unha opinión formada e informada ao respecto. De todos modos non me parece que a privatización dos servizos sexa unha resposta axeitada a un problema que ten, ao meu ver, outro tipo de causas.

A primeira causa do lixo paréceme que é o total abandono da recollida baixo os diferentes gobernos que tivemos ata o de agora. Podemos pedirlle á xente que non emporque as rúas pero para facelo teremos que colocar as suficientes papeleiras e contenedores para que poidan facelo. Moitas das rúas de Ogrobe non teñen contenedores e a xente ten que deixar o lixo á porta de casa. Hai moita xente ao que isto lle parece unha solución axeitada pero a xente que o ve por primeira vez e á que lle explicas que ese é o sistema normal alucina. Non se colocan contenedores por non molestar aos veciños co cheiro e coa "visión de tan terrible artefacto". Parece que ainda non descubrimos que os contenedores tamén hai que lavalos e que a basura se tira pola noite e non ás nove da mañá. Outra causa da falta de contenedores (dos normais e moito máis dos de reciclaxe) é a mala planificación urbana. Como exemplo ben vale a Catorse, na que non hai contenedores porque nas sucesivas reformas feitas á rúa non se planificou onde colocalos. Se esa planificación fose axeitada, a Catorse e outras moitas rúas terían contenedores de superficie ou mesmo soterrados. Das papeleiras é mellor non falar, para elas a excusa é que se rompen pola noite pero iso pasa en moitos outros lugares, o que pasa é que se volven a colocar e que a poli local tamén traballa algo polas noites.

A segunda causa da suciedade e do lixo acumulado é a xente. Póñoa en segundo lugar porque visto os alicientes e os medios que pon o concello hai que ser un martir para vivir nalgunha rúa e reciclar. Moita xente non separa o lixo, o bota nos escasos contenedores a calquera hora do día e nen sequera ata as bolsas. Esta é unha cuestión de educación que irá mellorando pouco a pouco. Puiden ver moitas veces mentres mercaba gominolas ou un xelado nos quioscos do Corgo como nenos pequenos tiraban os envoltarios ao chan sen que os pais lles dixesen que iso non se fai e tendo a papeleira ao lado. Pero o problema non remata nas rúas cheas de lixo senón que pervive no noso municipio o costume de tirar colchóns,electrodomésticos ou escombro en calquera lugar do monte ( ou se non hai monte onde haxa un pouco de vexetación abundante) formando curiosos "depositos de materiais" para os arqueólogos do futuro ou, falando sen metaforas, montes de merda. Poucos son os veciños que denuncian actos deste tipo cando o terreo non é seu, e menos ainda son as accións e multas postas pola nosa gran policia local.

A terceira causa e, para min, a máis triste á vez que sorprendente, é que nós mesmos non nos damos conta do cheo de merda que está o noso concello debido a que sempre o vimos así. Xa dixen antes que moita xente considera normal e mesmo mellor o sistema meco de merda á porta, e lle poñen pegas aos contenedores. Consideramos normal a falta de recipientes de reciclaxe porque así xa non hai que separar o lixo ou por iso de "despois total non o recollen e está aí un mes". Parécenos totalmente normal que haxa poucas papeleiras porque "total se despois as rompen é un tirar cos cartos"... e así un longo etcétera. Iso si, as praias hai que limpalas que senón os turistas pódense enfadar e pensar que somos uns porcos como se non visen a merda que hai nas rúas,

Estes tres apuntes son ao meu ver importantes eivas no tema do lixo no concello e moitas delas non teñen que ver co modelo de xestión do lixo senón coa incompetencia dos concelleiros do ramo e con que, ao parecer, a merda aos mecos non nos molesta tanto.

Implosión

2008-04-29T03:19:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Levaba toda a semana pensando en escribir sobre o tema do lixo pero a cuestión das cámaras de vixiancia fíxome pensar sobre un fenómeno que ben pode facer referencia a estes dous temas: a implosión.

Podemos explicar este fenómeno como algo que estoura desde dentro ou cara dentro. Nisto parece que anda ultimamente sumido este noso goberno local. Explícome: nestas dúas últimas semanas o pacto de goberno foi posto a proba duramente polos seus propios membros e parece que o resultado foi que o goberno é sólido. Ainda así non estou eu tan seguro de que este resultado sexa tan certo como pode parecer a priori.

Os dous temas aos que me refiro son, como xa dixen antes, o lixo e as cámaras. Estes temas puxeron a proba ao goberno xa que parecían temas capaces de xerar certas fracturas entre os seus membros. No tema do lixo parece claro que EU e o BNG ían optar pola postura que ao final elixiron ( ainda que cun certo suspense no caso do BNG). Entón coincidiredes comigo en que o PG xa o debería saber tamén cando se lle deu por sacar esa iniciativa, polo que tamén podemos supoñer que o debate nos medios puido ser unha forma diso coñecido como " nadar e gardar a roupa" por se no futuro non melloran demasiado as cousas nese tema. No tema das cámaras non podo estar máis en desacordo coa resolución e co procedemento elixidos polo goberno e creo poder afirmar , sen moito temor a equivocarme, non ser o único votante dalgunha das forzas do goberno que o está.

Xa me pronunciei antes en contra das cámaras de vixiancia neste mesmo lugar e nalgún outro pero non entrara na cuestión dos procedementos empregados. Digo isto porque o procedemento empregado neste tema é, cando menos, irregular e eticamente reprobable. Non se pode aceptar como un procedemento democrático a seguinte sucesión de feitos: 1. Coloco as cámaras sen dispoñer dos permisos pertinentes e sen avisar da súa colocación 2. Cando se descubre, digo que a situación das cámaras é legal 3. Decido ampliar o número 4. Resulta que as cámaras eran legais pero, cousa rara, pido os permisos a posteriori 5. Anuncio que agora xa non son eu o responsable das mesmas senón outros concelleiros 6. O goberno aproba a ordenanza respecto das cámaras.

Cando menos parece que algún dos sucesos do final deberían ser os do comezo e tamén parece claro que a cuestión dos permisos é cando menos dubidosa. Resulta tamén curisoso que o seu creador e fero paladín, Alfredo Bea, ceda o seu control a outros edís. E por último, xa é a repanocha, que tanto o BNG como EU apoien esa ordenanza. Galiza Nova xa se ten posicionado en contra das cámaras en outros lugares, e polo de agora, Galiza Nova tamén é o BNG. Resulta ainda máis raro se temos en conta que o Movemento polos Dereitos Civís está integrado por moitos militantes nacionalistas e mesmo por asociacións do que podemos denominar "tecido social nacionalista".

O pacto de goberno xa naceu con moitas dúbidas nas bases sociais de EU e, sobre todo, do BNG. Coñecido é por todos que o BNG se sentiu moi perxudicado polo pacto de goberno e que grande parte da súa base social o contemplou con moita suspicacia. Decisións como esta das cámaras e as formas empregadas no tema do lixo, non contentaron nin aos votantes de EU nin aos do BNG ( neste caso máis ainda debido á tardanza en dicir que non). Parece que polo de agora estas dúas forzas son as que teñen que facer máis sacrificios de cara á súa base social. Estas situacións poden facer mermar moito os seus apoios se perduran no tempo, poñendo en perigo a cohesión do pacto de goberno. Se xa había quen tiña dúbidas respecto a certos compañeiros de viaxe, estas medran día a día polo que parece e poden chegar a fartar a gran parte da militancia e da base social destas dúas forzas e provocando crises no goberno. Esta posible crise non sería causa de factores externos, a oposición de PP e A Meca é polo de agora bastante lamentable, senón polas propias decisións e actuacións de membros do goberno máis interesados en réditos electorais futuros que na estabilidade presente. Só así se entenden certas declaracións de PSdG e PG na prensa no tema do lixo.

Logo parece que o da implosión non é tan disparatado como podería parecer, tanto máis se ata podemos case que identificar ao "implosionador" e incluso a máis de un. Debo dicir que non creo que esto vaia ocorrer polo de agora, pero non deberiamos descartar que comezase a suceder cando esten próximas as eleccións. Así o risco de implosión é baixo pero parece que medra mes a mes, ¿ou non?

Agora estamos en contra das casas habitables

2008-04-17T22:05:00.003+01:00

Olas a tod@s:

Ultimamente parece que ao PP, a nivel galego e local, non lle vale nada, ou dito de outra forma, lle vale todo para facer oposición. Xa fan oposición co galego, co ensino gratuito de 0 a 3 anos e mesmo coas infraestructuras. O último descubrimento resulta ser a Lei de Habitabilidade, ou sexa os preceptos mínimos que teñen cumprir as vivendas que se constrúan a partir de agora para resultar legais.

E estamos así, discutindo se ampliar a anchura das portas e o tamaño das casas é malo ou bo. Manda truco. Non hai tanto a postura do PP case que era dicir que as casas e pisos que promocionaban as institucións eran como caixas de mistos e, que se nos descoidábamos, podiamos acabar vivindo en contentores deses dos barcos ( todos vimos imaxes nos xornais e na tv). A postura agora ven sendo que facer as casas máis grandes, mellor distribuídas, buscando o aforro enerxético e logo máis habitables é malo tamén. Gustaríame preguntarlle a Miguel Angel Pérez logo cal é a medida que eles consideran boa; non lle valen pequenas porque son demasiado pequenas; pero de corenta metros mínimo tampouco porque son grandes de máis. ¿En que quedamos?.

E así afogados pola demagoxia, esquecemos, unha vez máis, de que estamos falando en realidade. Resulta que as normas da lei son menos duras que as empregadas en moitos outros lugares de Europa ( Austria ou Suecia por exemplo). Parecen un gran avance xa que cousas como a anchura das portas pode dárnos igual agora, pero iso non será así se algunha temos ao noso cargo persoas en cadeiras de rodas ou que non se poidan levantar da cama. Despois está o asunto da altura que pasa a ser algo maior para acabar coa sensación de zulo que transmitían algunhas das vivendas actuais que, casualidades, resultaban as únicas que se podían mercar sen ser millonario. Outros avances importantes son os referentes á luz solar que poden permitir grandes aforros enerxéticos ao longo da duración da vivenda.

Resulta que o PP, aliándose coas empresas " máis honradas" del lugar, as inmobiliarias, advírtenos de que isto vai encarecer as vivendas. Digo eu, ¿ máis ainda?. Igual o problema é que moitos promotores do ramo compraron terreos contando con facer 30 vivendas de 30 metros, sen luz e pouco habitables e agora resulta que poden facer vinte pero máis habitables. Entón o problema estará en que estes empresarios verán reducirse os seus marxes de beneficio. Algo que a min personalmente non me parece moi inxusto vendo, como vimos todos, como este negocio fomentou unha burbulla especuladora e unhas prácticas pouco éticas ata que lle rebentou na cara a máis de un.

Como dixen antes, todos recordamos aquelas vivendas contentores que nos querían vender non hai moito como se resultase que no estado español non íamos poder aspirar, a xente normal, a poder comprar outra cousa por resultarmos ser cidadáns dun dos estados con maior densidade de poboación do mundo. Unha risa.

Igual o que lle gustaba a Miguel Angel Pérez e ao PP local era a situación anterior, aquela de construe cando, como e donde queiras; beneficiando sempre aos mesmos, grandes propietarios, e acabando coa riqueza paisaxística da nosa vila. Igual lle gustaba máis esa situación que acabou con moita xente tendo que ir vivindo a 30Km por non poder pagar as cantidades desorbitadas que se pedían, e ainda se piden, por vivir no centro de Ogrobe ou de calquera cidade galega. Se así, está no seu dereito de crelo e dicilo, pero que diga clara e directamente.

Novas no caso dos falsos voluntarios do PP nas municipais de Euskadi

2008-04-07T02:14:00.006+01:00

Olas a tod@s:

Como seguro que algúns xa lestes na Voz de Galicia hai novas referentes ao caso dos falsos voluntarios do PP. Estas novas non teñen que ver co proceso xudicial senón coa investigación a cargo da Axencia de Protección de Datos. Esta institución decidiu iniciar un expediente grave contra o PP polo manexo e utilización destes datos. Isto é importante pois non entra a valorar como se conseguiron os datos senón a forma e os métodos a utilización dos mesmos. Ate o de agora as pesquisas no ámbito xudicial estaban só centradas no proceso de consecución dos mesmos e este expediente abre o problema das formas na súa utilización dos mesmos.

O expediente grave pode dar lugar a unha multa de entre 60.000 e 300.000 euros. Polo momento non se coñecen nin reaccións nin opinións por parte de dirixentes populares a nivel local, provincial, galego ou estatal.

Xa expresei en artigos anteriores a opinión que me merecían estes feitos e non creo que deba redundar en argumentos xa ditos. Si me gustaría dicirvos que sigo pensando que a este tema se lle está dando unha importancia menor cando a min me parece que ten bastante importancia. Vexamos, digo eu que será bastante importante que o PP use datos persoais e presente a persoas en listas electorais sen o seu consentimento, contaminando así, nada menos, que un proceso electoral con falsas candidaturas. Pero, en troques, parece que este é un problema case que anecdótico; máis ainda se temos en conta que ainda non houbo ningunha demisión en ningún nivel do PP e que este só se limita a tirar balóns fóra e a escurrir o bulto.

Creo que tanto os afectados como o resto dos cidadáns debemos esixir que se adopten responsabilidades no PP local e no galego e, debémolo facer porque temos o dereito a esixir a maior transparencia e limpeza nos procesos electorais. Isto non é só o noso deber no plano da ética política senón o noso deber como cidadáns dunha democracia, que como todos sabemos, está baseada tamén na expresión da vontade popular a través de procesos electorais . Se danamos a limpeza e a transparencia destes procesos e non lle damos importancia, estamos escollendo, ou permitindo que escollan por nós, unha perigosa e perversa senda.

Ler a nova en Chuza

Apuntándose a un bombardeo

2008-04-04T00:49:00.002+01:00

Olas a tod@s:

Resulta que o PP de Ogrobe parece disposto a aproveitar calquera cousa con tal de darlle algo de lustre a esa, polo de agora escura, labor de oposición que lle encomendaron os resultados das últimas eleccións locais. Como diríamos falando na rúa, está disposto a apuntarse ata a un bombardeo. Só así se pode entender o rebumbio armado polos membros desta formación respecto da iniciativa a prol da normalización linguística feita polo goberno local.

Certó é que non foron os únicos, víronse acompañados no rebumbio por ese estraño compañeiro de viaxe denominado A Meca ( ou La Meca se así o prefiren e por facer gala do famoso "bilinguismo"). Parece ser que o bus ese de Galicia Blingue causou estragos na súa visita ao noso concello.

Este é outro deses temas creados de maneira artificial polos thinks tanks pepeiros para atacar ao nacionalismo e de paso para tentar armar barullo dentro do PSdG. É un tema artificial porque se alguén cre de verdade que o español está en perigo pola "tiranía do galego" debería darse conta de que o único que está en perigo é a súa saude mental por vivir perigosamente ao marxe da realidade. Primeiro, a lingua propia de Galiza é o galego como claramente indica o seu propio nome. Resulta que cando o latín empregado na Gallaecia comezou a evolucionar deu lugar ao galego e non a outra cousa. Aclarado isto cómpre dicir tamén que bilinguismo é un termo científico cun significado determinado. Só se dá unha situación de bilinguismo cando se usa de xeito común a lingua propia en todas as situacións agás naquelas nas que por imposibilidade se use a segunda lingua non orixinaria da comunidade. Así por exemplo, un habitante de Quebec é bilingue cando emprega o francés sempre agás cando se expresa en inglés porque o seu interlocutor non coñece o francés. De tal xeito empregar o galego sempre agás cando é imposible para a comunicación é unha situación de bilinguismo xa que se usa a lingua propia e ademais se coñece para empregala cando é necesario unha segunda non propia. O caso contrario de empregar sendo galego o español como lingua normal ainda coñecendo o galego non é bilinguismo senón diglosia. Se un alemán sabe falar inglés é bilingue xa que normalmente emprega o alemán sempre agás cando lle é imposible e para establecer unha comunicación ten que empregar o inglés. Os conceptos de bilinguismo e diglosia estúdanse xa en secundaria así que parece mentira que persoas como algúns concelleiros, aos que se lles supón algo de formación, non os coñezan.
Terceiro, que eu saiba só existe unha cadea de tv en galego, non existe ningún xornal diario de papel en galego, case todos os productos están etiquetados en español, o cine tamén está en español sacando dúas pelis ao ano... etc. Cal é a lingua ameazada?

Claro que eu tampouco me sorprendo demasiado da posición do PP neste asunto. Ao fin son os mesmos que tamén se meterón a historiadores copiando escritos de Pio Moa and Cia. sen ter nin idea do que estaban dicindo. Os mesmos aos que tampouco lle parece ben a retirada de símbolos franquistas... . Pero eu creo que a cuestión fundamental está en que realmente non saben que facer na oposición, máis ainda se o da piscina e o pavillón chega a bo porto como parece. Non teñen idea de que facer para visualizarse como alternativa a un goberno que pensaban que ía durar dous telediarios e entón algo hai que buscar para sair na prensa que na oposición pásase moito frío.

Eleccións 08: Algunhas ideas

2008-03-14T04:19:00.003Z

Olas a tod@s:

Levo uns días pensando e reflexionando sobre os resultados electorais e vou compartir convosco estes meus pensamentos. Moitos só son incertezas e dúbidas que quizais me axudedes a clarexar, outros son opinións propias e outros tal vez sexan só "barrenes".

Primeiro, se falamos de Galiza probablemente a priori non parece moi dificil establecer un gañador. Dicía que a priori non parece dificil pero en realidade non é tan sinxelo. Para moitos o PSdG foi o gran gañador da noite e os datos parecen confirmar esta hipótese pero isto non é tan obvio como parece. O PSdG acadou uns moi bos resultados cun gran número de votos e de escanos pero, ¿ cumpriu realmente o seu obxectivo?. Realmente non e mesmo os resultados non son tan bos. O obxectivo era alcanzar ao PPdG en votos e escanos e o PSdG non acadou ningún dos dous. Ademais ainda que os seus resultados parecen moi bos, na realidade non o son tanto xa que so obtivo arredor de 2000 votos máis que no 2004 e algo máis dun 2% máis de porcentaxe de voto. Así visto o resultado xa non parece tan bo, máis ainda se temos en conta que agora conta coa presidencia da Xunta e no 2004 non. Isto fai pensar que o goberno da Xunta non está resultando tan bo como se podía esperar. O perdedor está máis claro, o PPdG perde case 100.000 votos e un 3% na porcentaxe de voto. Non asemellan grandes cifras para as aspiracións de reconquista da Xunta. Pero aquí tamén hai matices: o PPdG segue sendo o partido máis votado con case 100.000 votos de vantaxe e o desgaste de pasar á oposición non parece ser tan grande como se agardaba. Ainda así os problemas na provincia de Ourense compénsaos polo de agora cunha forte presenza nas cidades. Con todo parece o grande derrotado e semella ter dificultades de cara ás autonómicas. Despois está o BNG, o seu caso é probablemente o máis complexo. O seu favor ten conservar os seus 2 escanos nunha situación moi polarizada e aumentar moi lixeiramente en votos e porcentaxe ( máis de mil e menos do punto porcentual). En contra ten que a súa labor na Xunta non parece ter contribuido a uns mellores resultados e sobre todo, uns penosos e moi perigosos para o futuro resultados nas cidades. O caso do BNG é difícil de analisar; hai catro anos perdía case 100.000 votos caindo ate o que moitos consideramos a súa base social e tras catro anos segue sen recuperar eses votos. Aquí a dúbida está en se os 200.000 votos que ten son base social e voto fiel ou ainda non. Isto é importante porque se aceptamos que o son isto quere dicir que manterse aí non pode ser un grande éxito . Eu opto por esta opción xa que durante boa parte desta década o BNG alcanzaba os máis de 300.000 votos e ainda parecía poder crecer máis polo que parece que realmante está baixo mínimos sendo capaz tan só de manter o seu voto máis fiel pero sendo incapaz de medrar. De todas formas hai que ter en conta a polarización e que probablemente (como amosan os resultados en comicios pasados) nas autonómicas mellore tanto votos como porcentaxe recuperando parte do voto útil.

