Vaise montar boa...

Olas a tod@s despois de bastante tempo:

Doce xornais diarios cataláns publican hoxe a mesma editorial referente ao proceso aberto no Tribunal Constitucional referente ao Estatut de Catalunya. Aínda que non hai sentenza non paran de aparecer filtracións nos últimos días en distintos xornais. Ao parecer a decisión dun Tribunal Constitucional baixo permanente sospeita ( non se renovaron os membros que debían ter sido renovados, non se cubriu a vacante provocada por unha defunción e ademais un dos seus membros non pode votar debido a unha recusación máis que sospeitosa...) vai levantar moita polémica nos próximos tempos. Esta a editorial publicada hoxe en La Vanguardia, El Periódico de Catalunya, Avui, El Punt, Segre, Diari de Tarragona, La Mañana, Diari de Girona, Regió 7, El Nou 9, Diari de Sabadell e Diari de Tarrassa:

EDITORIAL CONXUNTO DA PRENSA DIARIA CATALÁ

A dignidade de Cataluña

Logo de case tres anos de lenta deliberación e de continuos escarceos tácticos que danaron a súa coesión e erosionaron o seu prestixio, o Tribunal Constitucional pode estar a piques de emitir sentenza sobre o Estatut de Catalunya, promulgado o 20 de xullo do 2006 polo xefe do Estado, rei Juan Carlos, co seguinte encabezaminto: "Sabede: Que as Cortes Xerais aprobaron, os cidadáns de Catalunya ratificaron en referendo e Eu veño en sancionar a seguinte lei orgánica". Será a primeira vez desde a restauración democrática de 1977 que o Alto Tribunal se pronuncia sobre unha lei fundamental referendada polos electores.

A expectación é alta. A expectación é alta e a inquietude non é escasa ante a evidencia de que o Tribunal Constitucional foi empuxado polos acontecementos a actuar como unha cuarta cámara, confrontada co Parlament de Catalunya, as Cortes Xerais e a vontade cidadá libremente expresada nas urnas. Repetimos, trátase dunha situación inédita en democracia. Hai, con todo, máis motivos de preocupación. Dos doce maxistrados que compoñen o tribunal, só dez poderán emitir sentenza, xa que un deles (Pablo Pérez Tremps) áchase recusado tras unha espesa manobra claramente orientada a modificar os equilibrios do debate, e outro (Roberto García-Calvo) faleceu.

Dos dez xuíces con dereito a voto, catro seguen no cargo despois do vencimento do seu mandato, como consecuencia do sórdido desacordo entre o Goberno e a oposición sobre a renovación dun organismo definido recentemente por José Luís Rodríguez Zapatero como o "corazón da democracia". Un corazón coas válvulas obturadas, xa que só a metade dos seus integrantes se achana hoxe libres de contratempo ou de prórroga. Esta é a corte de casación que está a piques de decidir sobre o Estatut de Catalunya. Por respecto ao tribunal -un respecto sen dúbida superior ao que en diversas ocasións este se mostrou a si mesmo- non faremos maior alusión ás causas do atraso na sentenza.

A definición de Catalunya como nación no preámbulo do Estatut, coa consecuente emanación de "símbolos nacionais" (¿seica non recoñece a Constitución, no seu artigo 2, unha España integrada por rexións e nacionalidades?); o dereito e o deber de coñecer a lingua catalá; a articulación do Poder Xudicial en Catalunya, e as relacións entre o Estado e a Generalitat son, entre outros, os puntos de fricción máis evidentes do debate, a tenor das versións do mesmo, tendo en conta que unha parte significativa do tribunal parece estar optando por posicións irredutíbeis. Hai quen volve soñar con cirurxías de ferro que cercenen de raíz a complexidade española. Esta podería ser, lamentablemente, a pedra de toque da sentenza.

Non nos confundamos, o dilema real é avance ou retroceso; aceptación da madurez democrática dunha España plural, ou o bloqueo desta. Non só están en xogo este ou aquel artigo, está en xogo a propia dinámica constitucional: o espírito de 1977, que fixo posiíbel a pacífica transición. Hai motivos serios para a preocupación, xa que podería estar madurando unha manobra para transformar a sentenza sobre o Estatut nun verdadeiro cerrollazo institucional. Un enroque contrario á virtude máxima da Constitución, que non é outra que o seu carácter aberto e integrador.