Se falamos de Ogrobe a cousa semella máis clara, o PSdG sería o gran beneficiado fronte a todos os demais que ven debilitadas as súas posicións. Pero no PSdG tampouco deberían tirar os foguetes polo de agora. Xa nas anteriores xerais conseguiron máis de 2000 votos ( tamén nas autonómicas) e, en troques, nas municipais do ano pasado so acadaron 1465. Isto quere dicir que polo de agora a xente non ten demasiada confianza no PSdG local e nos seus dirixentes debido ás liortas internas dos últimos anos. O obxectivo de Cacabelos será facerse cos votantes do PSdG das autonómicas e xerais tamén para as municipais. Non será tan sinxela a tarefa posto que unha parte importante semellan ser voto útil de xente máis cercana ao BNG ou a EU. O PP de Ogrobe perde arredor de 200 votos e 2 puntos porcentuais desde as xerais do 04 pero segue a moverse no seu abano de 2300-2500 votos e sen acusar demasiado a perda da alcaldía e da Xunta. O BNG perde arredor de 100 votos e algo menos de 2 puntos porcentuais. É un mal resultado xa que agora está nos dous gobernos e porque non parece sinxelo achacarllo ao voto útil. Inclínome por que os perdeu o BNG local. Digo isto porque xa no 2004 as eleccións foron moi polarizadas e tivo 100 votos máis pero é que ademais non segue a tendencia do BNG en Galiza (manterse e mesmo subir algo), nin do BNG nas vilas medianas, que é onde obten os seus mellores resultados. É polo tanto un mal resultado xa que non reflexa que o traballo no concello sexa, polo de agora, moi valorado polos veciños. A outra grande derrotada foi EU que como no estado sufriu moito polo voto útil, debido á historia local segue tendo un número de votos considerable comparado con outras lugares de Galiza pero parece que cada vez se vai achegando máis á situación galega, onde é marxinal. Ainda así parece probable que recupere algúns votos nas municipais dos que, sendo máis cercanos a EU, votaron ao PSdG.

En Galiza xógase a tres

2008-03-10T02:55:00.003Z

Olas a tod@s:

Xa hai novo parlamento estatal, e digo parlamento porque ainda que o pareza, presidente ainda non hai e goberno obviamente tampouco. Convén dicir isto porque estas eleccións parecían presidenciais en vez de lexislativas na maioría de medios de comunicación e eu non coñezo galego ningún que votando en Galiza escollera a Rajoy ou Zapatero.

Hoxe titulo " En Galiza xógase a tres" e fágoo porque, dado o contexto, parece algo moi noticiable. O parlamento estatal ten nesta nova era un acentuado bipartidismo sendo a vez que o PP e o PSOE suman máis diputados na historia do estado. Posiblemente a víctima máis importante sexa a democracia e en segundo lugar IU. Só resisten a onda bipartidista os integrantes do Galeuscat. Saliantables son os resultados de CiU, PNV e BNG, os dous primeiros porque conservan o grupo parlamentario e o BNG porque consegue manter os seus dous deputados e sobe 7 décimas en porcentaxe de voto. Puidese parecer que os resultados do BNG non son para tirar foguetes pero hai que ter en conta o contexto.

Este contexto está marcado absolutamente pola deflagración bipartidista, a polarización PP-PSOE axitada e apoiada polos medios de comunicación. Os dous grandes partidos tiveron dous debates entre eles que viron máis de 25 millóns de persoas, mentres o resto tivo uns "debatiños" onde había un minuto para falar de cada tema. En moitas das enquisas xa só aparecían os datos de PP e de PSOE como se non houbese ningún outro partido e a cobertura electoral foi dunha parcialidade tal que parecía que xa só existían ZP e Rajoy. Só vou pór un exemplo, en La Voz de Galicia mentres os mitíns e mensaxes de PP e PSOE aparecían nas paxinas 1 e 2, o BNG aparecía na 7 ou así xunto co PPdG e o PSdG. Parecía que en Galiza se presentaban o PP, o PSOE, o PPdG, o PSdG e o BNG ( ou o que é o mesmo o PP e máis o PSOE presentábanse dúas veces), unha verdadeira esquizofrenia se non fose intencionado pero como o é ímolo deixar en simple manipulación.

Como resultado deste ambiente baixaron todos os partidos non maioritarios agás CiU, BNG e Nafarroa Bai. Izquierda Unida perdeu o seu grupo parlamentar e vai facer parte do Grupo Mixto. Dimitiu o Llamazares trás o pau pero a verdade é que deberían dimitar os medios de comunicación que só cubriron a campaña bipartidista como se non houbese outra cousa á que votar.

Pois ben, neste ambiente o nacionalismo galego encarnado polo BNG foi quen, non só de manter os seus dous deputados, senón de afortalalos e de subir en porcentaxe de voto. A mensaxe é clara, se nestas condicións o BNG non se veu arrastrado pola onda bipartidista é, nin máis nin menos, porque o nacionalismo galego conqueriu unha base social o suficientemente estable para resistir o embate. Outra interpretación é que Galiza afortala o seu comportamento electoral diferente ao estatal ao igual que Euskadi e Catalunya.

En resume, por moito que se queira o contrario, en Galiza xógase a tres, gústelle ou non a La Voz de Galicia, El Pais, Faro de Vigo e demais membros dese grupo de "informantes veraces e imparciales".

P.D: Sinto bastante tristura polo resultado de IU no estado pois supón a desaparición da esquerda real española grazas a ficción estendida por algúns medios de que a esquerda era Zapatero. Se IU quere espabilar debe deixar de laiarse polo sistema electoral, ainda que é relativamente certo que os perxudica, e pórse a traballar nas organizacións sociais e plataformas cidadáns porque co apio dos medios nunca vai contar. As organizacións de esquerdas contemporaneas amósannos que é posible obter resultados bos sen apoio mediático pero só se conta cun tecido social forte e estable, algo do que IU carece, máis ainda trás a "perda" de CCOO.

A panacea democrática ( disque)

2008-03-06T00:20:00.002Z

Olas a tod@s:

Xa estamos na última semana de campaña electoral e xa se acabaron os debates. Levábamos moitos anos sen termos debates nas televisións e polo visto parecía que a máis dun os debates parecianlle unha sorte de panacea democrática e case que a base mesma do sistema democrático. Eu non estou en contra dos debates, parecenme ben pero tampouco convén esaxerar respecto dos seus beneficios.

Vivimos sen ningunha dúbida a época da política xestión, isto é, nunha época onde parece que as ideoloxías se difuminan ou mesmo semella que non existen. Digo que semella porque en realidade non é así, obviamente as políticas desenvolvidas polas diferentes forzas agochan tendencias ideolóxicas. Cabería preguntarse logo o porqué de que parezan extintas ou de que non se perciban claramente. O motivo ten raices históricas claras na configuración dos sistemas democráticos trás a 2ª Guerra Mundial. Como xa dixen hai unhas semanas, após a guerra os sistemas democráticos sofren unha transformación que consistirá basicamente na construcción de sistemas bipartidistas máis ou menos imperfectos, onde dous grandes partidos se alternen no poder e lle den soporte ao sistema impedindo a ameaza comunista. Estes dous partidos encarnarán o que logo se denominará centro-dereita e centro-esquerda, e nas súas actuacións non haberá grandes diferenzas. Este sistema viuse fortalecido trás a caida da URSS e, polo tanto, da única alternativa existente ao sistema político encarnado pola democracia liberal e do sistema económico capitalista.

Trás a caida da URSS tanto o sistema económico como o político viraron rapidamente cara a direita e o neoliberalismo debido ao desconcerto dunha esquerda sen referentes ideolóxicos e da desaparición da única alternativa ao sistema. Durante os anos 80 e 90 vaise producir o derrube controlado do estado do benestar e das teorías que o sustentan. Niso seguimos na actualidade.

Todo isto pode parecer un desvarío máis ou menos culto pola miña parte que nada ten que ver co título pero non é así. Calquera que vira os debates ZP-Rajoy e reflexione un pouco pode observar que os seus discursos non se diferenciaron moito no fondo da cuestión e máis aló dos consabidos lemas e ideas forza. Os dous van reducir os impostos, os dous falan de política social, de libre mercado, de protección fronte á inmigración e as diferenzas son tan só de matiz. Tanto un coma outro acortan os tramos do IRPF favorecendo ás rendas máis altas, un reduceo o 3% e outro o 2 %, unha grande diferenza como podedes ver.

Pero claro, entón: ¿dereita e esquerda son iguais?. Rotundamente non, a cousa está en se o PSOE pode ser considerado esquerda ou son os dous de dereitas. Isto pode parecer unha cousa loca pero non son eu quen o di senón moitos dos maiores intelectuais mundiais. A esquerda, segundo as definicións clásicas, está identificada co progreso social cara unha sociedade máis xusta. Progreso é a clave, hoxe os partidos socialdemócratas europeos non camiñan cara un progreso social, só defenden algo máis certas conquistas sociais como a educación pública ou a sanidade ( e iso cando o fan, só hai que mirar ao laborismo) pero só as defenden non incrementan os logros sociais cara unha maior igualdade e reparto da riqueza. Di Eric Hobsbawn que logo serían conservadores e non progresistas, e engade que ate que se constrúa outra alternativa da esquerda as cousas van seguir así. A alternativa ainda se está fraguando nas redes sociais, no Foro Social Mundial e sobre todo nas organizacións sociais así que ainda nos queda un rato.

¿Entón se as ideoloxías non parecen tan importantes como funcionan as campañas?. Pois, como todos pudemos ver nos debates, mediante ideas forza ou lemas que raramente se explican porque non hai tempo e porque sería contraproducente facelo. Isto é obviamente así, ¿cantas propostas se coñecen en profundidade máis aló do lema?; case ningunha. Así claro que se pode debater algo como a economía ou a política exterior en 10 minutos. Ademais en economía as diferencias son que para un vai ben e para outro vai mal, no fondo non hai diferenzas de modelo ou opcións novidosas.

A todo isto hai que dicir que en España o bipartidismo ainda é moi imperfecto, máis que na maioría da UE. Isto é debido exclusivamente aos nacionalistas que polo de agora seguen rachando o cada vez maior bipartidismo. Tanto é así que despois das eleccións os seus votos van ser imprescindibles para o goberno do PP ou do PSOE. E iso cando hoxe se celebrou un debate entre os grupos minoritarios na TV onde tiñan 59 segundos para falar de cada tema. ¡59 segundos para explicar unha proposta política!. Iso si que é tempo para facer propostas e propor alternativas. Vedes como os debates son a panacea, se non fose por eles seguro que non sabíamos nada. ¿Non si?

¿Existimos os galegos?

2008-02-26T01:34:00.003Z

Olas a tod@s:

Unha das miñas series favoritas é El Ala Oeste. Hoxe mentres miraba o famoso debate recordei un dos seus capítulos. Neste episodio o presidente Bartlett está negociado como van ser os debates durante a campaña electoral e un dos seus asesores dille que un dos acordos é que cada candidato dispoña de 10 mínutos en cada turno. Entón o presidente Bartlett dille ao asesor que se os candidatos non se poden facer preguntas e non teñen que respostalas senón que só teñen que falar en turnos de 10 minutos logo non é un debate xa que non falan entre eles, "son mónologos de 10 minutos".

Pois ben isto foi o que pasou hoxe na televisión non tan agardado debate, Zapatero e Rajoy facendo monólogos de 10 minutos e acusándose mutuamente de quen o fixo peor ou quen mentiu máis. Poucas foron as propostas que se fixeron e pouca foi tamén a novidade que nos trouxo o "ansiado " debate. Claro que eu xa sempre fun escéptico respecto do que se podía agardar dun debate coma este e con este formato.

Fora xa de todo o ruido que imos ver nos próximos días e que xa vos podo resumir aquí, para os medios conservadores gañou Rajoy e para os medios afíns ao PSOE gañou Zapatero, querría facer un par de reflexións. A primeira é que vendo o debate e os medios parece que estamos en USA ou en Francia, dígoo porque parece que podemos votar por Rajoy e ZP como se vivísemos nun sistema presidencialista. Obviamente non escollemos presidente, escollemos deputados que despois escollen presidente. Pode parecer unha tontada pero non é, e con isto engancho coa miña segunda reflexión; ¿que escollemos os galegos?. A resposta é sinxela, escollemos a os deputados que nos van representar no Parlamento do Estado durante catro anos. E aquí está o quid da cuestión, ¿ escoitastes vos algunha referencia aos galegos en todo o debate?. Eu aparte do chapapote non escoitei ningunha máis. Iso si, escoitei falar de Murcia, Extremadura, Catalunya, Madrid, Euskadi e dalgún lugar máis pero de Galiza nin papa.

Levo dicindo durante anos nas miñas conversas cos amigos que iso ocorre porque non somos politicamente relevantes, non decidimos as eleccións cos nosos deputados porque son poucos. Precisamente por isto tamén recibimos poucos cartos e demais, ¿ se un é presidente onde vai invertir en Galiza e o seu puñado de deputados ou en Andalucía e a as súas mancheas de deputados?. Claro que alguén podo dicir, ¿ é Euskadi que? alí teñen poucos deputados tamén. Si pero tamén teñen ao PNV.

Tanto é que non importamos que como xa vos dixera aí atrás resulta que nestas eleccións escollemos 2 deputados menos porque seica temos pouca poboación. O caso é que en Madrid que escolle máis deputados esta vez faino polos inmigrantes que alí residen pero non teñen dereito ao voto. En troques aquí, todos eses emigrantes galegos do mundo enteiro que son máis que máis de unha provincia española e si votan, resulta que non contan para ter un maior numero de deputados. Non é tontería porque estamos falando de peso político no estado e de ter menos 2 deputados en vez de ter máis 5 ou así. Pero claro aquí resulta que isto dá igual, só fai falla ver o preocupada que anda a prensa co tema.

E así nos vai resulta que fan un tostón de debate alí en Madrid os do PSOE e os do PP ( se votas outra cousa pois a foderse que non vai sair) e Galiza non sae para nada no debate. Pero iso si, despois dinnos que os deputados galegos isto ou outro, que loitan por nós... . Tanto é así que o candidato do PSOE pola provincia da Coruña non sabe falar galego e confunde o polbo á feira co polbo á galega. Un galego de pro, onde vas parar. E así nos seguirá indo mentres os galegos non nos poñamos serios e digamos: si moi ben, ¿ pero de Galiza e dos galegos que?, ¿ onde están as miñas infraestructuras, as miñas competencias, os meus cartos, esas transferencias que non me queres dar pero lle das a Euskadi e Catalunya? e así un longo etcétera.

Escollemos aos nosos representantes, aos representantes galegos no Parlamento estatal. Logo escollamos ben e esixamos que se fale de nós e dos nosos intereses porque se nos veñen colocando fulanos que despois van pasar de nós como da merda (con perdón), aparecendo cada catro anos por aquí coma se fosen os máis galegos e nós llo permitimos despois tamén non poderemos queixarnos cando pasen de nós. Escollamos representantes galegos, que loiten por Galiza e polas cousas que a nós nos interesan. Fagámolo porque somos galegos, porque existimos e porque xa vai sendo hora de estar honrados de ser galegos e de que se den conta que aquí hai algunha cousa máis que choiva. Despois se queren que sigan insultándose na tv sen ningunha proposta durante sete semanas ou sete anos que a nós vainos dar igual.

Rara estratexia electoral

2008-02-18T01:09:00.003Z

Olas a tod@s:
Hai unhas horas que volvín de Santiago, a onde fun participar na manifestación de Galiza non se vende, e levo un rato dándolle voltas a unhas cantas ideas que quero compartir convosco.

Sorprendeume a cantidade de xente que asistiu á manifestación de Galiza non se vende, disque eramos unhas dez mil persoas (isto xa sabedes varía segundo quen conte) máis ou menos os que enchemos a Praza da Quintana. Sorprendeume tanta xente máis ainda se se ten en conta que ningún dos partidos maioritarios organizou ou apoiou a convocatoria. Esta foi feita por multitude de agrupacións veciñais, colectivos sociais, organizacións ecoloxistas e polo SLG; polo tanto poderiamos dicir que foi convocada e apioada pola sociedade autoorganizada.

Entón mentres conducía á volta viñen eu pensando na rara estratexia e táctica electoral levada a cabo polo BNG nos últimos anos. Eu xa vos adianto que non a entendo, ou cando menos, non lle vexo o menor atisbo de lóxica. Pero parece que non son o único que non o fai vistos os resultados dos últimos procesos electorais.

Imos ver, o nacionalismo medrou en Galiza durante os 80 e 90 de forma exponencial grazas a un traballo ardoroso da súa base militante. Este traballo tiña como un dos seus peares fundamentais a creación de multitude de organizacións cidadáns para a defensa da cultura, medio ambiente, lingua... . O tecido asociativo nacionalista foi sen dúbida o xérmolo do grande exito do BNG nesas décadas xunto cun discurso valente e moi diferente do das forzas estatais.

Pero todo isto mudou coa progresiva entrada en diferentes gobernos (municipais, provinciais...) ate chegar ao culmen co cogoberno galego. Parece que a necesidade de seguir medrando en votos trouxo consigo unha peregrina teoría que está perxudicando gravemente ao nacionalismo conforme se vai amosando como falsa. Esta teoría (impulsada de forma sibilina por distintos medios de comunicación) consiste basicamente en que o discurso do BNG se tiña que "moderar" para poder "adpatarse e atraer" a votantes tradicionais doutras forzas políticas. A teoría falla por todos lados e polo tanto a estratexia e a táctica política do BNG vense moi perxudicadasd. Digo que falla porque, en resume, ven consistindo en perder apoio social que xa se ten por un SUPOSTO aumento en campos antes vetados ou, máis claramente, en perder o que se ten para supostamente gañar algo que ainda non se ten. Esta teoría amósase como falsa vendo os votos e as perspectivas do BNG nos últimos anos. Pero ademais produce un dano máis perxudicial ainda para esta forza política e para o nacionalismo.

O dano ao que me refiro e que coa moderación e unha certa subordinación aos intereses do bipartito o BNG non é quen de rachar coa tendencia bipartidista do estado e non pode impulsar unha verdadeira axenda galega que trate temas exclusivamente galegos. Falando máis claramente, Galiza non entra en campaña e coa súa ausencia os temas exclusivamente galegos quedarán aparcados, outra vez, durante as eleccións estatais. Todo isto froito dunha estratexia de moderación que aparca (ou cando menos atempera) temas primordias como lingua, dereitos sociais, explotación enerxética... .

Todo isto puidose comprobar en Compostela onde a xente se sentía en moitos casos traizoados por parte do BNG, a forza que impulsou moitos deses movementos asociativos e que defendeu durante moitos anos moitas das reclamacións feitas na mani. Por iso moitos dos gritos ían en contra do BNG e non do PSdG ( que ao fin ten a presidencia); porque esa xente podía esperar iso dos socialistas pero non de parte do nacionalismo. E digo isto de parte porque alí estaban Beiras, Camilo Nogueira, xente do Movemento pola Base e o Encontro Irmandiño e moitos militantes do BNG que consideraban o seu deber como nacionalistas asistir a esa manifestación e facer seus os berros de ¡ Galiza non se vende!.

Que alegría, que alboroto, un perrito piloto!

2008-02-13T03:09:00.002Z

Olas a tod@s:

Hoxe decidinme por este título porque creo que reflexa o meu sentir respecto do tema do que vou escribir. O tema en cuestión son as eleccións xerais de marzo, e digo que reflexa o meu parecer porque ata o de agora, en vez de estar en campaña electoral parece que estamos nunha feira ou nun zoco árabe.

Levo uns cantos días vendo e escoitando as propostas do PP e do PSOE na campaña electoral é paréceme que estou asistindo a unha especie de feira onde uns ofrecen darche tanto e os outros cuanto. Certo é que en campaña electoral soen ocorrer este tipo de cousas pero paréceme que nesta xa se está esaxerando. Si un exime aos mileuristas de facer a declaración da renda o outro xa nos regala 400 euros, si un nos dá axudas á natalidade o outro ofrécenos a mesma axuda pero dunha contía maior e así ata a esaxeración esa das catro árbores por segundo. Se non fose porque o tema é serio, seríache unha cousa de escangallarse de risa.

Parece que o tema estrela son os recortes de impostos xa que tanto PP e PSOE o leván nos seus programas. Como a todos nos gusta pagar menos a xente está encantadísima pero claro, non se pararon a pensar nunha serie de consecuencias ou problemas destas medidas. O problema maior na miña opinión é que sempre se fala de recortes no IRPF, digo isto porque este é un imposto que grava a cada cidadán en función dos seus ingresos e posesións. Falamos, por tanto, do máis "xusto" dos impostos. Entón aí ven o problema, todas as veces que se recortou o IRPF en España,trouxo consigo o aumento doutros impostos estes xa indirectos ( ou sexa que gravan igualmente a todos sen ter en conta a súa posición económica) e polo tanto beneficiou a quenes máis teñen. Outro problema é que as dúas rebaixas agochan trás de si a reducción dos tramos existentes no imposto ou a disminución da aportación das persoas con maiores ingresos, é dicir, a rebaixa importante non será para os cidadáns do común senón para as grandes fortunas. Así por exemplo o PP reduce o tramo superior nun 2% ademais de facer desaparecer un dos tramos o que, en cristiano, lle reporta por exemplo a Pizarro un aforro de centos de millóns. O terceiro problema é para min o de maior alcance, falo de estender entre a cidadanía a idea neoliberal de menos impostos máis ingresos e maior nivel de vida. Digo isto porque, ainda que non o pareza ás veces, os impostos son necesarios para o obxectivo de redistribución da riqueza e do benestar social dos estados do wellfare state (sociedade do benestar).

Isto demóstrase facilmente, se comezamos a rebaixar os impostos continuamente o estado recauda menos e polo tanto ten maiores dificultades para levar a cabo unha política social. O resultado é peor sanidade pública, educación pública... . Dous exemplos, en USA os impostos son moi baixos e os seus servizos públicos están por debaixo do nivel, xa non europeo, senón incluso de America do Sul; en troques, dous dos estados con maiores impostos son Suecia e Finlandia onde se roza o 50% do salario pero teñen os mellores servizos públicos do planeta. En Suecia cando un é vello e comeza ter problemas de mobilidade e ten que usar unha cadeira de rodas, o concello corre cos cargos de facer na túa casa todas as reformas necesarias para poder vivir e este é so un exemplo.

O outro punto era a redistribución da riqueza. Nos estados europeos tras a II Guerra Mundial comezouse a construir o chamado "estado do benestar" que facía universais unha serie de servizos (sanidade , educación) e que ademais tiña como obxectivo a redistribución da riqueza. Poderiamos dicir que a grandes rasgos consistía en que se consideraba unha obriga que os máis favorecidos da sociedade tiñan que contribuir moito máis á sociedade que os fixera tan ricos. Por iso unha persoa como Botín, o do Santander, ten que dar a facenda o 42% dos seus ingresos mentres que persoas con menores ingresos aportan o 18% por exemplo.

Por iso se comezamos a acabar co estado do benestar debemos ser conscientes de cara onde camiñamos, isto é, cara un sistema como o estadounidense. Nas películas píntano moi ben pero se queredes saber algún dato aí vos van uns cantos: máis do 20% da poboación vive na pobreza, arredor do 25% non ten cobertura sanitaria de ningún tipo, ten a mesma ratio de mortalidade infantil que os estados do terceiro mundo e o seu nivel de alfabetización está na media de centroamérica. Haberá a quen lle guste pero eu a verdade sigo a preferir o perrito piloto.

O trivial do PP ( eses paladíns da democracia)

2008-01-29T00:35:00.000Z

Olas a tod@s:
Ainda estou coa resaca das declaracións da "gardiana das tradicións e as liberdades" cando topo na páxina dos "paladíns" un trivial irónico sobre nacionalismo, esquerda e todas as cousas que arrepían aos habitantes da "caverna celtibérica" que diría Beiras. E mira ti por onde que está cheo de falsedade, ignorancia, insultos... ; parece ser que os gardas van perdendo a careta.

No trivial ese, mediante o xogo de preguntas e respostas buscan misturar a persoeiros, políticos e organizacións con actitudes xenófobas e violentas e como premio din que van dar "unha lavadora de última xeración de memoria histórica". Aos que había que meter nunha lavadora era a máis de un o que pasa é que con tanta cotra que ten non sei eu se ían sair moi limpos. Pero voltemos ao rego, no trivial vincúlase a Castelao coa violencia armada e din del: "Alfonso Rodríguez Castelao, galleguista y demócrata de toda la vida de próxima canonización". Pero a cousa non remata con Castelao, empregan a concesión do premio Sabino Arana a Nunca Máis para vincular a esta plataforma con frases racistas (coidadosamente seleccionadas, iso si) de Sabino Arana. E así podería seguir con Pousa Antelo, o estatuto do 36 ou X.M. Beiras, pero é mellor que o vexades vos mesmos na páxina do PP.

A verdade é que teño pouco que dicir sobor de tal exercicio de incultura, manipulación e insulto, só que agora xa podemos ver ás claras a verdadeira faciana que se agocha trás a gaivota. É esta unha faciana reaccionaria, chulesca e de tamaña incultura. Ainda así vou tentar dicir algo. Primeiro dicir que empregar dese xeito a Sabino Arana sen ter en conta que é un personaxe da súa época histórica só pode ser calificado de estupidez. Sabino Arana recollía nos seus escritos teorías filosóficas e políticas moi en boga na época na que viviu e iso hai que telo en conta, do mesmo xeito que se hoxe lemos a descripción dos galaicos que fai Estrabón hai que ter en conta o seu contexto histórico e persoal. Co do estatuto do 36 xa non sei nin que dicir, non sei que o que buscan estes individuos, ¿restarlle lexitimidade ao referendum de aprobación dese estatuto?. ¿Para que?, se total despois viñeron os bárbaros e acabaron con el e con moita da xente que o elaborou?. Eses mesmos barbaros que despois impuxeron un estado totalitario a sangue e lume durante 40 anos coa colaboración do presidente de honra do seu partido, Fraga, e moitos máis que agora , "trás pasar pola lavadora", son e fan parte do PP. Non vou seguir que igual me denuncian ;)

Só me resta por dicir que agora que xa lles vimos ben a faciana xa sabemos o que hai. Isto é, unha dereita reaccionaria, chulesca e ignorante máis propia do s.XIX que da actualidade. E digo que non imos esquecer esa súa faciana, nin permitir que despois se fagan os galeguistas citando a Castelao cando xa sabemos o que pensan del e moito menos imos permitir que nos dicten aos demais o que podemos ou non pensar,facer, ler ou escribir.

Pero tamén imos facer algo, seguir denunciando esa súa faciana e seguir berrando con Castelao:
SODES UNS IMPERIALISTAS FRACASADOS. Ah, e por certo, algún aprendería moi pouco coa LOXSE pero outros ainda hoxe, sendo concelleiros, non teñen idea do que falan e de ler e escribir andan xustiños.

Deixo a nova en CHUZA para que a leades e a compartades.

Non á censura na rede! Liberdade de expresión!

2008-01-23T00:27:00.000Z

Olas a tod@s:
Espértome hoxe coa nova de que Diana Otero, concelleira do PP local, volta coa teima do PP do Salnés de sileciar aos blogueiros por considerar que os comentarios que facemos son ofensivos e cobardes. Hai que recordar que o PP xa denunciou a Cousas de Ogrobe e Cousas de Cambados e que o xuíz de Cambados admitiu a trámite as denuncias. Ben, parece que isto non lles pareceu suficiente e como viron que os blogueiros, e todas as persoas que nos ledes e comentades, seguimos falando dos temas que nos parecen interesantes respecto do NOSO concello pois voltan coas ameazas.

Ate certo punto é comprensible xa que contar co goberno e acabar na oposición é cando menos complicado, máis ainda se considerabas que o goberno ía durar dous telexornais e resulta, que polo de agora, está durando bastante máis e todos sabemos que na oposición se pasa frío. Resulta ainda máis claro cando se pensa que de algo hai que falar e que se non hai un proxecto alternativo para a vila pois hai que darlle caña alguén para sair na prensa. Tocounos a nós, que lle imos facer.

Parece que o que busca esta xente é amedrentar ao persoal con propostas ademais bastante raras, pero poden mandar ao ex a negociar cos de Google a ver se lle fan caso. En realidade somos molestos por ter opinións propias e, máis ainda, por ter un lugar onde dicilas e compartilas; pero claro diso debe tratar a democracia e a liberdade. Realmente a democracia sen cidadanía crítica non pode existir, pois é a crítica un dos pilares do sistema.

Moitos políticos levan bastante mal iso de que calquera poida crear un foro na rede e exercer a súa crítica desde el xa que estabán acostumados a relacionarse só cos cidadáns de catro en catro anos e mediante os medios de comunicación " tradicionais". Destes, moitos dependeron durante os gobernos do PP da Xunta e das súas subvencións ( directas ou indirectas) para poder existir, e como todos sabemos non se soe morder a man que che dá de comer. Entón, que catro cidadáns do común escribamos na rede sobre temas locais debe molestar pero resulta que o fai porque firmamos como Escévola e non como Xan ou Pedro, non polo que escribamos ou deixemos de escribir. Curioso.

A concelleira Otero tenta amedrentar pero claro resulta que os tempos nos que outros decidían o que se lía ou non, o que se vía ou non e o que se escribía ou non, xa pasaron. A verdade é que debe ser moi triste non ter nada do que falar cando eres oposición para ter que acabar falando dos blogs. Non sei cales son as informacións que lle molestaron ( non creo que fose o video de Huckabee e Chuck Norris, ao mellor é admiradora dos dous) e a verdade é que tampouco me importa.

Gustaríame salientar as mostras de apoio recibidas en todos os blogs "sospeitosos" e noutros lugares. Onte subín a nova a CHUZA e xa ten máis de corenta votos asi como mostras de apoio. Así mesmo xa puiden ver os comentarios de apoio deixados en Cousas de Ogrobe. A todos, grazas.

Dicía Carlos Puebla nunha canción: " estaba yo en mi rincón/ preguntándome hace rato/ como es posible que al gato/ le meta miedo el ratón" e "No es miedo el que usted me da/ con su OEA y sus pamplinas/porque yo de las gallinas/me estoy riendo por aca". Creo que queda bastante claro. Só me resta por dicir que por min poden seguir coa campaña de "amedrentamento" que me dá o mesmo que vou seguir exercendo o meu dereito a expresarme e o meu dereito, e tamén obriga de cidadán, de exercer a crítica; e paréceme a min que se seguén así ainda me quedan moitos artigos máis...
PD: Aquí tedes a nova en Chuza

E tronou a santa bárbara

2008-01-15T22:15:00.000Z

Olas a tod@s:
Hai que ver as voltas que da o mundo, a Condolezza Rice falando de dores de parto da historia ( a frase usada polos soviéticos para defender a violencia revolucionaria) no tema de Irak. Pero claro esto tamén é aplicable a nivel local ( a pequena escala o mundo tamén xira) co tema de Emgrobes e o CIT e o aparcadoiro. Digo isto porque non hai tantos anos un proxecto de aparcadoiro na Catorse foi desbotado con argumentos tales como que non facía tanta falta e chorradas polo estilo. E por iso falo da santa bárbara, pois ademais de ser un polvorín tamén é ese lugar do que só nos acordamos cando trona, ou sexa, rebenta.

Na recente historia meca este é un exemplo máis da falta de planificación dos gobernos locais dende a transición e, polo tanto, da total indiferencia de grande parte dos veciños perante esta falta total e absoluta da mínima planificación racional. Casos famosos e que todos coñecemos son a venda ( máis ben regalo) dos terreos de San Vicente do Mar durante a transición, as sucesivas reformas do Corgo sen saber con ningunha delas que era exactamente o que se quería facer, a falla total de parques infantís ou o polémico traslado da Casa do Mar a unha nova ubicación ( este parece que si que era un proxecto, pois buscaba conquerir a reducción nas listas de espera mediante o "mal rollo" que pode dar ir ao médico a carón dun cemiterio) e agora tamén o caso dos aparcadoiros. Disto ,non nos debemos enganar, non só os políticos teñen culpa senón que tamén a temos os cidadáns mecos que sempre andamos procurando o maior beneficio persoal a curto prazo que o ben común ao longo. De todo isto temos outra proba nese animal mitolóxico denominado PXOM que, como con outros animais mitolóxicos temos dificultade en atopalo e capturalo ou a urbanización en San Vicente famosa.

Entón, como ocorre sempre que a planificación é nula, estoura a santa bárbara e dámonos conta que o construir edificios e casas non é o único senón que hai que dotar á vila de servicios como aparcadoiros e parques. Pero claro agora podiamos dicir aquelo de "tarde piaches" xa que resulta que os terreos dos que o concello dispón para este tipo de infraestructuras son, sendo xeneroso, poucos. Ademais se resulta que algúns ate poden ser díficiles de atopar debido a que os gobernos do PP anteriores non se preocuparon nin o máis mínimo pois peor se poñen as cousas.

Como conclusión debemos tirar a importancia dun urbanismo racional, equilibrado e planificado e darnos conta de que o urbanismo non é un tema menor no que se di onde se pode construir e como senón que é un tema primordial e principal, máis nun concello de reducidas dimensións e cun gran patrimonio paisaxístico e natural que protexer. Debe ser así porque nos xogamos o futuro de novas infraestructuras necesarias no futuro pero tamén porque debemos empezar a darnos conta de que os que nos visitan ( e son a fonte de ingresos primaria da localidade) tamén o fan pola nosa paisaxe e non só para ter praias e cemento que iso xa hai noutros lugares e con máis sol.

Respecto dos comerciantes dicir que as súas organizacións sectoriais como as do sector hosteleiro, non creo que estén a cumplir cos obxectivos para as que se supón que existen. Digo isto porque o comercio local, pese a ser abundante, non deu tirado para adiante con propostas como o centro comercial aberto ou con algún tipo de actividade que aproveitando a pluralidade, dese coas sinerxias necesarias para facerlle fronte ao gran comercio. No caso dos hosteleiros isto é todavía moi claro pois eu xa coñezo máis dun socio da súa asociación sectorial que se deu de baixa ou que ainda non sabe exactamente para que serve esa organización, claro está se exceptuamos algún tipo de "fama e prestixio público" do dirixente de turno. Pero este é un tema moi amplio para tratalo só nun parrafo polo que escribirei a semana que ven sobre el.

Primarias no Imperio 2

2008-01-09T17:42:00.000Z

Pois si, este que sae dicindo " o meu plan para protexer as fronteiras? Dúas palabras: Chuck Norris" é Mike Huckabee candidato republicano nas primarias que gañou en Iowa. É tan ultraconservador e ultracristiano que parece dificil que poida gañar as futuras eleccións presidencias pero quen sabe.... Tamén quere nombrar a Chuck Norris Secretario de Defensa, con el máis Arnold igual poden conquistar o mundo que nas peliculas eles sós acababan con tres ou catro exércitos, en fin...

Olas a tod@s:
Na anterior entrada falábamos dos caucus en Iowa onde ao final se fixeron co triunfo Obama polos demócratas e Huckabee polos republicanos. Onte celebráronse as primarias en New Hampshire onde todo apuntaba a victorias de Obama nos demcrátas e de McCain nos republicanos. Ao final as primarias neste estado deron como vencedores a McCain e a Hillary Clinton, esta con só un 3% de ventaxa sobre Obama. Esta victoria de Clinton fai que recupere os folgos necesarios para poder competir no SuperMartes cunha certa ventaxa sobre Obama. No bando republicano hai que destacar o terceiro posto de Huckabee, por diante de Giuliani. Este terceiro posto é moi meritorio pois o seu discurso ultraconservador e ultracristiano ( é pastor baptista e gañou en Iowa grazas aos grupos evanxélicos; se vedes o documental Campamento Jesús xa podedes ver de quen estamos falando) contaba con poucos adeptos neste estado. Giuliani que era o frontrunner (favorito) dos republicanos pode pagar caro a decisión de non facer campaña ata o SuperMartes xa que os cuartos postos alcanzados nos dous estados non son unha boa posición para chegar primeiro ao final.

Quedan para o futuro antes do Supermartes as primarias de Carolina do Sur, o primeiro estado do Sur onde se celebran as primarias. Neste estado hai interrogantes tales como a forma na que se vai repartir o voto afroamericano entre Obama e Clinton xa que neste estado este grupo étnico xa é moi importante ou se Huckabee segue a manter os seus bos resultados en estados moi cristianos.

Eleccións USA :unha guía sinxela parte 1. Iowa

2008-01-04T01:36:00.000Z

Olas a tod@s e feliz ano 2008:

Escribo esta entrada mentres estou pendiente dos resultados dos caucus de Iowa. O motivo fundamental do artigo e tentar explicar o proceso electoral en USA xa que nos van a bombardear durante todo este ano con noticias e digo eu que non está mal saber como funciona.

Primeiro os dous grandes partidos, Demócratas e Republicanos teñen que escoller ao seu candidato a presidente. Esto faise mediante a elección nos distintos estados dos representantes estatais na correspondente Convención Nacional ( Demócrata ou Republicana). Os sistemas varían segundo os lugares e o partido pero basicamente consisten en que votantes que se rexistran como republicanos ou demócratas voten en asembleas locais aos representantes de cada unha das candidaturas. A elección non é toda de vez, isto é, non se celebra en todos os estados ao mesmo tempo. Primeiro celébrase no estado de Iowa e despois en New Hampshire, logo no Supermartes ( super dumper) na maioría dos restantes. Iowa e New Hampshire son fundamentais xa que ao ser os primeiros marcan a tendencia nos demais e os bos ou malos resultados danlle un empuxón ou tropezón mediático a escala nacional nos medios de comunicación.