O Tribunal Constitucional, por conseguinte, non vai decidir unicamente sobre o preito interposto polo Partido Popular contra unha lei orgánica do Estado (un PP que agora se reaproxima á sociedade catalá con discursos construtivos e actitudes zalameras). O Alto Tribunal vai decidir sobre a dimensión real do marco de convivencia español, é dicir, sobre o máis importante legado que os cidadáns que viviron e protagonizaron o cambio de réxime a finais dos anos setenta transmitirán ás novas xeracións, educadas en liberdade, plenamente inseridas na complexa supranacionalidade europea e confrontadas aos retos dunha globalización que relativiza as costuras máis ríxidas do vello Estado nación. Están en xogo os pactos profundos que fixeron posíbel os trinta anos máis virtuosos da historia de España. E chegados a este punto é imprescindíbel recordar un dos principios vertebrais do noso sistema xurídico, de raíz romana: Pacta sunt servanda. O pactado obriga.

Hai preocupación en Catalunya e é preciso que toda España o saiba. Hai algo máis que preocupación. Hai unha crecente fartura por ter que soportar a mirada irada de quen seguen percibindo a identidade catalá (institucións, estrutura económica, idioma e tradición cultural) como o defecto de fabricación que impide a España alcanzar unha soñada e imposíbel uniformidade. Os cataláns pagan os seus impostos (sen privilexio foral); contribúen co seu esforzo á transferencia de rendas á España máis pobre; afrontan a internacionalización económica sen os cuantiosos beneficios da capitalidade do Estado; falan unha lingua con maior fol demográfico que o de varios idiomas oficiais na Unión Europea, unha lingua que no canto de ser amada, resulta sometida tantas veces a obsesivo escrutinio por parte do españolismo oficial, e acatan as leis, por suposto, sen renunciar á súa pacífica e probada capacidade de aguante cívico. Estes días, os cataláns pensan, ante todo, na súa dignidade; convén que se saiba.

Estamos en vésperas dunha resolución moi importante. Esperamos que o Tribunal Constitucional decida atendendo ás circunstancias específicas do asunto que ten entre mans -que non é outro que a demanda de mellora do autogoberno dun vello pobo europeo-, recordando que non existe a xustiza absoluta senón só a xustiza do caso concreto, razón pola que a virtude xurídica por excelencia é a prudencia. Volvemos recordalo: o Estatut é froito dun dobre pacto político sometido a referendo. Que ninguén se confunda, nin malinterprete as inevitábeis contradicións da Catalunya actual.

Que ninguén erre o diagnóstico, por moitos que sexan os problemas, as desafecciones e os desgustos. Non estamos ante unha sociedade débil, prostrada e disposta a asistir impasíbel ao menoscabo da súa dignidade. Non desexamos presupor un desenlace negativo e confiamos na probidad dos xuíces, pero ninguén que coñeza Catalunya porá en dúbida que o recoñecemento da identidade, a mellora do autogoberno, a obtención dun financiamento xusto e un salto cualitativo na xestión das infraestruturas son e seguirán sendo reclamacións tenazmente expostas cun amplísimo apoio político e social. Se é necesario, a solidariedade catalá volverá articular a lexítima resposta dunha sociedade responsábel.

De volta

Olas a tod@s:

Vai acabando o verán e as cousas comezan a voltar ao seu ritmo normal. A xente volta das súas vacacións ( os que as tiveron) ao traballo (os que o teñen, que cada día son moitos menos); os nenos e xóvenes prepáranse para a volta ao cole e para os exames de septembro respectivamente; comeza a liga de fútbol... volta á rutina.

O verán pasou rápido, mesmo debido ao tempo que tivemos, poderíamos dicir que case non houbo verán. Entre tempo e crise o sector turístico pasou por un dos peores anos que se recordan, pero se a cousa segue así pode que sexa só o primeiro de algúns malos veráns.

Non fixo bo tempo, pouco sol houbo nas nosas praias. Tampouco houbo raios de esperanza na vida económica; hoxe mesmo soubemos que o paro voltou a subir e acércase a cifras desastrosas. Desde a antiguedade o verán é percibido como a época da ledicia, da luz, da diversión e , polo tanto, asociámolo á vida. Non parece que este se asocie tan claramente a esta percepción.

A cifra de parados chegou a máis de 3´6 millóns parados. E isto coas contas do goberno, nas que non se incluen os demandantes de primeiro emprego. Esta foi "estrela" de hoxe en todos os media. Gustaríame sinalar outra que lin onte mentres tomaba o café: 3 de cada 4 pequenos e medianos empresarios e autónomos declaran ter un soldo de menos de 1100 euros brutos ao mes. Si, a min tamén me parecía incrible (ou non tanto nalgúns casos) pero son datos de Facenda. Segundo os inspectores de facenda esto amosa que o fraude goza de boa saude. Cousa que xa sabíamos todos por outra parte.

En resume, millóns de persoas no paro e uns empresarios que son uns defraudadores cando menos no 60% dos casos ( deixemos un 15% para aqueles que lles vaia mal o negocio sendo xenerosos). As dúas cifras son moi altas ( a do paro e a do fraude) e moi preocupantes. A primeira é noticia porque debe selo. ¿Pero a segunda por que non lle preocupa a ninguén?. Non creo eu que as arcas estatais estén tan cheas agora mesmo que xa non colla un euro máis.

Estas dúas noticias son o indicador de que, após o verán, non hai nada novo baixo o sol, ou baixo as nubes que sol sol....

O BNG e o Coiote ( Vidas Paralelas II)

Olas a tod@s:

Volto hoxe, pasados xa algúns días desde a última entrada, coa segunda parte das Vidas Paralelas. Como a primeira esta tamén está adicada ao BNG. Conviña revisar o acontecido desde que vos falara dos parecidos entre a temporada do R.Madrid e as andainas do BNG nestas últimos anos.

Este pasado fin de semana os actos do Día da Patria Galega deixaron bastantes claras algunhas cousas e gostaría de crer que axudarán a que algúns caian da burra como Paulo camiño de Damasco ( pero sen milagre non sei eu). Pouca xente, pouco entusiasmo, moitas dúbidas e moita resignación; este sería o resume dos actos. ¿Que está pasando no BNG?. Pois que lle está a pasar o mesmo que ao Coiote.

O Coiote é ese simpático predador que sempre argalla uns plans moi sofisticados ( coa colaboración dos productos marca ACME ) para cazar ao Correcamiños e poder papalo. Despois de tanto argallar o resultado sempre é o mesmo: o Coiote acaba caindo na súa propria trampa e ademais de pasar fame, leva uns sopapos tremendos.

O BNG percorre ultimamente un camiño similar. A dirixencia leva uns cantos anos argallando uns plans marabillosos para levar ao BNG a "cotas insospeitadas" ( Quintana dixit, non sabemos se por arriba ou por abaixo). Tamén leva os mesmos anos coa maldición do Coiote, levar sopapos e pasar fame. Como o noso outro protagonista, o BNG cae unha vez tras outra nas trampas pola súa dirixencia argalladas e, tamén, acaba lamentando a súa mala sorte e culpando a outros dos seus propios erros.

¿Pero cal era o plan?. Un plan "coma o mundo" que diríamos n´Ogrobe, achegarse a máis xente por unha doble vía: moderación e "salto á modernidade". Mediante a moderación, o plan buscaba conquerir que a xente que estaba "asustada" polo BNG perdese o medo e puidese achegarse ao proxecto nacionalista. O primeiro erro do plan estaba claro: ¿ que ía pasar cos que non estaban "asustados" polo BNG e que o levaran ata onde estaba?. Para a dirixencia este era un problema menor que tiña pensado resolver de dous maneiras: impor un férreo control do BNG mediante o cambio do sistema asemblear por un baseado na delegación dentro da fronte
e o emprego de fogos de artificio e "foguetería" varia mediante "brillantes" sistemas de marketing político. Pero isto tampouco rematou de resultar e o plan estaba convertíndose nunha cousa demasiado complexa. Os foguetes do BNG resultaron ser marca ACME como os do Coiote e non deron o resultado esperado e , así, tras un tempo algo comezou a axitarse na masa social nacionalista. Tampouco acabou de resultar como agardaban o control mediante os delegados. O control por parte da UPG e o chamado Quinigá tivo en fronte un número nada despreciable de críticos e, aínda que remataron instaurando un forte control, este tivo un efecto colateral: a fuxida de moitos militantes, algúns abandonando o buque e outros deixando de participar na vida interna. A moderación tamén trouxo consigo a difuminación do espazo político propio do BNG e as lóxicos trasvases ao PSOE.