Imos falar de Iowa xa que se están celebrando agora. En Iowa a elección decídese en asembleas veciñais denominadas caucus ( palabra de orixe india que significa reunión ou asemblea). Poden participar aquelas persoas que se rexistren como votantes. Nos republicanos a votación faise ,tras escoitar aos candidatos, a man alzada ou mediante voto (segundo número de participantes). O candidato que recibe máis votos leva os 40 delegados para a Convención Nacional Republicana. O caso demócrata é máis complicado, nel os participantes reunense nos lugares de votación segundo a súa intención de voto. Estes grupos son clasificados en viables ou inviables segundo alcancen determinada porcentaxe de voto. Por exemplo, hai cen electores e forman os seguintes grupos 10 persoas apoian a un, 35 a outro, 40 a outro,10 a outro e as 5 últimas a outro; normalmente hai que acadar o 15% para ser "viable" polo que todos os que son menos deben acomodarse nun dos grupos maioritarios ou aliarse entre eles para pasar o corte. Este proceso soe durar 30 minutos e despois asígnase os delegados proporcionalmente. Estes delegados son para a elección nos condados xa que a diferencia do caucus republicano o que gaña en votos non gaña todos os delegados senón que se escollen por condado.

Todo este proceso en Iowa é moi importante como nos amosa o feito de que todos os candidatos leven un ano en campaña alí. A importancia reside no feito de como se sae de Iowa como forte candidato (front runner) ou como candidato vido a menos ou como revelación (underdog). Todo isto condiciona polo impulso ou non nos medios de comunicación as eleccións nos diferentes estados. Hai que dicir que só participan en Iowa o 10% dos votantes e que moita xente critica o feito de que tan pouca xente (Iowa ten arredor de 3 millóns de habitantes) poña ou quite candidatos a presidente.
Isto é obvio pero hai que dicir respecto da lexitimidade que é algo que caracteriza o sistema en USA xa que o presidente soe contar co voto de menos do 25% da poboación e iso como moito. Pero disto xa falaremos conforme vaia avanzando o proceso electoral.
Deixovos este gráfico tirado do New York Times sobre os caucus demócratas. Pinchade nela para vela máis grande

Absolven a Dionisio Pereira

2007-12-14T01:09:00.000Z

Olas a tod@s:
Pois si, o xulgado da Estrada absolveu a Dionisio Pereira das denuncias presentadas pola familia dun alcalde franquista. Segundo o tribunal o traballo do historiador estaba debidamente documentado. Debo dicir que esta é unha nova que me enche de satisfacción xa que a soa idea dunha condena era pouco menos que un escándalo e un fraude.
Quería tamén dicir que xa me parece bastante escandaloso que se admitan a trámite denuncias parecidas e pregúntome quen vai reparar a honra e o prestixio dun historiador ao que se pretendía xulgar polo simple feito de facer aquelo para o que se formou, escribir historia.
Nas xornadas que se celebraron na nosa vila nunha das mesas tratouse este tema. Alí algunha xente expuxo que os familiares dos represores e verdugos debían ter todo o dereito a acudir á xustiza como calquera outro cidadán e facendo así gala dos dereitos democráticos que os seus familiares non concederon aos represaliados durante o franquismo; viñan dicir que se trataría dunha expresión da "grandeza da democracia". Teño que dicir que non estou eu tan seguro, que poidan acudir paréceme normal outra cousa é que se chegue a xulgar. O xuiz de Cambados dicía nesa mesma charla que os xuíces debían comprobar a fiabilidade dos datos e se a obra en cuestión se axustaba a unha metodoloxía histórica. Eu quedeime coas ganas de preguntar pero tiña que irme e non puiden. A miña pregunta era: ¿ e que capacidade ten un xuiz para xulgar sobre a fiabilidade dun traballo histórico ou de se este se axusta ao método histórico ( tamén cabería preguntar que tipo de escolas ou paradigmas historiográficos serían os permitidos)?. A pregunta non é unha tontería, os xuíces non teñen os coñecementos nin as ferramentas necesarias para xulgar un traballo histórico xa que non son historiadores. ¿Como se pode confrontar dereito e historia sendo dúas ciencias diferentes que pertencen ambas ás denominadas ciencias humanas ou sociais, e que polo tanto non teñen nin a fiabilidade das matemáticas nin as súas teorías poden ser demostradas sen querer dicir isto que non teñan a súa base?. Obviamente a historia é unha construcción do pasado desde o presente, esta construcción faina o historiador manexando datos e elaborando teorías pero claro isto non é física e é imposible aportar o tipo de probas que se poden esixir cando falamos dun roubo ou doutro delicto. Vou pór un exemplo: ¿houbo celtas en Galiza? Esta cuestión é probablemente un dos debates máis importantes na historia galega e as conclusións son diferentes e contradictorias dependendo do autor, fontes empregadas, puntos de partida, etc... . ¿Quere isto dicir que esas obras non sexan históricas ou que non estén correctamente baseadas, en resume, que sexan mentira?. Obviamente non, son diferentes visións dun mesmo problema con respostas diferentes pero argumentadas, argumentacións que deben xulgar a comunidade de historiadores e non un xuíz, o mesmo que teorias físicas como a Teoría de Cordas son xulgadas polos físicos e non por xuices que non teñen os coñecementos precisos.
Fora de todas estas reflexións miñas quero saliantar que tamén é curioso que se salvagarde tanto a liberdade de expresión e de creación de toda a tomatada e telemerda que hai por aí e se teña tanto reparo coa de certos historiadores. Quero ver eu se van xulgar ou prohibir o programa do Losantos por insultar a Zapatero, chamarlle terrorista a Carod e todas as cousas que fai pola mañá. A resposta é non, o mesmo que non se xulgou a ninguén por queimar fotos de Carod e de Ibarretxe pero si aos que queimaron as do rei. Iso si a xustiza é igual para todos e vivimos nun estado de dereito onde o Constitucional é tan imparcial que xa sabe que vai votar cadaquén antes de que o faga, e entón hai que andar coas recusacións a voltas.
Liberdade de expresión e creación si, pero para a telemerda que ao final non molesta e de paso ata nos mantén entretidos; eso si, aos que poidan molestar xa se mirará.

Dúas peticións dun lector que podemos compartir

2007-12-06T00:22:00.000Z

Olas a tod@s:
Hoxe vou falar sobre dúas temas diferentes que me fixo chegar un de vos ao correo deste blog. Como sempre estou encantado de que queirades participar neste proxecto que considero é de todos os que o facedes posible cos vosos comentarios, ideas e suxerencias.
O primeiro tema ten que ver coa "guerra" entre a asociación Conroibo e a Confraría. Debo advertir que este tampouco é un tema que domine e que é moi probable que cometa erros ( como tantas outras veces) polo que vos pido a vosa opinión e as vosas correccións para co diálogo poder formarnos unha mellor opinión.
Como primeiro punto quero dicir antes que tentarei alonxar este tema dos personalismos nos que se cae cando se oe falar del na rúa ou nos xornais. Parece ser que o problema está no concepto de "pesca deportiva", de se ese concepto se cumpre e de ese posible incumprimento perxudica aos profesionais do sector pesqueiro. É indubidable que a pesca deportiva é unha actividade tradicional do lecer na nosa vila, pero ao mesmo tempo
tamén é indubidable que a pesca deportiva é empregada como método para encubrir furtivismo e foino moito máis no pasado.Debo dicir que se tivese que escoller entre lecer e un sector económico como o pesqueiro xa moi danado no prano social e de rendabilidade, escollería o sector económico e non o lecer. Agora ben tampouco considero que sexa irremediable a elección xa que pode atoparse unha solución de consenso. Para isto compre evitar caer nos reproches personalistas entre as partes e tratar os temas con seriedade e non con proclamas demagóxicas nos medios. Eu creo que o primeiro punto consiste en diferenciar o lecer do que é unha profesión e unha actividade. Considero isto moi importante xa que, a miudo, non se identifica socialmente ao sector primario como actividades económicas e profesionais senón como algo que está aí para que todos rebañemos algo del. Por tanto, sendo certo que o lecer se practicou desde "tempos inmemoriais", tamén debemos diferenciar a diversión da fonte de ingresos de moitas persoas para as que o mar é o seu traballo. Só podo dar un consello, debemos educar ás persoas a respetar ao mar como ámbito de traballo duns profesionais xa se acadamos isto a pesca deportiva será iso, unha actividade de lecer que non busca a rendabilidade económica nin a venda ilegal das súas capturas polos bares e polas casas e supoño que se irá pescar polo pracer de facelo e non coa intención de pescar o mesmo ca un mariñeiro ( todos coñecemos a algún veciño que fai pesca deportiva pero para gañar cartos, facendo logo "pesca profesional"). Xa avisei que non tiña moitos coñecementos sobre o tema así que agora tócavos opinar.
O segundo tema era a miña opinión sobre A Meca e o seu caracter político. Vou facer extensible a reflexión ao PG porque me parece que teñen moitos puntos en común. O tema deste tipo de partidos en Ogrobe é xa proverbial, todos teñen algúns puntos en común: nacen sempre froito dalgún lío nos "grandes" partidos, non aclaran case nunca a filiación ideolóxica escudándose na actuación unicamente local e sorprendentemente soen insultar á política contrapoñendoa aos intereses dos veciños ( o típico de nos non facemos "política", con tono pexorativo, senón o bo para a vila ou os veciños). Xa outras veces me teño manifestado en contra deste tipo de opcións xa que son campo aberto a futuras corrupcións, líos e transfuguismo ao carecer de mecanismos de control cos que si contan os grandes partidos ( falando en claro non hai dirección nin organismo superior ao que pedir contas nin outros ámbitos electorais onde poidan ser "castigados"). Outro dos grandes problemas é que soen pecar dun excesivo localismo sendo dificil que teñan programas para niveis superiores como comarcas,deputacións... dos que dependen moitos dos ingresos e servizos dos concellos actuais así como a solución a máis dun problema. E ainda me fai desconfiar máis o feito de que carezan nominalmente de ideoloxia (na praxe isto non é posible) xa que acaban sendo amalgamas de persoas que proveñen de partidos diferentes e que na teoría ideoloxicamente non poderían estar no mesmo lugar. Isto último preocúpame porque moitas veces parece que só se busca proseguir cunha carreira política polo feito de estar en política e disfrutar pois de certo poder, fama ou calesquera outras cousas ( todos podemos poñer algún exemplo). Por exemplo o PG presentábase na vila falando de Galiza, de CiU e de nacionalismo moderado, mentres que na Coruña era "PG de La Coruña", realizaba todo en español, falaba de Galicia e da UCD. Este tipo de proxectos parécenme perversos e considero que só buscan obter poder a calquera custe e tentando enganar aos electores, porque ao fin son o que son "chiringuitos personalistas".
Espero ter cumprido coas peticións e agardo que me fagades chegar máis.

O raposo para coidar as galiñas ( somos do que non hai)

2007-11-22T22:43:00.000Z

Olas a tod@s:
Levo eu uns días abraiado con algunhas das cousas que vexo na prensa, escoito por aí ou me conta alguén. Ultimamente xa non sei se son eu parvo, se me queren facer ou se resulta que, en realidade, hai uns señores moi listos que pensan que os demais somos parvos ( debo dicir que me inclino por esta última opción). Resulta que desde hai uns días hai uns señores que andan demandando un novo PXOM para xa. Esto non é raro pois é obvio que a situación que se ten xerado na vila no tema do urbanismo non é do agrado de ninguén, pero claro resulta que un mira as fotos dalgún dos pro-PXOM ( vaia tamén se pode dicir coas siglas PP, que cousa curiosa) e entón xa vai entendendo algo máis do asunto. Ademais resulta que A Meca di que esta plataforma se podería adherir a ese Consello local de urbanismo xunto con outros profesionais do sector inmobiliario. Esto paréceme a min que se pode denominar " pór aos raposos a coidar do galiñeiro", non digo eu que os profesionais non teñan que opinar sobre urbanismo pero si que opino que o deben facer na mesma medida que calquera outro veciño pois o urbanismo, como tantas outras cousas, é un asunto de todos. O que pasa é que, claro, se consultamos sobre onde se pode construir a todos os que viven de construir o resultado pode ser ,cando menos, malo. Por esta mesma razón non se lle dá poder ás victimas dun delito de pór as penas aos culpables porque senón ainda viviriamos baixo o tan coñecido "ollo por ollo".
Xa hai tempo se me acusou de crer que o mundo inmobiliario era unha mafia por outro artigo neste blog e sei que corro perigo de que se me volva dicir o mesmo tras este. A verdade é que non creo que todos os constructores sexan uns mafiosos pero si que creo que o mundo inmobiliario agochou tras de si numerosos fraudes, estafas, roubos e "ladronadas" varias. Parece ser que ultimamente numerosas noticias me están dando a razón pero iso non é porque sexa unha caste de Oráculo de Delfos senón porque todo o mundo sabe do diñeiro negro que se move no mundo inmobiliario.
Pois ben, ¿son a algúns personaxes de dubidosa valía que vemos nas xuntanzas desa plataforma aos que lle debemos facer caso no tema este do urbanismo?, ¿ son eses que cren que non hai mellor chan que o urbanizable os que teñen que decidir onde se construe ou non, para logo facer cartos construindo nos mesmos lugares que aconsellen urbanizar os que teñen que decidir como vai ser a nosa futura paisaxe?. Coido que non e agardo non ser o único.
Pero claro todos estes movementos tamén inducen a outra reflexión, o PP ( esta vez refírome ao partido) organiza os seus recursos para facer oposición trás deixar atrás (polo momento) os escandalos das listas sen ningunha dimisión. O que pasa é que, claro, vai ser complicado que movan auga neste tema aqueles aos que a Garda civil lles entrou no concello polo urbanismo. ¿Ou non?
De todas maneiras moitas das organizacións empresariais mecas tamén son partidarias do deixar facer e dun urbanismo e dun turismo do século XIX ou XX pero non do XXI. Digo esto porque as peticións son campos de golf, portos deportivos e asfalto e máis asfalto. Eu estou cansado de que no nome do Deus Turismo se permita facer calquera barbarie urbanística porque levamos moitos anos así. Pero claro moitos destes profetas non teñen nin idea dos cambios que se están a producir no sector. Resulta que cada vez son máis as persoas e organizacións que apostan por un turismo máis relacionado coa natureza e fuxindo dos modelos de sol e praia. Isto é así porque resulta complicado competir niso con outros lugares do Estado pero tamén porque a xente xa busca algo máis nas súas vacacións. Ademais tamén resulta que o turismo español está perdendo "clientes" por mor da competencia de Túnez e sobre todo Croacia que se están convertendo en verdadeiras potencias turísticas do sol e praia. Esto non o digo eu, é un informe da UE e é a opinión de moitos xeógrafos e economistas especializados no turismo.
Pero nos tranquilos, que aínda con tanto raposo algo no galiñeiro quedará, ¿Ou non?

Uns contan, outros non. ¿Alguén o entende? ( viva el progresismo)

2007-11-09T03:18:00.000Z

Olas a tod@s:
Estaba eu estes días tomando o café cando leo nos xornais un par de noticias coas que me escandalicei e, entón, decidín comentárvolas a ver o que vos parecen.
A primeira é a que dá nome a este artigo e fai referencia ao tema do voto emigrante. Ven leo nos xornais algo que xa sabía que se se contabilizaran os cidadáns con dereito a voto residentes no exterior, Galiza contaría con 5 deputados máis. Isto xa se sabía hai tempo e non é nada novo ( o que eu non sabía é que foran 5) , pero resulta que a noticia ven a conto porque foi unha pregunta do senador do BNG Francisco Jorquera ao Mtro. do Interior, Rubalcaba. O conto ven sendo que imos perder un deputado polo descenso da poboación porque os residentes no exterior non contan e dixo o Rubalcaba que si que era isto unha incongruencia pero que entón había que reformar a Lei Electoral para subsanala e que había que reformala cun acordo amplo ( xa vos dixen cal é a miña opinión sobre o que nos espera coa " reforma electoral con acordo amplo" ou pacto PSOE-PP en lingua vulgar). Pero é que o conto non acaba aí, resulta que os residentes estranxeiros, que non poden votar, si que contan para o reparto dos deputados. Ou sexa que os que votan non contan e os que non poden votar si, vaia conto do carallo ou "a mi que me lo expliquen ". Todo isto despois de que o PSdeG xa nos anunciara que ían ampliar o dereito a voto dos emigrantes de xeito que van poder votar Martin Sheen e ate Nikki Lauda, que soa raro pero é neto de Juán Lauda de Nogueira de Ramuín; tamén o van poder facer as fillas de Raul Castro, o presidente de Uruguai e unhas cantas ducias de miles máis. Pero iso si, o de votar en furnas ou o de se é lexítimo que xente que nunca viu aquí escolla concelleiros nas municipais e tal non se vai discutir por agora que éche unha cousa complexa, manda truco. O que pasa é que os votos da emigración son o que sempre foron: un "caladoiro" importante e facilmente manipulable para o partido que goberna na Xunta ou no Estado. Entón que voten pero sen esaxerar que diría o outro.
A segunda noticia ten que ver co que vai entre parénteses no título e fai referencia á última ocorrencia do progresismo hispano ( tamén coñecido como "spanish third way" pola famosa vía aquela do Blair and Co.). A ocorrencia consiste en introducir como progresista unha medida netamente neocon e moi allea á tradición socialdemócrata europea, esta medida é o retraso "voluntario" da idade de xubilación. Poño entre aspas o de voluntario porque resulta que por cada ano que se retrase a xubilación crece a pensión un 3% e polo tanto os traballadores que menos cobren e teñan unha pensión baixa polo tanto xa saben o que lles queda: traballar e 3%, traballar e 3% e así acumular para disfrutar dunha mellor pensión, pero iso si, nun prazo máis pequeno xa que igual só chegan aos 72 anos ( co que traballarían 5 anos máis para ter un 15% máis de pensión durante só dous anos, un negocio redondo que di o outro). Isto ven resultando que é progre e ademais se se che ocorre dicir algo xa che espetan o consabido: e se non como se vai manter a seguridade social ou ti non ves que demograficamente somos cada vez máis vellos e duramos máis?. Pois ben ademais resulta que os empresarios non van ter que cotizar por estes traballadores que retrasen a súa xubilación ( os mozos imos ter que agardar algo máis para ser contratados). Pero iso si, é progresista, porque trátase de manter o sistema de pensións ( e eu de toda vida pensando que os progresistas eran os que buscaban avanzar na xustiza social, dereitos ... e os conservadores eran aqueles de manter). Entón deduzo que o progreso venche sendo recortar os dereitos dos traballadores para manter un sistema no canto de buscar outras solucións ou de mudar ( moderadamente, iso si, que non falamos de revolucionarios perigosos o sistema), un progresismo do carallo. Resulta que mentres tanto seguimos unificando tramos na imposto sobre a renta e polo tanto diminuindo as diferencias do que teñen que aportar ao estado os que máis cobran e os que menos, facendo xenerosas exencíons fiscais para futbolistas e empresarios estranxeiros, deixamos que só o Real Madrid lle deba máis de 20.000 millóns dos antigos a Facenda ( xa non vos digo se contamos toda a 1ª división), etc.
Este veñen sendo os progresistas, sempre buscando o progreso e tal. Pero claro un recorda logo a Paul Lafargue que a finais do século XIX dicía que os traballadores non debían reclamar o dereito ao traballo senón o dereito ao ocio. Froito doutros moitos pensadores, revolucionarios e, sobre todo, da clase traballadora conqueriuse o dereito ao ocio encarnado nas horas libres, días libres e na xubilación ao longo da segunda metade do século XX. Se agora facemos isto no século XXI non vexo eu onde anda o progreso ese que nos anuncian. Pobre Lafargue, dous séculos máis tarde e ainda andamos así. A todo isto, dos sindicatos ainda non temos noticia( tampouco deberon ler a Lafargue) e non sei eu se teremos.
En resume, a cousa do progresismo non ven sendo o progreso do sistema ( outro día fálovos do chamado "sistema nórdico" e comparades).
Post Scriptum: Ahhhh, pobre de nós se logo nos pillan os conservadores porque se os progres son así...