Pero como no caso do Coiote a moderación só era a primeira parte do plan, o plan tiña outra parte: o "salto á modernidade" ( ao que dan ganas de chamar o gran salto cara adiante de tan grande que foi). Esta entelequia víñavos a ser o cambio da forma de actuación social do BNG. A cousa comezou coa chegada ao goberno nas cidades. Nesa época comezaba a implantarse entre a militancia do BNG ( xa sabemos todos dende viñan eses cantos de serea) a idea de que o modelo de actuación social do BNG : a) non se adecuaba á sociedade e a situación política
actual b) o crecemento do BNG era insostible sen medios "actuais" ( véxase medios de comunicación afíns). O salto tiña moito a ver cun dos pontos anteriores, a sedación da militancia e arede social. A cousa víñache sendo que era imposible chegar ter máis de vinte parlamentarios sen medios de comunicación e estratexias de comunicación com as dos "partidos modernos". Comezouse a sustituir o traballo en organizacións sociais e nas súas revindicacións polo traballo "moderno" a través, case que de forma exclusiva, dos medios de comunicación e do marketing político puro e duro. Esta tendencia baixou a actividade da militancia tanto no plano interno como no externo ao nível dun partido "moderno" pero sen medios de comunicación afíns,claro. O primeiro revés electoral, que debeu ter sido o primeiro aviso das eivas, foi interpretado como unha confirmación de que o salto e a moderación eran urxentes e inevitables. Os cambios puxéronse en marcha e a actividade da militancia caiu a ras de chan.

Os aspectos negativos do plan non fixeron máis que agravarse coa chegada á Xunta, ignoráronse todos os avisos e a vida interna do BNG acadou a inoperancia total. A chegada do bigoberno acelerou e agravou todas as consecuencias negativas desa estratexia e das correspondentes tácticas pero, é aquí radica a clave do sopapo, non conqueriu ningún dos supostos obxectivos, ou non como se agardaba (léase xornal marca ACME).

E así se atopa o BNG coma o Coiote, líado na súa propia trampa (ou cocido na seu adubo, como se prefira) e sen saber como sair. Tendo que activar unha militancia que ou está desactivada ou ,coma Segismundo, ainda non sabe se foi soño ou realidade. Abandoado por parte das sereas que levaran a nao contra as rochas ( algunhas seguen co seu canto dentro e fóra). Tendo que recuperar a credibilidade da parte da sociedade e das organizacións sociais que hoxe se sinten traizoadas, desencantadas ou directamente non existen. Cuns dirixentes que máis teñen de plantas trepadoras que de pensadores... . O traballo é grande abondo xa pero visto o percorrer dos acontecementos ainda vai ser maior polo menos ata que se caia da burra e se vexa a luz.

No caso do Coiote tanto plan fallido facía que lle colleses cariño e que tiveras ganas de que comera dunha vez ao Correcamiños, falando claro: daba peniña. Na política a cousa de dar pena non funciona e trás moitos sopapos o que soe vir, se non se pon remedio, é outro sopapo. Mellor é telo claro.

Poncio Pilatos

Olas a tod@s:

Levaba tempo sen escribir sobre algún tema da vila. Isto débese a que quería informarme mellor respecto das cuestións relacionadas co archicoñecido campo de golf. Escoitei numerosas e variadas informacións e/ou opinións ao respecto e ainda non teño moi claro o que está a suceder polo que vos pido que me corrixades naquelas cousas nas que esté errado. Imos alá.

A polémica respecto do campo de golf non é nova, o que ven sendo nova é esta ubicación. Levamos escoitado durante anos proxectos dun novo campo de golf ou de ampliación do xa existente n´A Toxa. Uns pasaron pronto mentres que outros tardaron máis en desaparecer da vida pública meca. As argumentacións a prol deste novo proxecto son as mesmas que anteriormente, basicamente "o progreso da vila" e o "aumento do turismo". Podería dicir que son as mesmas que se empregan para calquera das barbaridades que se lle teñen ocurrido a algún dos membros desta nosa vila ( ¿recordades o conto aquel do circuíto de motos?). Pero neste novo conto hai algunhas novidades que si me gustaría sinalar...

A novidade máis clara é a posición dos grupos que conforman o tetragoberno, que varían desde o non sabemos ao non sabemos pero en principio non estaría mal. Realmente a postura do tetragoberno recorda moito ao do gobernador romano bíblico Poncio Pilatos e a súa postura de lavarse as mans. Esta é unha postura que se podería esperar do PSOE ( pola súa tendencia a querer contentar a todos e pola súa máis que dubidosa base ideolóxica) pero non do BNG ou de EU ( do "Invento Galeguista" xa nin falamos porque xa todos sabíamos que se ían apuntar de primeiros). Esta postura do tetragoberno non é en realidade unha postura xa que o que se busca é alongar os tempos para evitar tomar unha decisión ou para retrasala ate ter preparada a intendencia necesaria para o discurso posterior. Esta postura consiste en deixar que a Xunta autorice ou non o campo de golf e despois pronunciarse a posteriori (falando claro o "nós queríamos pero foi cousa da Xunta" ou o "non queríamos pero a Xunta deixa"). Unha tomadura de pelo. Ou se está xa a favor ou se está xa en contra do proxecto porque obviamente se é ilegal xa sabemos todos que non se pode facer. Por iso creo que o mínimo esixible aos grupos do tetragoberno por parte dos cidadáns é que comuniquen ás claras a súa postura facendo fronte as consecuencias que desta se deriven. O demais son fume e espellos.

Eu vou dicir claramente cal é a miña postura: estou en contra do proxecto. As miñas razóns son moitas e variadas. Primeiro porque invade zonas protexidas pola Rede Natura. Segundo porque me parece innecesario por xa haber campos de golf n´A Toxa ou en Meis ( este último un total fracaso, por certo). Terceiro porque supón unha aposta clara por un tipo de mercado turístico en franca decadencia e moi perxudicial a longo prazo.

O modelo que se está implantando a paso acelerado nas Rías Baixas é o modelo que se está amosando como fracasado noutros lugares do estado. Falamos, claro está, do modelo denominado "de sol e praia" caracterizado polo sobreexplotación e a súa nula sostibilidade. Este modelo está en decadencia xa que, cada vez máis novos lugares entran na competición a prezos máis abaratos ofertando cousas similares ( que lle pregunten aos do Levante por Túnez ou Croacia). En troques outros modelos de turismo de menor masificación e maior sostibilidade gañan cada vez máis adeptos e xeneran máis ingresos.

Os que estamos en contra do campo de golf non estamos en contra do turismo (vella falacia que xa vai aburrindo), senón que estamos en contra dun modelo moi perxudicial que a longo prazo vai ser perxudicial como xa se demostrou noutros lugares. Por iso convén ir espertando e construíndo un modelo novo. Temos as capacidades e o potencial, só fai falla aproveitalo. Convén ir ampliando os horizontes e entender por exemplo que o destino turístico non é a vila senón a comarca: O Salnés. Se entendemos isto temos multitude de cousas por explotar: patrimonio material, patrimonio inmaterial, deportes nauticos, cicloturismo, enoturismo.... e un longo etcétera quedemandaría que esta entrada se alongase. Nestes parámetros se debería centrar un novo modelo turístico máis sostible e máis rendable a longo prazo pero para iso fai falla unha valentía, un proxecto e unha inventiva que non fan falla para aprobar un campo de golf. Iso si, recordemos que Pilatos ao final acabou como un dos malos do conto e vaiamos tomando nota.