Axudas para neoinformáticos ( e algún xogo)

2007-11-07T02:31:00.000Z

Olas a tod@s:
Moit@s d@s que ledes este blog seredes cracks da informática pero de seguro que moitos outros non. Por iso decidín que cada certo tempo porei enlaces a programas útiles e interesantes dos que me falen ou tope por aí. Todos os programas que porei serán de software libre porque me parece unha maneira de traballar e unha forma de coñecemento novedosa, moi interesante a que se lle debe prestar apoio. Algún amigo meu debe de estar rindo a cachón mentres le este post pero que lle imos facer... .
O primeiro programa que vos invito a empregar é o SMPLAYER, é un reproductor de video que reproduce absolutamente todo, fácil de empregar, sen ter que instalar nada máis e que acaba cos problemas que moitos podedes ter para ver series con subtítulos ou en dúal. Podédelo descargar aquí.
O segundo programa é o Pidgin. Este é un messenger no que se pode estar conectado a varias redes a un tempo. Moitos empregan o MSN pero outros empregan o google talk, o de yahoo... . Con este poderedes falar cos usuarios de todas as redes á vez sempre que teñades conta nelas ( o cal é gratuíto). Por exemplo, eu teño amigos no MSN e no Google Talk e con este messenger podo falar con todos a un tempo sen ter que ter os dous ( ademais tamén vos libraredes das condenadas publicidades do MSN). Podedes descargalo aquí.
Por último vouvos deixar un xogo ao que me levo viciando toda a semana, o Frets of Fire. Este xogo é un clon libre do Guitar Hero da Playstation do que algún oiríades falar xa. O xogo consiste en tocar a guitarra eléctrica co teclado do ordenador. Coas teclas f1,f2,f3,f4 e f5 pulsaremos os trastes (por así dicilo) e co enter tocaremos as cordas. Como vedes na foto hai que agarrar o teclado dunha forma "particular". O xogo ven con algunha canción pero se queredes baixar máis non hai problema só poñendo frets of fire songs no google ou no emule atoparedes moitas cancións para darlle caña. Avísovos que engancha!!! Se tedes un teclado inalámbrico entón xa podedes "vaghear" como locos.Se queredes ver exemplos poñede Frets on fire no Youtube e xa veredes. O xogo podedes descargalo aquí.
Irei poñendo máis cousas coma estas se vos parecen útiles, se coñecedes programas de software libre que vos parezan útiles poñédeos.
Por certo, como de ben nacido é ser agradecido, moitas grazas a Sugar por descubrirme estes programas e o mundo do software libre en xeral.

Tuneando a democracia

2007-10-29T03:04:00.000Z

Olas a tod@s:
Levaba algúns días sen escribir porque non se me ocorría de que facelo pero escoitei na radio unha noticia que facía referencia ás propostas do PP de mudar a lei electoral e alá imos.
Facía no título referencia á demagoxia porque creo que o discurso que se fai neste tema ten moito disto. Este tipo de propostas ainda non se fixeron nunca en serio ainda que, desde distintos medios de comunicación, se ven preparando o terreo desde hai tempo. Pero resulta que agora o PP leva a reforma do sistema electoral no seu programa para as próximas eleccións xerais. Estas reformas que se levan publicitando desde hai tempo teñen un obxectivo final claro: a instauración dun ferreo modelo bipartidista que busca a alternancia no poder de PP e PSOE. Obviamente isto conleva a súa vez unhas consecuencias claras: a desaparición na praxe de calquera tipo de poder ou influencia das forzas nacionalistas e de IU. Pero claro resulta que o gran beneficiado é o PP, o partido que a propón ( xa é casualidade ¿non?). Digo isto porque a ninguén se lle escapa que o aillamento no que se instalou fai moi dificil que acade apoios para gobernar alá onde non teña maioría absoluta. Este aillamento que o PP atribúe ao sectarismo "de la izquierda y el nacionalismo" non é máis que o froito dunha política de renunciar aos votos nas nacións sen estado a cambio de arrebatarllos ao PSOE no resto do estado.
Opino que estas propostas son tremendamente demagóxicas xa que se aproveitan do descoñecemento da poboación do sistema electoral e se revisten dunha caste de "paradigma do xusto". Normalmente falamos de alcalde máis votado polos cidadáns e cousas así, isto ainda que poida parecer correcto, non o é. O alcalde non é escollido polos cidadáns ( ao igual que o presidente galego ou o español) senón polos concelleiros escollidos por estes. Por iso realmente non se pode falar de alcalde máis votado, só de partido ou lista. Ademais debemos recordar que non se esixe ter a maioría dos votos cidadáns senón a maioría dos votos dos concelleiros ou deputados, ainda que pareza unha diferencia menor non é así xa que, pode ter un partido a maioría dos votos pero non ser quen de conformar unha maioría de concelleiros ou deputados coa que formar goberno. Por todo isto os pactos son perfectamente éticos e legais no sistema democrático español. Agora resulta que din que debe ser alcalde o máis votado pero nunca se aclara como vai a gobernar este alcalde sen ter a maioría de concelleiros. Moitos diredes: pois gobernando en minoría, isto é certo pero resulta que causaría iso que en teoría se tenta evitar coa reforma: gobernos inestables. Hai outras propostas como segundas voltas e cousas polo estilo. Normalmente poñénnolas como paradigma democrático pero o certo é que causan tamén numerosos problemas, só hai que botar unha ollada a Francia onde os cidadáns tiveron que escoller entre dereita e ultradereita non hai tanto. O certo é que estes sistemas condean a cidadáns a non poder votar o que queiran só por ter sido menos nunha primeira fase electoral.
Expostos todos estes argumentos, hai máis pero entón ía parecer isto a Biblia, resulta claro para min que o que se agocha é unha proposta demagóxica que consiste en tunear o sistema electoral para acabar cos problemas que ten o PP para formar gobernos pola súa nula capacidade negociadora e polo aillamento ao que se somete co seu discurso centralista e reaccionario. O curioso é que para estes pódese cambiar a lei electoral sen problema pero da Constitución nin falar que esa xa a deu Yahve no monte Sinaí.
Tampouco hai que descartar un entendemento co PSOE nun futuro para mudar todo isto e instalar un bipartidismo de laboristas e conservadores ou de democratas e republicanos, e claro, aos demais que nos den polo saco. Moitos diredes que o PSOE non querería; estou de acordo agora pero ao PSOE tamén lle convén en moitos lugares e xa sabedes que o progresismo é directamente proporcional á aritmética electoral, senón que llo digan ás transferencias paralizadas porque xa queda pouco para as eleccións.

Os "neotolerantes", Josep Lluis e un servidor

2007-10-17T23:08:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Onte quedaron retratados no programa "Tengo una pregunta para usted" moitos destes "tolerantes" que cada vez abundan máis por estes lares. Son "tolerantes" porque entenden a "tolerancia" como o que se ten respecto doutra persoa sempre que esta non cuestione ningunha das cousas que eles entenden como inamovibles, xa que se se cuestiona algún destes principios " sacros e inamovibles" entón acabouse a tolerancia, o respeto e a educación. Seguro que moitos vistes o circo que lle montaron a Carod Rovira. Ningún dos outros políticos foi denominado polo seu nome, este honor correspondeulle a Carod que foi chamado Jose Luis dúas veces. Todo isto despois de que el dixera que o seu nome era Josep Lluis non José Luis. Pero ademais a "excusa" das dúas persoas foi que non sabían catalán ( unha incluso dixo que nin ganas tiña de saber). Pois ben esta é a actitude destes novos "tolerantes": o catalán, o galego ou o euskera están ben pero sempre que non se queiran comparar ao " único e verdadeiro vehiculo de expresión", o español. Por iso hai todas esas protestas coas leis de normalización linguística e todas esas caralladas de que o español está en perigo en Galiza ou en Catalunya. Porque resulta que a ver por que un profesor ten que saber galego en Galiza, que é discriminatorio e non se sabe que tonterías máis. Da igual que o galego sexa unha lingua en pé de igualdade, a propia de Galiza ou que sexa cooficial, que os estudantes teñan o dereito a ser examinados en galego ou que sexa unha obriga normal coñecer a lingua dos lugares onde un exerce. Queredes saber a causa? Esta é simple para todos estes "neotolerantes" o galego, catalán ou euskera non son linguas iguais a calquera outra, son linguas que están ben pero mentres sexa para falar na casa ou de tapadiño pero nada de que sexan iguais ao español porque estamos en España e aquí o que hai que saber é o español. Por iso o que importa é o español e o inglés ( como se falar galego ou calquera outra lingua impedira o coñecemento de máis delas) e o demais son tonterías. Pero o problema non é xa só que estes "neotolerantes" crezan cada día ou que sairan onte na tve senón que moitos asistirían nas súas casas con ledicia vendo como estes individuos eran maleducados asentindo e sendo felices por " dejarle las cosas claras al catalán ese" e polo tanto facendo da incultura bandeira española. Porque ao final é eso, o que hai é moita incultura e moito tonto que se cre que que o galego e a nosa identidade cultural é unha cousa de risa, unha cousa boa para comer empanada nunha festa pero en ningún caso unha cultura e unha lingua en pé de igualdade coa española.
Pero non vos preocupedes, eles son tolerantes; abren blogs onde só poden falar eles e denuncian aos que lles molestan, permiten que falemos en galego pero sempre sen tentar compararnos, permiten que sexamos nacionalistas sempre que non cuestionemos para nada a súa idea de España, permiten que teñamos deputados pero eso si nin se nos ocurra falar da constitución que esa foille dada a Moisés no monte Sinaí e ate que volva dar outra non hai máis que falar, mesmo podemos facer referendums pola UE ou a OTAN ( e mesmo repetilos ou obviar os resultados se non lles gustan) pero se se nos ocurre preguntar algo que perturbe al Imperio entón pódennos mandar o exército e suspendernos a autonomía. Pois iso que hai moita tolerancia e moita tolerancia, pero de merda.
A min permitídeme decilo mentres me deixen porque igual o que fai falta e deixarse de tanto politicamente correcto e outras lerias e dicir as cousas claras; o que aquí hai é moito indeseable que añora outras épocas onde eles facían e desfacían sen que ninguén pudera dicir nada; moito indeseable que o que pasa é que non soporta a idea de que en realidade o Imperio hai tempo que acabou, que os Austrias xa foron alá hai tempo, os reis católicos tamén e que non hai Imperio ningún. Tamén molesta que haxa xente nacionalista porque iso vai en contra da sacrosanta idea de España, que xente coma nós poida escribir aquí o que queira e que poida presentarse a unhas eleccións e que haxa quen nos vote.
Pois iso que eu xa estou cansado de tanta " tolerancia", o meu nome decidoo eu e non os tolerantes, a miña ideoloxía tamén, a lingua que falo desde logo e podo querer ser republicano, independentista, partidario da autodeterminación, comunista e o que me saia de dentro. ¿Sabedes por que? Porque hai tempo que hai liberdade, porque quero que sexa así e porqué ningún tolerante me vai dicir como me chamo ou que podo dicir ou non porque simplesmente os podo mandar ao carallo.

Tranquis que non somos os únicos ( ou mal de moitos...)

2007-10-07T22:10:00.001+01:00

Olas a tod@s:
Aproveito esta foto que me mandou un amigo para decirvos algo obvio que xa reflexa o título, non somos os únicos veciños que vemos como o PP emprega dunha maneira moi particular os recursos de todos. Non sabemos en que vila de Galicia foi tomada a instantánea pero está claro que nela os do PP saben quitarlles partido aos recursos municipiais ao máis puro estilo do PP meco. Pois iso, que noutros sitios támen pasa, pero xa sabedes: mal de moitos... . ¿ Dimitirían alí, perderían as eleccións? Bueno, sempre pode ser que o camión de bombeiros fose dalgún militante popular, home xa sei que é unha excusa moi mala pero oidas as que nos contan por aquí seguro que hai que na crea...

Quo usque tandem abutere, Flanders, patentia nostra? (tamén vale para outros do PP )

2007-09-29T03:38:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Probablemente xa todos teñades lido noutros blogs ou nos xornais ( nalgúns que noutro non) as novas sobre a investigación do fraude nas listas electorais do PP en Euskadi. Outra vez temos noticia sobre este asunto que para min dista de recibir a importancia e a repulsa que merece. Digo que dista de recibir a importancia que merece xa que parece cando un lee os xornais que é unha corruptela sen máis ( como quen amaña oposicións, que tamén importa claro) en vez de ser un atentado contra a base do sistema democrático (as eleccións) na súa institución máis cercana ( os concellos), ademais de contra a privacidade e a liberdade das persoas que sen saber nada foron presentadas. Claro que ao mellor todo isto non é importante e eu son un puntilloso e un "remilgado" formalista.
Hoxe recurro a un dos máis grandes oradores da historia, a Marco Tulio Cicerón, para ver se así o noso ex me fai máis caso (cousa na que non confio xa nin creo que lea estes blogs, nin que lle importa o que poñamos neles e moito me temo que nin que ainda que Cicerón revivira e llo dixera nun pleno este home fose dimitir). Pois Cicerón espetáballe isto a Lucio Serxio Catilina cando o acusaba no senado de estar conspirando contra a república. O discurso foi bo xa que Catilina foi abandoado polos seus partidarios do senado e a conspiración foi abortada. En resumen, a frase é o comezo da súa alocución ao senado e significa: Ata cando, Catilina (no noso caso Flanders), vas abusar da nosa paciencia?. Pois ben, esta é a pregunta que eu, e seguro que máis xente, lle fai a Miguel Angel Pérez.
Nas novas de hoxe, unha empregada do concello recoñece ser a autora das falsificacións, se ben afirma que o fixo baixo as presións do PP. Ainda máis denuncia que estas presións xa se tiveran producido antes e que o futuro dos empregos no concello era directamente proporcional á filiación e ideoloxía política dos traballadores eventuais.
Ante isto o PP cre que xa atopou a cabeza de turco que buscaba de forma desesperada para así non ter que cargar coas culpas ( nin con posibles penas) do fraude electoral. Xa se escoita por aí a máis de un dicindo: ves como Miguel non tiña nada que ver, que era cousa doutra persoa... . A verdade é que esta historia é moito máis simple do que en principio nos queren facer crer e que en realidade isto non ven máis que a demostrar que o PP local sabía ben o que facía e quen o facía. Vou intentar argumentar de forma sinxela:
1. Resulta que esta empregada dinos que ela falsificou as candidaturas pero tamén nos di que foi baixo presións do ex alcalde. Ademais di que se un non facía este tipo de traballos non renovaba o seu traballo. Hai que dicir que este tipo de presións son de todos coñecidas e a min xa me teñen dito traballadores do concello que incluso se lles teñen dado mitíns para avisalos que se non gobernaban eles ían quedar sen traballo.
2.Digo eu que a explicación da muller esta é crible xa que se non só nos queda pensar que a secretaria do ex e membro do Grumir non tiña que facer e entón ocurriuselle falsificar os impresos pero por falsificar, así sen ganancia ningunha. Ademais tamén é incrible o proceso de recollida: un chega dalle 20 papeis con datos de 20 fulanos ( que ao mellor non consinten ou, visto o visto, ao mellor nin existen) e vai o PP e xa os presenta e ao carallo e despois nin sequera saben quen deu os papeis, nin quen os enviou, nin se sairon dunha sede ou doutra... en fin un escándalo.
3. Se todo este razoamento non fose así só nos quedaría pensar que en realidade hai xente que falsifica documentos pero por falsificar, que estes documentos non se comproban e tampouco se rexistran, que se envían pero non se sabe nin como nin desde onde nin quen os envía e que ademais todos eses fulanos acaban indo nunha lista en Euskadi. Ademais todo isto admitido así por uns personaxes que despois aspiran a manexar a documentación, os impostos e, resumindo, o goberno de toda unha vila. Pois se así furrulaban cos seus papeis non quero pensar como o farían cos de todos nós.
Entón visto todo isto, só cabe dicir: SEÑORES DO PP ATA CANDO VAN ABUSAR DA NOSA PACIENCIA?. Estes homes querennos tomar o pelo porque senón isto non ten explicación. Resulta que para tentar zafarse dun fraude admiten que son uns incompetentes e uns irresponsables e quedan tan anchos, nin dimiten nin fan amago de dimitir, nin nada de nada. O asunto vai estar, claro, en que a Susi esta dixo que ela falsificou ( e entón para o PP ela xa dixo a verdade) pero tamén dixo que llo mandaron ou case obrigaron desde o PP ( pero claro isto para o PP xa é un invento). E o peor ainda está por chegar posto que ainda nós quereran colar que isto en realidade é algún tipo de conspiración ou de vinganza persoal desta muller, se non xa o veredes. O problema está, claro, en quen vai crer que unha señora para vingarse ,ou calquera trapallada polo estilo, se arrisca a acabar na cadea e a ter que pagar unha gran multa. Pero ainda vai haber quen o crea.
Agora, eu dígolle a estes personaxes case que de opereta: vostedes pensan que somos tontos, non?, pensan que chupamos o dedo e que nacemos onte e pensan tamén que ainda contan con algún crédito para seguir representando aos seus votantes na institución municipal que representa a vontade dos cidadáns?. Pois eu digolles que non, que non teñen crédito ningún e , polo que se ve, tampouco teñen vergonza xa que non marchan para a súa casiña a intentar a salvar a pouca dignidade que lles pode quedar e que, desde logo, eu non lles concedo e non espero ser o único que pense así porque senón mal imos.
P.D: Eu pensaba que unha persoa opta a un posto de traballo no concello mediante oposición ou concurso oposición... , pero a un non a dous. Como podía logo a muller esta traballar de secretaria e no GRUMIR?. Gañou dous concursos diferentes? Agardo que alguén me saiba explicar isto.