Post scriptum: Recoméndovos pasarvos polo blog da plataforma contra o campo de golf onde podedes atopar material moi interesante sobre o tema: NON AO CAMPO DE GOLF . Engado o enlace tamén na barra doutros lugares de interese.

Esta casa é unha ruína ,ou mellor dito, estas casas

Olas a tod@s:

Remataron as eleccións europeas e como non podía ser doutra maneira, comezan a proliferar distintas análises nos diferentes espazos de comunicación. O máis comentado é o resultado das mesmas no estado español, ou sexa, a victoria do PP. Tendo esto certa importancia ( pero nin moito menos tanta como algúns parecen querer darlle) non vou a falar diso nesta entrada. Esta vai xirar en torno a dous sopapos: o que recibe a Unión Europea como forma organizativa e o que recibe en toda europa o socioliberalismo.

Antes de comezar convén explicar o termo socioliberalismo. Numerosos politólogos e historiadores usan o termo para referirse aos partidos políticos europeus que se adoitan chamar socialdemócratas. O termo vense empregando cada vez con máis forza nos últimos anos xa que, para moitos estudiosos, estes partidos xa non poden ser calificados de forma satisfactoria de socialdemócratas. Os especialistas soen situar esta transformación ca. 1980. A aceptación do liberalismo (mesmo nas súas formas máis agresivas) e a cada vez menor diferenciación entre conservadores e/ou liberais e os partidos socialdemócratas é a razón fundamental deste cambio de denominación.

Ben, estas eleccións europeas deixan, cando menos, dúas mensaxes claras: a Unión Europea na súa formulación actual non se comprende, non se entende ou é percibida de forma negativa por un número moi importante e crecente de cidadáns e o socioliberalismo desplómase en Europa a mínimos históricos.

A primeira mensaxe é facil de percibir. A participación nestas eleccións en moitos estados europeus caeu a níveles cómicos e ata se pode, moitos lugares, cuestionar a lexitimidade dos elixidos. A media europea foi do 43´24 %, habendo 11 estados con participacións menores ao 38% ( en Eslovaquia non se chegou nin ao 20%). Na maioría dos novos estados membros a participación rozou cifras ridículas de participación.

Esta ridícula participación é froito de moitas e diferentes cousas. A maioría dos cidadáns non teñen nin as nocións máis básicas do funcionamento da UE. Outra gran parte nin sequera percibe como se ve afectado pola Unión. O considerable deficit democrático na formulación da Unión arrepía a outros cantos que si saben como funciona o chiringuito. E ainda se poderían enumerar centos de explicacións máis.

A base da UE foron acordos sobre o libre comercio de diferentes productos sendo o máis citado a CECA ( Comunidade Europea do Carbón e o Aceiro ) de 1951. Non foi a base da UE nin a paz entre os estados nin ningún outro conto deses que se esforzan en contarnos habitualmente. Estas bases explican o desenvolvemento posterior ate a actúal UE, un desenvolvemento centrado e baseado no libre intercambio de mercadorías e no liberalismo económico. Eses son os campos máis desenvolvidos pola UE e os que realmente importan tanto a gobernos como empresarios. Como mostra podemos empregar o Tratado de Lisboa formado case por enteiro por disposicións neoliberais que formaban parte da fracasada constitución europea. Ou sexa, cando non se aprobou a constitución os gobernos europeos rescataron as partes referentes ao liberalismo económico e asináronas sen ter en conta o que os seus electores decidiran antes ( Francia p.ex) e sen rescatar ningunha das partes de "la Europa social". Así é como funciona a democracia europea e así colleita tamén estes grandes "éxitos".

Imos co segundo tema, que é realmente o importante: o naufraxio do socioliberalismo. Os resultados dos partidos socioliberais foron desastrosos en toda Europa agás en Dinamarca e en menor medida en España. Os sopapos máis grandes recibíronos o SPD alemán, os laboristas británicos e o PS de Francia , e non por esta orde. En moitos xornais e medios de comunicación reflexaron este naufraxio como o naufraxio da esquerda pero isto non é realmente así. Máis alá de que o calificativo de esquerda hai tempo xa que o perderon estas formacións esa análise non é real posto que agromaron moitas outras formacións de esquerda case descoñecidas anteriormente para o grande público. O caso máis significativo rexistrouse en Francia onde Europe Écologie, a coalición electoral encabezada por Daniel Cohn-Bendit ( o famoso Dany le Rouge do 68) acadou o 16'28 % dos votos a tan só o 0´2 % do resultado do PS. Non foi este o único caso pero si o máis claro ( en Alemaña Die Grünen, os verdes, e Die Linke, a esquerda, sumaron entre os dous 22 escanos, só un por debaixo do SPD).