Vale con que haxa lei pero tampouco esaxeremos

2007-09-26T01:18:00.000+01:00

Olas a tod@s:
A verdade é que levo escoitado frases tales como " o que pasa que nesta vila non hai lei" ou " mira que hai vandalismo na vila" ou a xa mítica de " primeiro que os municipais non dan chapa e despois que tamén quen lle vai facer caso se todo o mundo sabe que non dan chapa". Tamén é verdade que ultimamente a xente parecía estar contenta con que os municipales por fin traballasen no verán e pola noite e polo tanto, como nas pelis do Far West, a lei chegara á vila. Pois ben, a min paréceme ben que os municipais cumpran co seu cometido e traballen pola noite, tamén me parece ben que se multe á xente que comete actos vandálicos ou que incumpra a lei; en resume, paréceme ben que "haxa lei" por así dicilo. Agora ben, tampouco convén esaxerar xa que Ogrobe tampouco é Hell´s Kitchen ou o Bronx, non ten taxas de criminalidade ou delicuencia fora do común e nin sequera hai máis escándalo e "jarana" que en calquera outra vila onde saia tanta xente como na nosa no verán. Como xa dixen está ben que os municipais vixien pola noite ( ou sexa fagan o traballo polo que se supón cobran) e atallen actos vandálicos ou violentos. Ate aquí o normal, o que xa non me parece ben son as ideas peregrinas sacadas das novelas de Orwell de pór cámaras na rúa ou as proclamas de tipo Elliot Ness contra o "vandalismo y el desorden". O primeiro non me parece ben porque os cidadáns non creo que debamos ser observados e gravados cando imos polas rúas se non existe necesidade de ningún tipo ( ao fin esto non sos as famosas Streets of fire estadounidenses) e non me gusta ter que sacrificar liberdades a conta dunha maior seguridade, que por riba está por demostrar. En Compostela hai cámaras nas rúas pero no que se convertiron foi en "alonxadores de problemas das zonas escaparate" mentres que estes problemas seguen a existir pero nas rúas de atras ( a cámara de Cervantes é proba manifesta), tamén hai cámaras nalgunhas zonas de Philadelphia e outras cidades de USA pero non creo que deba estenderme máis en dicir porqué a comparación resulta ate ofensiva. Ao fin podemos pór moitas cámaras que ao final o problema é de educación e por moitas que poñamos sempre vai haber onde non estén. Entón só parece que se: 1. Non existe tanta delincuencia, 2.Parece unha medida esaxerada que coarta a liberdade individual e colectiva e 3. Só acaban sendo medidas propagandísticas; o resultado só pode ser que se algún edil quere cámaras que as coloque na súa casa ( e cos seus cartos, por suposto). Respecto das proclamas eu comprendo que quedan moi ben para ganar votos entre o electorado menos xoven, que ademais quedan moi ben na prensa e que o fan sentir a un como se fose unha especie de Eastwood ou de Wyat Earp pero tamén conven recordar que estes brindis ao sol non son ben acollidos por todos aqueles que soen pensar e analisar o que certos políticos lanzan como se fosen publicistas. Por todo isto gustaríame recomendarlle a Bea que se deixase de tanta soflama barata e que se quere pelis de sheriffs que vaia ao videoclube. Eu coma case todo o mundo hai sabados que teño feito algún que outro ruido, cantado e cousas polo estilo pero tampouco creo que sexa o problema máis grande da vila, nin creo que as hordas de Atila sexamos aqueles que saimos pola noite e que ás veces podemos facer algo de ruido, digo eu que tampouco convén esaxerar.

Após as xornadas

2007-09-24T01:26:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Lamentablemente non puiden asistir ás xornadas na súa totalidade por mor duns compromisos de última hora dificilmente evitables. Ainda así si que asistín a case todas as táboas e vin unhas xornadas de grande nivel.
Vou a opinar sobre algúns dos temas que máis escoitei nos coloquios aos que asistín. Durante a mañá do sábado escoitáronse moitas queixas sobre a situación dos investigadores, arquivos, falta de apoios e sobre diferentes enfoques e prioridades no tema da represión en Galiza. Como xa teño dito outras veces estou totalmente de acordo con todas as queixas, que non poden ser consideradas por calquera persoa cun mínimo de cultura como xustas. Agora ben, trás asistir a bastantes coloquios e xornadas de historia tamén debo dicir que hai cousas que nunca cambian. Digo isto porque, como tantas outras veces, pouco se escoitou unha das causas máis importantes de algúns destes problemas. Explícome; certo é que moitos dos problemas e dificultades que sofre a historiografía deste periodo son debidos á falta de apoios institucionais e sociais. Tamén é certo que a situación ten mudado bastante nestes últimos anos por mor de asociacións da memoria e polo apoio de certas institucións pero o apoio social continúa sendo bastante reducido. Se hai pouco apoio social coincidiredes conmigo en que dificilmente un goberno do PSOE e moito menos do PP no estado vai aprobar unha lei de memoria histórica digna dese nome ( na lóxica política española a cultura nunca foi un tema moi coidado xa que normalmente non dá votos). Chegados a este punto do razoamento topámonos aquí con unha das causas que antes dixen que para min subxace en algúns dos problemas: a case nula capacidade dos historiadores no que se ten denominado "devulgación científica". Refírome con isto en que os historiadores temos sido reacios máis unha vez a este tipo de expresión por considerala como " pouco científica". Pero claro, o interese pola historia non é tan pouco como parece, xa que segundo numerosos estudos nunca se venderon tantas revistas, libros, novelas ou documentais estreitamente relacionados coa historia. Calquera de nós ve moitas revistas de historia en calquera quiosco, pero cando mercas unha e a abres resulta que normalmente están escritas por xornalistas e non historiadores. Non só iso eu tiven moitas compañeiras e amigas que despreciaban totalmente esas revistas por pouco científicas e simples. Pois ben, esta é a reacción que eu considero un dos problemas máis grandes da historia no estado español. Certo é que estas revistas non acadan o grao de cientificidade das destinadas ao público profesional e especializado pero tamén é certo que a sociedade en xeral nunca vai ler ese tipo de revista profesional ( a min gústame ler cousas do universo na Muy Interesante ou ver documetales da BBC pero obviamente non vou ler un manual de astrofísica porque non entendería nada e me resultaría imposible e aburrido). Entón eu vexo claro que os historiadores nos debemos achegar á sociedade ( e non ao revés) e debemos diferenciar claramente entre dous campos diferentes: investigación e divulgación. Todo isto non é que se me ocurrira a min, historiadores como Hobsbawn, Moradiellos ou Fontana teñen dito moitas veces que a grande tarefa da historiografía actual era a divulgación social. Porque claro se non é así tampouco lle poderemos pedir á sociedade que nos apoie se non sabe cal é o problema e se non lle amosamos porqué o debe facer e cal é a nosa utilidade.
Fora destas reflexións profesionais debo dicir que nunca pensara que unhas xornadas con esta calidade se foran a realizar na nosa vila. Tamén quedei gratamente sorprendido pola cantidade de público que asistiu aos actos. Por todo isto non podo máis que felicitar aos organizadores e darlle a miña máis sincera noraboa e un profundo agradecemento.
Xa sen ter que ver directamente co tema, tamén me convencín de que hai que facer o posible para que O Marino acabe como patrimonio municipal pola súa importancia, ubicación e porque con certas reformas pode acabar convertido nun importante recinto cultural para todos os mecos. Xa oín declaracións do governo municipal nese senso e agardo que poñan todos os seus esforzos para acadalo.

Dereito a saber, liberdade a investigar ( e obriga de investigar)

2007-09-12T18:05:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Como vedes engado algo ao cartaz das xornadas que se celebrarán do 19 ao 22 na nosa vila. Engado "a obriga de investigar" xa que para os historiadores é tamén unha obriga esa tarefa. Pero hoxe en día parece que esa obriga non pode realizarse facilmente porque a falta de liberdade para investigar en torno ao franquismo está sendo atacada un día si e outro tamén. Os casos de Garrido e Pereira son probablemente os máis coñecidos pero tras estes hai moitos máis. A moitos historiadores se lle ten negado o acceso a documentación por parte de numerosos concellos desde hai anos. As trabas postas por numerosos municipios e pola igrexa á investigación son coñecidos por moitos historiadores.
Cando me refería a obriga dos historiadores refírome a que historia ten como obxectivo o coñecemento do pasado e as súas repercusións no presente pero isto debe conlevar a "socializaciónd dese coñecemento" para que teña utilidade social. Xa dicía o gran Hobsbawn que unha historia que non chegue ao coñecemento da sociedade ten pouco que facer. Todas as trabas que se poñen á investigación palidecen fronte as dificultades para conseguir a socialización a que antes me refería. Resulta que as obras que máis difusión teñen non son obra de especialistas e nin sequera teñen o mínimo esixible de credibilidade e rigor. Ademais os historiadores tamén teñen grandes dificultades en escribir libros accesibles para a xente e logo está a cuestión da desprofesionalización da historia ( quen vive de ser historiador?).
Por mor de todo isto ( e algunhas cousas máis) pódese detectar a diverxencia entre coñecemento histórico e coñecemento "social". Moitas ideas difundidas a nivel social teñen sido desmentidas hai tempo pola historiografía pero iso non impide a súa difusión. Casos claros son o "éxito económico" franquista no que moita xente cre pero dista de ser real ou o golpe de estado fracasado como xérmolo da guerra civil, os males da República... . Un dos casos máis claros é que parece que a situación española é un aparte con respecto de Europa cando as Frontes Populares e as ameazas da ultradereita ás democracias son casos con paralelismos europeos. Pero probablemente o mito máis extendido é que o franquismo non foi realmente un rexime asasino e dictatorial tan condenable e lamentable e a equidistancia entre o franquismo e a República. En todo isto ten grande culpa a transición, recordemos que o PP ainda non condeou nunca no Congreso o franquismo e as súas opinións sobre a memoria histórica ou sobre a República. E así parece que non había republicanos conservadores porque para o PP a República non é mellor que o franquismo e por iso nacen todos eses libros que proclaman o perigo comunista republicano e que se o franquismo foi malo non era mellor a república e cousas polo estilo. Así vemos como o PP meco sacou nun boletín seu unha oda a Pío Moa e revisionistas semellantes. Todo isto é así porque a historia ainda non foi quen de chegar á xente e pór os seus coñecementos ao servizo da sociedade e porque o PP segue a ter máis ligazóns históricas co franquismo que coa democracia e porque moitos dos seus dirixentes son expoñentes claros da dereita tradicional e católica e non do liberalismo ou da democracia cristiá europea. E así nos vai.
Por todo iso todas estas actividades e xornadas son tan importantes, porque é importante que a xente coñeza os traballos dos profesionais, porque non se pode seguir equiparando a membros do exilio republicano que loitaron contra os nazis coa División Azul que combatiu con eles ( e isto fixoo o PSOE) e porque o pasado importa por si mesmo e polas súas repercusións no presente. Por iso invítovos a todos a disfrutar destas marabillosas xornadas e a que vos animedes a participar nelas e por iso felicito aos organizadores por ofrecernos aos mecos actos culturais deste calado na nosa vila. Grazas.
Aquí tedes o enlace á páxina das xornadas: O DEREITO A SABER

El mundo está loco ( ou o "comando Xabarín")

2007-09-06T23:20:00.000+01:00

Olas a tod@s:
A verdade é que ía escribir sobre o xornalista e o ex pero despois plantexeimo mellor e decidín escribir sobre outra cousa. A verdade é que , tras pensalo un pouco, cheguei a conclusión de que non sei que máis ía decir sobre ese xornal xa que creo que o que dixen anteriormente vale tamén para esta vez ( e por desgracia que creo que para moitas máis que virán no futuro), e co ex tamén cheguei á mesma conclusión. Por iso gustaríame falarvos de un par de cousas.
A primeira delas é a causa do título. El mundo está loco pero El Mundo xornal,claro. A nova teima, que podedes ler en Vieiros, é que o Xabarín Club é un programa deseñado polos nacionalistas para incitar á loita nacionalista e á revolución socialista aos nenos e así telos adoutrinados desde pequenos. Todo isto despois da que montaron co himno ( que ademais atribuiron a Arturo Pondal e non a Eduardo Pondal) ou cos versos de Rosalía de Castro "Pobre Galicia non debes/ chamarte nunca española" e definindo á Rosalia como " simplemente es un poema escrito por una bastarda hija de un cura hace 150 años". Ademais as críticas ás Galescolas botan lume en diferentes xornais madrileños do mesmo estilo como periodistadigital.com, que califica á USC como unha universidade "pueblerina y cateta en su contenido". A verdade é que ante tal fato de barbaridades un xa non sabe que escribir ou opinar xa que son de tal calibre que elas mesmas se desacreditan. Parece que aburridos de bombardear con noticias polo estilo Euskadi e Catalunya ( con, como amosan os seus respectivos gobernos, nulo éxito) agora tócanos a nós. Parece ser que nos convertimos xa na terceira peza "disgregadora de la identidad nacional" e antes de que medre moito "el peligro separatista" hai que dar tralla por terra ,mar e aire. Pois si que manda carallo. Aproveito unha canción de Carlos Puebla: "estaba yo en mi rincón/ preguntandome hace rato/ como es posible que al gato/ le meta miedo el ratón/... con ese ir y venir me tiene como si nada/ perdone la carcajada/ pero usted me hace reir".

A voltas co lixo ( o conto de non acabar).

2007-09-03T22:53:00.000+01:00

Ola a tod@s:
Xa vai acabando o verán e polo tanto teño máis tempo para poder escribir que este último mes. O tema que escollín hoxe é un vello coñecido de tod@s nos: o lixo. Sei que o meu anterior artigo sobre este tema non suscitou moito apoio e que moitos de vos vedes este problema de forma diferente. Este agosto mentres tomaba unhas cervexas cuns amigos na terraza do Catorsse puiden observar como había montes e montes de lixo acumulados nas aceras ( falo de montes de máis de catro sacos de basura grandes uns enriba doutros) diante dos comercios e bares porque ainda non pasara o camión da recollida. Como xa dixen no outro artigo esto a min paréceme incrible, montes de sacos na rúa "principal" da vila ás tres da mañá máis ou menos e coa xente toda de marcha por aí porque era fin de semana. Ademais puiden contemplar como os cans abandoados ( outra mostra máis de barbarie das que abundan por Galiza adiante) e os gatos arañaban e rompían os sacos en busca de algo que levarse á boca. Moitos dixestesme cando escribín anteriormente do lixo que ninguén quere os contentores, que cheiran, etc. Eu sigo preguntándome: ¿ e logo é mellor ter todo o lixo aí ás portas dun e que os sacos se rompan e todo iso?. Pero este non é o único problema, en moitas rúas onde hai bares e comercios o camión do lixo non recolle os sábados, e como tampouco hai contentores, estes comerciantes e hosteleiros teñen que quedar co lixo dentro dos locais ate o domingo ou cargar cos sacos ata unha rúa onde si haxa recollida e deixalo alí ( iso supoñendo que o veciño de turno lles deixe pór os sacos na súa fachada). Eu non saio do meu asombro posto que non coñezo outro concello onde os sacos do lixo se poñan na porta dun e non nun contentor. Logo está o tema da reciclaxe, no que xa levamos a palma e mais a palmeira, a min gustaríame que pensáramos un momento en como desde o concello se lle facilita aos veciños a reciclaxe. Acabou o tempo. A resposta é: de ningunha maneira, os contentores de reciclaxe brillan pola súa ausencia e entón, ademais de pedirlle á xente que recicle, pedímoslle que se pegue unha pateada ata o contentor máis próximo ( e iso se non eres comerciante, que entón tes que cargar co cartón ata o punto limpo ainda por enriba de pagar máis pola recollida por que se supón que xerás máis lixo). O asunto será pór as máximas facilidades para a reciclaxe e non ao contrario, isto claro se queremos que se recicle senón está claro que o facemos ben. Pois ben todo este tema non é culpa só do concello, somos nós, os veciños aos que nós da igual o lixo na rúa porque molestan os contentores, os que non pedimos contentores de reciclaxe porque ademais de molestar como os outros é máis cómodo tirar todo no mesmo e, isto para min é o máis importante, porque nós enganamos a nós mesmos con historias sobre a molestia dos contentores , cheiros, etc... para non admitir que xa nos acostumamos a ter as rúas cheas de lixo, e se ademais nos vai ben ¿para que imos cambiar?. ¿Ou non ?
Por certo, un colega sacou co mobil a foto da Catorse cos sacos da basura, cando a teña poñoa.

Xornalismo panfletario

2007-08-21T18:25:00.000+01:00

Ola a tod@s:
Xa levaba tempo sen poder escribir por mor das ocupacións pero xa todos sabedes que agosto en Ogrobe é un mes de moito traballo. Pero aproveitando os ratos libres podo seguir durante este mes dándolle "vidilla" ao blog e para o mes que ven xa volvo á normalidade.
O tema do que vos quería falar é un vello tema nestes nosos foros, o xornal e o xornalista ese que todos coñecemos. Lía o outro día no Faro a seguinte noticia "la Lanzada podría perder la bandera azul despues de dos decadas". Segundo o titular e a cabeceira parecía que a Lanzada ía perder a bandeira azul por non se sabe que problemas de basura. Entón calquera se pregunta ¿ dirían algo os organismos europeos que as conceden e tamén as retiran?, pois resulta que non, todo eran afirmacións do lider da oposición e exalcalde do PP da vila. Entón a noticia transcurría como unha mera entrevista ao ex ( no medio intercalaba unhas declaracións de Bea e despois outra vez ao ex rebatindoas) e por ningunha parte saían fontes calesquera que tivesen que ver con quen en realidade ten a potestade de dar e quitar as bandeiras. Digo eu que se se quere facer así a noticia o titular debía ter engadido a muletiña de "segun el PP de Ogrobe". Digoo porque senón o que se está a facer e terxiversar a realidade para favorecer intereses políticos do PP agora que comezan a sair problemas como os das listas. Ben todo isto a min non me parece Xornalismo, paréceme xornalismo panfletario. Esta claro xa que cada un pode escribir o que lle veña en gana pois ten a liberdade para facelo, faltaría máis, pero o que non se pode facer dende un xornal que pretende ser serio e terxiversar a realidade para favorecer os intereses dun grupo político. Haberá quen dirá que son un "puntilloso" e que todo se pode deber a unha deficiente redacción. Probablemente se non fose por ser este xornalista e este xornal, isto podería ser así pero vendo o que publica cada día esta persoa e este xornal eu non lle deu ese beneficio da dúbida.
E isto co tema da Lanzada porque ainda me podería estender máis falando do tratamento informativo deste xornal a respecto do problema das listas, dos asuntos urbanísticos ou da cousa esa da foto do rei ( os turistas que leron a noticia deberon pensar que estaban nunha vila totalmente dominada por unha insurrección republicana). Visto o visto, o raro non é que este home faga semellantes artigos, o raro é que os seus xefes non lle digan nada e lle continuen a publicar semellantes manipulacións sen ter en conta que moitos de nós xa consideramos ao Faro como unicamente o podemos considerar no que respecta a Ogrobe: nin máis nin menos que un simple panfleto. Alá cada un co seu negocio e a súa ética profesional.

Estamos de noraboa, non foi sen tempo

2007-08-08T18:36:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Todos os mecos e mecas estamos de noraboa estes días. Fálovos de que a nosa vila vai retirar por fin o monolito aos caidos " por Dios y por España" ( conceptos representados a nivel terreal polo ditador Francisco Franco) e porque ,ao tempo, tamén lle van retirar a ese personaxe os títulos de fillo predilecto e de alcalde honorario. Por todo isto estamos de noraboa, xa que con estas medidas a normalidade democrática e histórica retorna a unha vila máis. Con todo isto, ainda que o entendo, non me gusta que o día da retirada non se faga público por tentar evitar as homenaxes e cousas polo estilo. Son os que participan en homenaxes ao antigo rexime ditatorial os que se poñen en evidencia diante de toda a sociedade e non o concello que retira monumentos que simbolicamente retrotráenos aos tempos nos que se respetaban a liberdade e os dereitos humanos. Sempre vai haber algún que defenda a barbarie e a iniquidade pero son cousas que pasan. O argumento que eu xa levo escoitado mil veces é aquel que di " pero é algo que pasou, que esta aí". Certo, pero tamén o nazismo é algo que estivo "aí" e non por iso hai monumentos a glorificar semellante cousa. Outro é " todos os que están aí non foron franquistas ou malas persoas". Home eu iso obviamente eu iso non o sei, pero debemos recordar que o monolito non está aí para falar dos mortos na guerra, está aí para falar dos que morreron loitando no bando golpista e como homenaxe dese rexime a si mesmo. Porque hai que recordar que a Guerra Civil foi para o rexime un dos peares da súa lexitimidade e foi recordado e celebrado o momento da victoria ante a "Antiespaña" todos os anos que o rexime durou. Hai máis argumentos pero sería estenderme demasiado.
Outro tema que me causa satisfacción é a celebración dunhas xornadas sobre a memoria histórica e a investigación. Causame satisfacción porque parece que xa era hora de ter actos culturais na vila e porque ademais o tema é candente xa que moitos investigadores están a sofrer problemas xudiciais por levar a cabo a súa labor ( por exemplo Dionisio Pereira). Tamén me gusta porque pode contribuir a que os veciños teñan máis información sobre un tema no que os consensos históricos son en realidade moitos e amplos ainda que se teña por pensar o contrario. Isto é así debido á proliferación ultimamente de pseudoestudos históricos por pseudohistoriadores apoiados por grupos editoriais fortes. Estes estudos non son máis que a revisión en léxico dos postulados historiográficos do franquismo e son anunciados e publicados por grupos editoriais fortes vinculados á dereita española. Todo isto, ademais da transición democrática e o enorme poder propagandístico do rexime, fixo que en realida a visión da xente e o estado da cuestión historiograficamente non teñan case nada que ver. Por todo isto todos nós estamos de noraboa e por todo isto eu doume e douvos a miña máis sincera NORABOA.

Duascentas candidaturas? Así fago eu 2000.

2007-07-29T14:40:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Pois eso, segundo a Voz de Galicia o PP de Pontevedra presentou a máis de 200 pontevedreses ás eleccións municipais igualando ou superando ás que recolleu o PP de toda Andalucía. O asunto é que segundo a dirección cada provincia galega tiña que presentar 100 candidatos mínimo. Esta cifra só foi conseguida polo PP de Pontevedra e polo de Ourense. O mellor de todo é que fontes do PP de Lugo atribuen os famosos casos de Ogrobe a "la bisoñez de primerizos que lo malinterpretaron todo". Debe ser que a estes primerizos dixéronlle que había que xuntar 400 en toda Galiza e como non se chegaba tiverón que meter ata xente que non quería ir. Surrealista, é como se dixeran: robar robamos pero claro fue porque dijimos que había que conseguir dinero y la gente, que es muy bruta, lo malinterpretó y atracó el banco. Ala machiños que xa vos vale.
Por outra banda, dúas das persoas afectadas xa presentaron denuncias e as penas de cárcere poden ser importantes para os responsables da corruptela, ademais o cuatripartito xa anunciou que vai investigar e enxuizar aos responsables. Unha curiosidade que teño é ver se o fiscal da Audiencia xa se digna a investigar o asunto como dixo que faría cando se presentasen as denuncias ( debía ser que antes o asunto non era moi importante e entón non facía falta investigar, entón ¿ cales serán os delitos importantes?). Pero o mellor de todos é o noso ex ( exalcalde, que non se malinterprete) que ainda non dimitiu e, polo que parece, tampouco ten intención de facelo. Despois de falar os primeiros días e decir que pedía perdón o home xa non dixo máis, debe estar esperando a ver se ao pasar o día pasa tamén a romería e se zafa do asunto. E así nos vai con sospeitosos de 3 delitos ( e de bastantes temas de corrupción urbanística) estando de representantes no concello. Eso si, ainda que desto non dixo nada esixiulle a Fredi Bea que retirase a publicidade electoral das partes de atrás dos sinais de tráfico, que ainda que a min tamén me parece ben, paréceme un tema menor comparado con este. Por favor, ese home que se vaia para a súa casa se quere conservar un pouco de dignidade e que non siga a manchar o nome de todos os cidadáns de Ogrobe sendo un dos seus representantes.
Para rematar, parece que os avogados do ex van ter traballo abondo para despois do verán, como decía a canción: ¿Que le estará pasando al probe de Miguel?.
P.D: xa vimos como a xente do PP no canto de pedir dimisións acreditan en conspiracións e tonterías, máis unha vez a mesma historia. Señores, non somos tontos nin chupamos o dedo, o que teñen que facer os responsables políticos salpicados por delitos é dimitir. Xa sabemos que no estado español é raro pero se os cidadáns llo esixísemos ( e máis os seus votantes) xa veriades se o facían, pero claro temos os políticos que nós permitimos que estén.

O Grove, Ogrobe ou OGrove, ata para o nome somos raros.

2007-07-27T00:17:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Interrumpo a política local para respostar a un correo dun lector deste blog referente ao topónimo de Ogrobe.Primeiro grazas por aportar un tema para o blog, ademáis acabo de rematar un libro no que sae o caso do noso topónimo e era un libro moi interesante que me gustaría compartir con vos.
O caso do topónimo da nosa vila é complexo, os últimos estudos da toponimia parece que xa derón coa solución trás atopar unha orixe etimolóxica clara e solvente. Parece ser que o nome da nosa vila estaría en relación cos famosos topónimos co sufixo -briga. Este sufixo provén do indoeuropeo -bhergh e significaría altura, monte, altura fortificada e acepcións similares. Este topónimo está en relación con zonas de poboación de elementos culturais célticos e así o amosan as fontes que os recollen (ademais de en Galiza) na Celtiberia, na Galia, Irlanda e zonas de Xermania. Este sufixo derivou en algunhas formas diferentes entre as que atopamos as formas -be ou -ve. Algúns exemplos son Castrove ( que ademais está demostrado procede de Castro bris/briga) ou Tragove ( do celta tragos, curso de auga. Polo tanto segundo os últimos estudos Ogrobe proviría de okro-bris que significaría CIDADE DO MONTE e polo tanto a forma correcta de escribilo sería Ogrobe, tamén Ogrove pero nunca O Grove. Espero que este artigo sirva para respostar a esta controvertida cuestión, procurei non estenderme moito para que non fose moi pesado pero se tedes algunha dúbida avisade que xa sabedes que resposto.
Aproveito para falarvos dun libro moi bo para achegarse á controvertida cuestión da celticidade de Galiza. A min pareceume moi bo porque ,ademais de ser científico e de reflectir as últimas investigacións sobre o tema, é un libro moi didáctico non só orientado aos profesionais senón a calquera persoa. É un libro de lectura fácil e aborda dunha forma moi ben organizada esta dificil cuestión. Eu non sei cantas veces tiven que respostar a preguntas de amigos e coñecidos coma esta: ¿ entón os que vivían aquí antes dos romanos eran celtas ou que eran? con sempre a mesma resposta: home, é unha cuestión moi complexa como para explicala aquí en cinco minutos. Pois ben con este libro calquera pode achegarse a este anaco de historia tan apasionante e tirar as súas propias conclusións e non fai falta ser un entendido nin un profesional da cuestión. O libro titúlase: A GALICIA CELTA é de Antonio Balboa Salgado e está en edicións Lóstrego. En serio, é dos mellores libros de historia que lin ultimamente.

¡Que se vaian para a súa casa ( ou para o carcere)!

2007-07-22T02:38:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Sabedes que normalmente non me gusta acusar a persoas ou partidos políticos de delitos sen que estes se tivesen constatado como tales, hoxe vou facer unha excepción posto que este asunto xa non é que sexa un escandalo, senón que é unha das barbaridades máis grandes que se teñen dado neste noso concello. Escribo este artigo desde a máis profunda indignación así que se hoxe son moi duro, polo menos xa vos aviso antes. O tema en cuestión é o escándalo da presentación de traballadores do concello ás eleccións municipais en Euskadi sen teren estes dado o seu consentimento. En si que haxa polo momento 5 casos e a gravidade dos feitos xa fai que polo menos máis de un xa tivese que ir para a súa casa ( polo menos). A resposta do PP é xa de traca, por un lado fontes do PP din que tiñan o consentimento; por outro o noso Flanders tenta reunirse cos afectados para tentar evitar as denuncias; o Louzán ( xefe do PP pontevedrés) nin abre a boca para decir calquera cousa e finalmente, o Nuñez Feijoo pide desculpas e di que se investigará e que haberá depuración de responsabilidades. Bonito lío, ou sexa todo á vez que así xa non hai equivocación posible. En román paladino, un escándalo e unha tomadura de pelo a todos os cidadáns e ao sistema democrático. Cabe preguntarse por unha serie de casualidades e declaracións. Primeiro, ¿ se xa tiñan o consentimento porqué se oculta e se tentan evitar as denuncias a calquera prezo?, ¿se non hai nada que agochar que problema hai en sair e dicilo ou mesmo en que te denuncien?. Segundo, ¿como é posible que sendo todo legal para algúns, Flanders e Feijoo xa pidan perdón e aseguren depuración de responsabilidades?. Terceiro, ¿ se está todo tan legal por que non sae o Louzán a contarnos algo?. Despois temos as "casualidades de la vida", catro traballadores do concello no Grumir e outro que fixo un curso no concello, que ademais o concello tiña a fotocopia do DNI para o contrato laboral e que ademais ningún sexa militante do PP e nalgún caso que eu coñezo nin simpatizante nin votante. Entón teremos que crer que en realidade pese a non ser simpatizantes do PP si que consinten voluntariamente ir nas súas listas e despois queixanse pero por molestar. Xa, e nós somos tontos e chupamos o dedo. Pero claro para ser todo tan legal resulta que hai moito medo ás denuncias ( xa sabedes que como se di popularmente "quen ten cu ten medo") xa que os cargos poderían ser tres, e por riba graves, usurpación de identidade, fraude electoral e falsificación de documento público. Eu creo que o mínimo que xa se lles pode esixir aos dirixentes do PP é a súa dimisión de calquera posto de responsabilidade política ou pública en Ogrobe, a dimisión de Louzán e unhas pormenorizadas explicacións por parte de Nuñez Feijoó. Isto como mínimo e se polo menos queren marchar con certa imaxe de dignidade que eu hoxe non lles outorgo. Ademais a fiscalía xa podería actuar de oficio xa que considero que estes delitos son o bastante graves. Agora ben, tamén todo o pobo meco lles debe deixar clariño a esta caste de individuos que non toleramos aos trampóns e aos mentireiros, que non toleramos a quen quere convertirse en paladín da democracia pero non lle importa pervertila e violala e , en definitiva, a quenes abusan desde o poder co único obxectivo de alcanzar máis poder. E todo isto débese dicir e se , ainda así, estas persoas teiman en seguir sendo representantes do pobo nas próximas eleccións non as debería votar nin a familia. Porque tamén vos digo outra cousa, se isto non ocorre, que ninguén se queixe nunca máis dos políticos que hai porque entón o que ocorre e que tragamos todo ou , como dixo Castelao, mexan por nós e dicimos que chove.E ainda vos digo máis, ¿ se isto non chega para que estes fulanos se vaian ou os botemos, que se supón que teñen que facer? Porque eu a verdade xa non sei que máis teñen que facer para que a xente os largue para as súas casas ( ou a xustiza para algún outro sitio).
A noticia na Voz de Galicia

¿Pedir disculpas por que?

2007-07-18T00:46:00.001+01:00

Olas a tod@s:
Leo hoxe no Diario de arousa que o noso novo alcalde pide perdón a todos os veciños que se sentiron agraviados por non ter ido á misa do Carme e que por evitar confrontacións non se voltará a repetir. Pareceme lamentable. Non entendo primeiro porqué ten que pedir perdón xa que non están entre as obligacións dos alcaldes acudir ás misas en representación do conxunto da cidadanía xa que esta non ten porque ser crente de tal relixión, nin a igrexa é unha institución que forme parte da res publica. Sei que sempre se di deste tipo de cousas que en realidade son tradicións, non estou de acordo, se fosen tradicións, entón ¿cal é a liña que separa relixión e tradición cultural?. Ademais asistir a un acto relixioso debe ser unha decisión persoal e só atinxir ao ambito da privacidade persoal, non , como no caso de cargos públicos, atinxir ao cargo e polo tanto á representación dunha cidadanía que non ten porqué compartir ese conxunto de crenzas. Isto obviamente ten ademais a súa orixe na escenificación da subordinación histórica ( e no caso do estado español ate hai moi pouco) do poder temporal perante o poder relixioso ou, cando menos da ligazón entre relixión e poder político. Paréceme peor ainda o de "evitar confrontacións" e polo tanto ir en anos próximos, ¿quere dicir iso que se en anos posteriores os ateos nos vemos ofendidos pola asistencia o alcalde vai deixar de ir ou iso só funciona no caso dos católicos?. Eu estou bastante canso de ver como certos políticos se pregan ante esixencias relixiosas únicas na Europa occidental, temos o caso do ensino concertado e as prazas que nunca ofertan a inmigrantes, a asignatura de relixión nas escolas, agora a obxección que disque van facer os centros concertados católicos da asignatura de educación para a cidadanía ( ¿se un alumno se nega a ir a calesquera outra asignatura tampouco vai pasar nada ou tamén só o poden facer os católicos?). Sr. Alcalde se vostede é católico e quere ir á procesión, a misa ou a romería, vaia pero vaia a título persoal porque eu desde logo non quero que vostede me represente en ningún acto relixioso, ¿ vai atender esta petición ou eu merezo menos respeto que os cidadáns católicos?. Os tempos eses de que os políticos tiñan que ir á misa coido que xa pasaron, ao igual que os tempos onde unha relixión era a verdadeira e propia do estado. A min dame igual as crenzas persoais de cada un porque estas pertencen ao ámbito privado e individual pero logo tampouco temos que facelas actos públicos coa asistencia de alcaldes en cualidade de alcalde xa que entón xa estaremos traspasando a barreira do privado e invandindo a esfera pública. Digo que eu que os crentes católicos non terán porqué imporlle a ninguén a súa participación en actos de relixión e menos a toda o pobo pois isto é o que representa un alcalde, a totalidade do concello.Non sei despois resulta que a igrexa está perseguida e que os ateos non somos respetuosos ( por certo para a igrexa non hai ateos só agnósticos), xa xa, xa se ve que si.

Historia II: Democracia e falanxe hoplítica

2007-07-16T02:17:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Como xa vos dixera o outro día cada certo tempo intercalo temas de historia, antropoloxía, mitoloxía ou relixións coas novas de Ogrobe, así que alá imos coa segunda entrega.
Nesta entrega imos falar da falanxe hoplítica, esta consiste na formación pechada que empregaban os exércitos gregos e que consistía en cadrados de soldados de infantería moi armados e protexidos que loitaban en formación pechada. Recibe o seu nome da súa carácterística principal o hoplon ou escudo redondo duns 90cm que se levaba amarrado ao antebrazo esquerdo. O armamento principal era a lanza ou sarissa que medía 2´5 m. e que tiña un contrapeso para poder manexala cunha soa man. A fortaleza da falanxe residía en que formaba unidade dificil de acometer por semellar unha muralla infranqueable de escudos e lanzas. Estaba baseada no compañerismo e a solidariedade entre os seus membros e a súa primeira lei non escrita era non abandoar aos compañeiros de fila e polo tanto non romper a formación. Para o combate de curto alcance ían armados de espadas curtas. Como xa vos dixen a falanxe baseábase na solidariedade hoplítica xa que o escudo cubría o lado esquerdo de quen o levaba e o dereito do que o antecedía na fila. Os hoplitas repartíanse segundo fose a súa experiencia no combate maior ou menor entre a primeira fila (veteranos) e as seguintes. O seu nacemento crese está en torno ao século VII a.C. , se ben existen discusións. A falanxe revolucionou a forma de guerrear na Grecia Antiga pasando a estar a clave da victoria na solidariedade e non nos meritos individuais. Este cambio alcanzou pronto ao sistema político xa que os hoplitas consideraron logo que se a fortaleza do exército descansaba sobre eles outro tanto debería ocorrer co goberno das polis. Así os hoplitas que eran cidadáns ( o armamento hoplita era caro e só estaba ao alcance dun reducido grupo) fixeron fronte á aristocracia e foron reclamando cada vez maior protagonismo dentro do corpo dos cidadáns. Por iso moitos historiadores poñen a falanxe hoplítica como base e orixe da democracia grega. Ben, tamén hai que deixar claro que esta democracia ainda así so alcanzou a unha parte moi reducida dos poboadores das polis ( calcúlase que o 25% en tempos de Pericles), hai que dicilo porque se adoita a mitificar excesivamente a democracia grega ( e sobre todo a ateniense) e a comparala cos sistemas democráticos actuais. Ainda así a democracia grega introduce figuras curiosas como o ostracismo que si merecerán futuros comentarios no blog. A todo esto, moita xente me leva preguntado ultimamente sobre a batalla das Termópilas por causa da peli 300, é certo que os espartanos resistiron a un gran exército invasor persa durante os días suficientes como para abortar o ataque por sorpresa persa. Ainda así non foron só espartanos xa que de Esparta en realidade era o continxente con menor número de tropas pero si é certo que a súa fama como soldados fixo que se lles cedera o mando das tropas. Unha das razóns da victoria grega foi a superioridade da falanxe hoplítica sobre as unidades en formación dispersa persas xa que estas tiñan moi dificil atacar os bloques compactos gregos sen sufrir enormes perdas e , máis ainda, sendo un paso montañoso no que non había maniobrabilidade.

As inmobiliarias, honradas tamén as haberá.

2007-07-11T00:13:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Volvo a escribir de urbanismo, o tema de moda. Fagoo a raiz da polémica cun anónimo na miña anterior columna. Ben, estou seguro de que hai promotores inmobiliarios honrados pero coincidiredes en que ultimamente non o parece. Eu coñezo dez persoas que mercaron un piso neste último ano. Das dez só dúas non tiveron que dar sumas importantes de diñeiro negro para poder facerse co piso e das dúas que non o tiveron que facer unha mercou o piso nunha cooperativa. Polo que eu escoito e leo nos xornais esta é a práctica común no mercado inmobiliario. Eu vivín 7 anos en distintos pisos de aluguer e ningún dos seus propietarios declaraba o aluguer a facenda, os contratos que firmei foron todos de dubidosa legalidade e un dos pisos nin sequera existía pois o home fixo un ático onde se supón que era o trasteiro e polo tanto o piso non existía como tal no rexistro da propiedade ( este último alugueino a través dunha inmobiliaria). Como dixen antes estou seguro que pese aos casos de sobornos, corrupción, construcción sin licencias, etc ; hai seguro promotores inmobiliarios honrados. Agora ben, o que non pode ser é que os promotores se queixen de que hai unha persecución contra eles porque parece que a corrupción tivo e ten un papel importante nos negocios inmobiliarios. O que deberían facer é a través das súas organizacións sectoriais perseguir aos corruptos e non darlles amparo.
En fin serán uns perseguidos pero a verdade é que, visto o visto, a min non me dan pena ningunha. ¿Ou é que cando facían cartos a moreas con subornos e especulación pura e dura levantaron algunha vez a voz para denunciar estas actividades ou para protexer os litorais e demais espazos protexidos onde construiron con malas artes? É todo isto non o digo eu só, dino Greenpeace, a UE, nalgúns casos famosos a Unesco e mesmo o The Economist. Cando comecen a denunciar aos seus compañeiros de viaxe igual me replantexo o da pena.

Os chineses si, ¿ e os de aquí?