Estes resultados reflexan o cansanzo cada vez maior do electorado respecto do socioliberalismo. Para algúns analistas isto é incomprensible xa que segundo o seu razonamento o neoliberalismo é o culpable da crise logo non ten moito sentido que os mais castigados sexan os socioliberais ( para eles socialdemócratas). Este razonamento é incorrecto na súa totalidade. Primeiro, tan culpables son os socioliberais como os conservadores da crise, só basta con botar un ollo aos gobernos da SPD en Alemaña ou aos laboristas de Blair e Brown. As súas políticas económicas e as súas solucións son case calcadas, tanto é así que en Alemaña xa gobernan xuntos. Como as solucións e as culpabilidades son as mesmas non se sabe porque extraño motivo ían culpar da crise exclusivamente aos liberias e/ou conservadores. Alguén pode dicir: si, é certo pero o Partido Popular Europeo e os Liberais tiveron uns resultados altísimos. Isto non é tan certo. Primeiro, o seu grupo está moi inflado grazas a que en moitos dos estados do este europeu case que só existen opcións conservadores e de ultradereita. Segundo, realmente moitos destes partidos tamén perderon votos e mesmo porcentaxe como a CDU en Alemaña. Terceiro e máis importante, postos a escoller polo menos as opcións do PPE sempre foron os paladíns do neoliberalismo e do mercado, polo tanto decepcionaron (ou engañaron se se quere) a menos xente. Digo eu que postos a escoller entre o neoliberalismo ou neoliberalismo versión edulcorada sempre funciona mellor o primeiro por ser o orixinal e ter menos contradiccións ( diso xa tivemos proba en Galiza ultimamente co Bipartito).

A baixa participación nestas eleccións fai dificil sacar conclusións claras destes comicios pero as preguntas están aí: ¿ comeza o fin do socioliberalismo europeu?, ¿ comezan a nacer alternativas desde a esquerda ás formulacións actuais encarnadas en novos partidos e novas formas de organización políticas con peso real en Europa?.

As respostas virán co tempo

Vidas paralelas: R.Madrid-BNG

Olas a tod@s:

Vidas paralelas é unha obra do escritor grego Plutarco. Nesta obra comparaba parellas formadas por un persoeiro da Grecia antiga con outro romano. Comparaba as súas virtudes e os seus defectos e tamén sinalaba as diferenzas entre ambos.

Eu propóñovos unha comparación: o BNG e o R.Madrid.

Os dous termos da comparación non atravesan na actualidade o seu mellor momento, pero esa non é a súa única similitude. Vexamos.

O R.Madrid comezaba a tempada despois de gañar a liga anterior con superioridade. O seu eterno rival non atravesaba o seu mellor momento e parecía que esta ía ser unha temporada victoriosa para o Madrid.

O BNG daba a impresión de atoparse cómodo no goberno da Xunta e parecía, segundo a súa dirixencia, sinxelo mellorar os seus resultados electorais e permanecer no goberno.