2007-07-10T02:40:00.000+01:00

Ola a tod@s:
Despois dun pequeno descanso volvo á actividade. Leo no Diario de Arousa que Emgrobes denuncia a competencia desleal que supostamente levan a cabo os bazares chineses e que se basea nos horarios e os días de apertura. A verdade é que parece certo que estes establecementos non respectan os horarios e os días de apertura marcados pola Xunta na Lei de Comercio. Ben, entón a denuncia é correcta, pero eu pregúntome que ocorre con todos os outros negocios que hai na vila e que tampouco respectan outras moitas normas legais e non declaran a Facenda. Sei que este é un tema complexo xa que son moitas as persoas que no verán aproveitan para gañar os seus cartos en moitos negocios carentes da legalidade esixible. Eu teño a sospeita de que denunciar aos chineses é fácil e, en cambio, denunciar todos eses negocios hoteleiros e hosteleiros ilegais que proliferan por Ogrobe é moito máis dificil. Simplesmente é unha cuestión de número. Todos sabemos que Ogrobe está cheo de pisos que se alugan e non se declaran, xente que alquila habitacións aos turistas sen os permisos e sen declarar e mesmo hai "pseudohoteles" con televisión e baño nas habitacións que teñen as mesmas carencias. Tamén sei que todos temos familiares que o fan , veciños que o fan, amigos, coñecidos... . Todos estes negocios tamén fan competencia desleal cos establecementos que si pagan os seus impostos e teñen as súas licencias ou cos propietarios de pisos que os alugan pero tamén os declaran. Curiosamente eu coñezo o caso dun hostal que pideu a Asociación de Hosteleiros que denunciasen esta situación e recibiu como resposta: "nosotros no estamos para que los vecinos se enfaden con nosotros" ( senón están para defender os intereses dos hosteleiros cabería preguntarse para que están pero ese é outro tema). O problema está en que semellantes denuncias salpicarían a moita xente e entón é mellor non facelo non vaia ser. Eu non creo que haxa que desatar unha caza pero si que creo que se lles debe advertir a estes veciños que deben regularizar a súa situación nos próximos anos e senón carrexar coas consecuencias. Creoo porque é ilegal, porque é un fraude ao estado ( e polo tanto a todos os que declaran mes tras mes), porque é unha clara competencia desleal e tamén porque creo que se se quere vivir do turismo este ten que estar tan profesionalizado e legalizado como calquera outra actividade e non seguir sendo unha actividade ligada aos sobresoldos. Sei que a moitos vos parecerá que este tema é tarefa imposible, que afecta a moitas persoas e que é unha cousa que "ven de toda a vida"; pero entón tamén vos digo entón ¿porqué nos queixamos dos chinos se fan o mesmo que moita outra xente?. Seguramente porque somos uns hipócritas, porque son estranxeiros e ademais tamén son poucos e non se queixan.

Algunhas lendas mesopotámicas das que todos coñecemos a versión biblica

2007-07-02T00:28:00.001+01:00

Olas a tod@s:
Comezo esta serie que vos expliquei na entrada anterior con uns cantos mitos Mesopotámicos que logo foron reformulados na Biblia. O primeiro protagonista vai ser Sargón de Akkad ( ou Agadé) que foi o que se pode considerar o primeiro emperador da historia. Viviu aproximadamente entre o 2334-2279 a.C e foi o fundador do Imperio Acadio que se extendia por toda Mesopotamia e parte de Anatolia. O relato mítico da súa vida dinos que era fillo ilexítimo dunha sacerdotisa que o abandoa nunha cesta de xuncos no río de onde será rescatado e logo formará parte da corte do rei de Kish, onde comeza o seu camiño cara o imperio. Como vedes esta historia crese que é a base da historia bíblica de Moisés. Moitos outros héroes son abandoados polos humanos e postos así baixo o coidado dos deuses ao comezo das súas vidas (Romulo e Remo) pero Sargón é o primeiro coñecido.
Outra das lendas despois recollidas en moitas mitoloxías é a do diluvio: No diluvio mesopotámico os deuses deciden castigar á humanidade polas súas faltas. Ea ( deus creador do mundo, das augas primordias e do saber) avisa a Uta-na-pistim para que constrúa un barco. O barco debe encherse de animais e semillas. Cando chega o diluvio perecen todos menos Uta-pa-nistim e os que van con el no barco. Cando cre que as augas baixaran envia un paxaro para ver se se pode abandoar a nave e despois fai un sacrificio que aplaca aos deuses. Como vedes este relato é a base do relato bíblico de Noé que copia moitas das súas partes. Cren os expertos que o mito ten a súa base en que os mesopotámicos non vían como tan boas as choivas que podían arruinar as súas colleitas fronte ás augas dos rios das que dependían para vivir e si que eran boas (ademais o deus destas augas e Ea/Enki o que avisa do diluvio aos homes).
A terceira lenda tomada pola Biblia de Mesopotamia é a de Job, o santo sufridor e paciente que garda moitos paralelismos co poema mesopotámico do Xusto Sufridor. Neste poema Shubsi- meshre-Shak-kanqui sofre toda unha serie de desgrazas que non parecen ter unha orixe clara. Ainda que as similitudes con Job non son tan grandes como nos dous casos anteriores si que responden ao mesmo tema: a angustia humana ante o mal incomprensible.
Como vedes pois algúns mitos mesopotámicos nos foron transmitidos pola Biblia e outros moitos por outras vías. Debemos recordar que foi en Mesopotamia onde naceu a escritura e que ainda así, a maioría da xente só coñece este conxunto cultural polos ziguráts. Dicía un profesor meu ,de Historia Antiga e de Relixións da Antiguedade, que os mesopotámicos sempre tiveron a mala sorte de non foran alí os ingleses como en Exipto, xa que según el o seu legado era infinitamente maior que o dos exipcios pero tamén era infinitamente inferior o grao de fascinación que despertaban na xente. De esta cultura tamén foron os primeiros adiviños e feiticeiros coñecidos pero diso, se queredes, xa falaremos outro día. Como vedes non me extendín moito nos mitos pero tedes algún comentario ou pregunta, xa sabedes deixade comentarios ou mandade un mail.

Historia,mitoloxía I

2007-07-01T23:40:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Normalmente escribo cousas de Ogrobe pero quero comezar unha nova sección que se intercalará coas novas e coversas sobre a nosa vila. Nesta nova sección falaremos sobre temas de historia, mitoloxía e relixións. Por suposto esta sección pretende ser divertida e amena con temas interesantes ou cando menos anecdóticos. Animovos a que se queredes suxerir algún tema ou preguntar algo tamén o podedes facer no meu correo: escevolablog@gmail.com

¿A vila dos porcos?

2007-06-26T00:51:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Despois duns días sen escribir porque as ocupacións non mo permitían quero darvos a miña opininión sobre un tema que recordei hoxe por casualidade. Ben, a historia comeza o verán pasado cando uns turistas que alugaran un piso na Catorse ou na Pratería (agora mesmo non o recordo) me preguntaron onde podían tirar o lixo. Eu resposteilles que por desgraza o lixo nestas rúas non se bota en ningún contenedor senón que se pon á porta ata que veñen os operarios a recollelo. Os dous turistas quedaron abraiados a mirar para min e logo ( insensatos eles) preguntaron onde se podía tirar o vidro e o cartón para a reciclaxe. Tras darlles unhas indicacións voltaron ás súas casas e cando xa se afastaran de min exclamaron: Cari, este es un pueblo de cerdos.
Eu por suposto non concordo de todo con esta última afirmación pero si que a comprendo. O sistema de recollida de lixo de Ogrobe é penoso ( e seguramente algunha cousa máis). Hai rúas onde o lixo non se recolle os sabados pola noite porque o camión grande que o único que traballa o sabado non cabe e entón non se pode recoller. Unha destas rúas é a Pratería, onde cada día hai máis locales de ocio. Tras as protestas dos hosteleiros o anterior concelleiro do ramo comunicou que bueno se a levaban ata a Catorse ou Alexandre Bóveda xa estaba e que ao final o camiño non era tanto. O mesmo ocorría cando da reciclaxe falamos. En resume veu a dicir que levar o lixo ata onde os encargados da recollida pasaran a recollelo non era tanto. Está claro que o camiño non é moito pero esta afirmación clarifica os termos sobre os que se ten construido o sistema do lixo no concello. Primeiro hai que dicir que é totalmente terceiromundista que moitas calles de Ogrobe non teñan contenedores normais e moito menos de reciclaxe. Segundo os veciños e veciñas pagamos para que o concello nos recolla o lixo e polo tanto non me parece moito pedir que o recollan todos os días, máis ainda cando se nos enche a boca continuamente con que somos unha vila turística ( pero isto debe ter reflexo só en outro tipo de infraestructuras). Calquera de nós ten pasado pola Catorse e por algunha rúa máis onde por non ter sido recollido, non estar nun contenedor e por causa do mal tempo, o lixo andaba ciscado por aí ao longo da rúa. O tema da reciclaxe xa é de risa. Moitos temos que ir ata o Corgo ou ata o Pabellón para tirar lixo nos contenedores de reciclaxe. Son da opinión de que hai que facilitarlle ás persoas a protección do medio e a reciclaxe, non pór os contenedores lonxe (para non molestar aos veciños que non lles gusta ver contenedores) a ver se así xa desmoralizamos á xente que este disposta a reciclar. Nos anos nos que vivin noutros concellos en todos tiven a menos de 50 metros contenedores normais e para reciclaxe ( debe ser que á xente non lles molestan ou que alí valen menos). Sempre se pon como excusa que ninguén quere contenedores preto da casa pero o certo é que, no caso dos contenedores de reciclaxe da Catorse, non é que non os quixeran, o asunto era que non se baleiraban e o lixo botaba por fóra e coa choiva formaba un auténtico espectáculo. Noutros casos hai un par de contenedores onde fan falla polo menos catro, botan por fora e ademáis débense limpar unha vez ao ano. Certo que moita xente é porca e non colabora, só hai que ver os vertedoiros que proliferan por aí adiante, pero tamén é certo que o concello non pon os medios suficientes nin moito menos e, tamén é certo, que comportamentos coma o dos vertedoiros non se castigan como se debera. Pois ben, seguro que todos vos coñecedes algún tema máis sobre o lixo, a ver que fai o novo concelleiro do ramo. Porque xa sabedes, podemos deixarnos ir pero despois non nos debe extrañar que moita xente diga: Esta é unha vila de porcos.

Coidemos o patrimonio, para nós e para os que veñan despois

2007-06-17T04:21:00.000+01:00

Olas a tod@s:
E como hoxe estreamos goberno quero pór sobre a mesa un tema que me ten apenado desde hai anos. Este ía ser o tema co que tiña pensado abrir o blog pero coas eleccións, co urbanismo e co resto de temas que foron saindo funo adiando e creo que agora, que bota andar un novo goberno, é un bo momento para plantexalo. Refírome a área arqueolóxica de Adro Vello e o seu máis que lamentable estado. A maioría dos veciños nin sequera saben o que realmente agocha, si a maioría saben que é un cementario pero isto é só unha parte do que é. Adro Vello é o que se denomina un xacemento de ocupación múltiple, isto quere dicir que no mesmo lugar ao longo do tempo existiron diversos ocupantes en diversas épocas. En Adro Vello temos unha villae romana do Baixo Imperio , unha igrexa ( de época visigoda e construida sobre un templo pagán) e un conxunto defensivo altomedieval e unha necrópole que creo recordar vai desde o século VIII ate o XVIII. Todo isto sería suficiente para que nos preocupasemos máis polo seu estado pero ainda hai máis. É un xacemento importante no conxunto de Galicia porque se atoparon máis de 1200 restos humanos que son moi dificiles de atopar en Galicia debido a acidez da terra que acaba rapidamente cos restos. As excavacións nunca puderon ser rematadas posto que a estrada do Carreiro pasa por encima do xacemento. Aos ocupantes desta villae romana debémoslle a honra de seren a primeira conserveira da historia de Ogrobe pois adicábanse á salazón e fabricación de garum ( unha especie de prebe de pescado) que despois exportaban a Lucus Augusti e outros lugares do interior.
Pois ben todo este rico complexo leva anos totalmente deixado da man de Deus ( recentemente foi limpado por Patrimonio pero segue a ter un estado lamentable) mentres os gobernos do PP especulaban con non sei que museo e algunha xenialidade máis. Todos estes restos xa están nun museo, no de Pontevedra que é o museo de referencia. Sempre que alguén protestaba pola situación de Adro Vello comezaban a sair excusas que normalmente tiñan que ver coa Dirección de Patrimonio e tal. Ben, para as diversas intervencións que se realizan nun área arqueolóxica calquera fan falla autorización de Patrimonio (limpeza,letreiros,consolidación...), iso é certo pero tamén o é que a Lei de Patrimonio de Galicia fixa como responsabilidade dos concellos manter e coidar o patrimonio que teñan no seu territorio. Ademais a cuestión non é que se denegaran os permisos, o caso é que nunca se pediron. Polo tanto eu creo que chegou a hora de que reclamemos que se continuen as excavacións, que se consolide o xacemento, que se poñan paneis informativos e de que se lle explique aos veciños e veciñas a riqueza que este lugar contén e o seu significado. Porque é dificil que a xente valore cousas que descoñece. Temos que pensar que o patrimonio é noso pero que tamén o é de todos os que veñan despois de nós. Debemos coidar o patrimonio pois o legado dos que nos precederon e porque agocha ensinanzas e marabillas, ou simplesmente por ensinarllo aos turistas se esta é a única maneira de que o coidemos. A ver se o novo goberno amosa máis preocupación.

Xa hai novo goberno

2007-06-17T03:57:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Pois si, despois de tensos días de negociacións e incertidume, hoxe foi proclamado como alcalde Cacabelos. Temos pois un cuarteto de goberno formado polo PSdeG,BNG,EU e PG. A ver como bota andar e cales son as súas primeiras decisións pois temas nos que intervir non lle faltan. Imos ter, parece, uns días movidos nestas vindeiras datas con moitos temas que falar e comentar. Tamén será interesante saber que pasa coa oposición e o seu comandante en xefe. En fin que imos ter moito traballo nos blogs. Vin por aí algúns comentarios onde se nos acusaba aos que facemos estes blogs de emporcar a vida política con acusacións infundadas e cousas polo estilo, que se somos deste partido ou deste outro, que todo o faciamos para botar ao PP... . Por se alguén ten dúbidas, neste blog ( e estou seguro de que nos outros blogs tamén) nunca se lle prohibiu dar a súa opinión a ninguén e deixáselle participar a todos os que así o desexan. Que ninguén dubide que todo aquelo que me parece criticable no novo goberno será criticado. Agora ben o que non creo é que teñamos que pedir perdón por expresarnos libremente e moito menos por abrir espazos onde a xente da nosa vila poida opinar, queixar, analisar ,etc. A xente que simpatice co PP probablemente non estará de acordo coa maioría das miñas opinións pero eu invitoos a que participen da liberdade que nos da a rede e que nos fagan chegar os seus argumentos e opinións, eso si tamén terán que estar dispostos a ser criticados e contestados por todos os que facemos esta comunidade. Non creo que sexa moito pedir pero se non se aguantan as críticas entón igual o problema está no que algúns entenden por democracia e entón si que non hai que facerlle.

Moitas grazas a tod@s

2007-06-14T23:18:00.001+01:00

Ola hoxe saen estes tres blogs no artigo de Xurxo Melchor na Voz de Galicia: o blog de Xarabal,Cousas de O Grove e este noso . Ben queriavos dar as grazas a todos os que participades deste e dos outros blogs, aos que nos adicades un chisquiño do voso tempo para lernos, aos que nos dades caña, a razón ou opinades cos vosos comentarios e moi especialmente a Xarabal e Sol, autor@s ( hai que manter un certo misterio, jeje) dos dous magníficos blogs que xa vos citei. Eu son o máis novo nesta nosa comunidade virtual e querolles agradecer os seus enlaces e comentarios. Moitas grazas a Xurxo polo seu artigo ( a min tócame ser o repousado je je) e por adicarnos un anaco do seu tempo diario, (ah e por certo se coñeces ao que fai os autodefinidos dille que poña as frechas ben que sempre as pon do revés ja ja).
Ben resulta gracioso que se vos fixades parece que somos un trío complementado: reposado, cañero e máis cañero jaja. Bueno pois iso, moitas grazas a todos os que compartides con nós estes pequenos espazos para o debate, a conversa e polo tanto, a liberdade, porque de tod@s vos son estas nosas bitácoras. GRAZAS A TOD@S GRAZAS A TI
Aí tedes o enlace á noticia:
http://www.lavozdegalicia.es/ed_arousa/noticia.jsp?CAT=113&TEXTO=5893566

O porqué do periodista e o BNG

2007-06-14T01:48:00.000+01:00

Olas a tod@s:
Igual o título me quedou un pouco presuntuoso pois non quero dar a impresión de ter atopado a pedra filosofal ou de ser unha caste de sibila infalible, en realidade quérovos trasladar a miña opinión sobre o xornalista por todos coñecido que parece ter unha fixación co BNG de Ogrobe. Este xornalista recórdame a un que cando eu estaba facendo a carreira escribía na contraportada de El Correo Gallego ( o panfleto ese que che regalan se compras El Mundo) a sección de Pólvora e Magnolias. Ben durante os anos que lin o Correo este individuo sempre lle daba a pólvora ao BNG fose como fose e pasase o que pasase, incluso cando este "galardón" recaía noutros acababa asomando a crítica ao BNG. Ben o xornalista este de Ogrobe é unha cousa parecida, todos os días ten que darlle caña ao BNG sexa como sexa. Moitos diredes ¿ e porqué non ao PSOE?; a resposta igual está en que resulta que Prisa ten parte do accionariado do xornal en cuestión. Ao PP sempre acaba defendendoo e con el ao que está preto de ser ex-alcalde, ben isto non sería raro posto que pasa en moitos periodicos que teñen unha liña editorial pseudoprogresista. Pero entón aparece o gran misterio do asunto, ao mesmo tempo que critica ao BNG ten feito grandes alabanzas a EU ainda cando mantiña a mesma posición. Isto non me negaredes que cando menos é raro, ate parece un rasgo esquizofrénico relacionado con doble personalidade ou algo polo estilo. Ben eu creo que xa topei unha resposta, este home no fondo o que quere é que nos goberne o PP per secula seculorum ou cando menos uns oito aniños máis. Entón que fago, pregúntase, para facelo sen que se me note o plumeiro?. Pois doulle caña á forza da oposición que máis controlou a acción de goberno e que máis perxudicada sae do cuatripartito para ver se así logro romper esta entente cordiale. Pero, ¿ entón a que veñen as loubanzas a EU? pois é unha maneira de non quedar encadrado na dereita facendo "boa prensa" dunha opción política de esquerdas pero que, por fortaleza electoral, non parece capaz de liderar unha nova e futurible opción de goberno. Con isto non estou criticando a EU, enténdaseme, digo que non parece que teña moitas posibilidades de ser a forza de esquerda máis votada en Ogrobe. Así, maxia, resulta que parece que son medianamente ecuánime pero sempre o fago co coidado de non darlle alas ás opcións que teñen máis posibilidades de desbancar ao Flanders. Espeluznante. Probas hai de sobra: ao día seguinte de aparecer os de verde no concello, o que quere ser o Zola da nosa vila entrevista ao promotor dos Raeiros. Ate aquí normal, pero resulta que toda a entrevista está destinada a darlle caña ao Bloque como se este fose o que goberna a Garda Civil, os xuzgados, etc.. (lugares que como todo o mundo sabe están dominados polo nacionalismo galego). Pero ao día seguinte resulta que xa felicita a EU pola súa posición "no tan en el monte y mucho más ecuánime", é que dan ganas de rir. Claro vendo todo isto así lle vai a ese seu xornal que perde miles de lectores en Galicia cada ano. Pero agora resulta que con Internet todos os cidadáns que queiramos podemos reflexar e comentar noticias e non temos que depender de xente como el para estar informados, claro que isto non lle gusta a algunha xente, como ao PP, que xa quixo pechar dous blogs pero que lle está saindo pola culata. Para rematar cito a Voltaire: podo odiar o que dis pero defenderei ate a morte o teu dereito a dicilo.