Para o R.Madrid a cousa comezou a torcerse pronto. O equipo non xogaba a nada e ademais tampouco encadeaba victorias. Mentres o BarÇa comezaba a marabillar co seu xogo e comezaba a afastarse do rival. Houbo xente, dentro e fóra do "madridismo", que buscou primeiro ao inimigo exterior: os árbitros e aquela cousa da conspiración de Villar. Pouca xente se paraba a examinar unha plantilla moi deficitaria na creación de xogo, e os que o facían rapidamente eran estigmatizados como "antimadridistas". Pero os resultados comezaron a mellorar coa chegada de Juande Ramos e comezou a formarse unha burbulla que ride vos da inmobiliaria. O xogo seguía sendo nulo, certo, pero o Madrid gañaba pequenas batallas e ía sumando puntos. Tamén chegou o primeiro aviso de que a burbulla era iso, unha burbulla: a eliminación a mans do Liverpool cunha tunda grande en Inglaterra. Era o primeiro aviso. Pero o Madrid seguía sumando puntos na Liga e xa parecía que a "actitude guerreira" e o " rendirse nunca" podía funcionar. ¿Que importaba xogar mal se ao final se gañaba?. Seguía habendo quen dicía que a burbulla ía estoupar en canto viñeran os partidos importantes pero tamén seguían sendo tildados de profetas apocalípticos e cousas polo estilo. Entón chegou o Barcelona e meteulle 6 no Bernabeu, dando unha lección de fútbol que marabillou ao mundo do balompé. Estoupara a burbulla. Quedou claro que se se xoga ben as posibilidades de gañar son maiores, que o importante non era só chegar senón tamén como se chega e que o fútbol é fútbol e non unha guerra.

O BNG levaba perdendo votos desde hai uns aniños xa. Pero non pasaba nada. "Chegamos ao goberno" dicíase. A dirixencia e moitos militantes escrbían cousas como: "mellor 13 e gobernar ca 17 e oposición". Só importaba o goberno. Reformouse a estructura interna para favorecer a dirixencia e facilitar que "o goberno gobernase". Gran parte das cousas que se facían desde o goberno non satisfacían aos votantes nacionalistas, pero a mensaxe era "é que agora gobernamos e as cousas non son tan fáciles". Cegos polo resplandor das placas e os despachos moitos no BNG só pensaban en gobernar, o importante era iso. Claro que tamén había militantes que dicían que a cousa non ía ben, que as políticas que se facían eran erradas ou dun caracter socioliberal moi afastado da base do BNG. Como os outros tamén era estigmatizados e tildados de "profetas da catástrofe, "desleais" e demais adxectivos similares. Chegaron as municipais e veu outro aviso: o BNG, pese ao goberno, non arrancaba e mesmo retrocedía. A dirixencia dicía: non hai problema gañamos en tal concello ou en tal outro. O descenso nas cidades foi brutal pero, ¿ a quen lle importaba se ao final gobernabas nun par de vilas máis e estabas na Xunta?. Seguía a medrar a burbulla. Chegaron as autonómicas, e cando as sondaxes comezaron a ir mal claramente, usaron, ao igual que o Madrid, o recurso ao inimigo exterior. Un contubernio de prensa e empresarial ía directamente a polo BNG. Cando chegou o sopapo este contubernio convertiuse na explicación oficial e causa de todos os males. Seguía dando igual que esas alianzas contra o BNG xa existiran no pasado ( e probablemente vaian a seguir existindo no futuro). A burbulla ainda non rematara de estoupar.

Como vedes, ao igual que na obra de Plutarco, o paralelismo non é completo. Ainda ten que estoupar de vez a burbulla no caso do BNG. Realmente eu creo que as autonómicas foron o Liverpool do BNG e, se a cousa non cambia, ainda queda recibir ao Barça. ¿Por que?. Pois porque ainda se ten que dar conta o BNG que na política ainda é máis importante o como se chega. Porque se ten que dar conta de que non fixo as cousas ben, de que tiña un xogo moi rácano. Tense que dar conta de que o seu camiño non é o do PSOE e de que os seus votantes esixen moito máis.

Máis vale que se vaia dando conta pronto porque senón, como no caso do Madrid, o sopapo vai ser moi grande cando estoupe a burbulla.

U-los culpables? ( A pantasma de Tom Joad )

Olas a tod@s:

Andamos hai case un ano metidos na que din é a crise económica máis importante desde 1929. Por todos lados aparece a palabra CRISE, os seus efectos, algún dos seus detonantes ( burbulla inmobiliaria), profecías sobre a súa duración... ; dos non temos noticias e sobre os culpables. Podemos buscar e rebuscar por todos lados que estes non aparecen. ¿ Onde están aqueles neoliberais?, ¿ onde están os neocon, o FMI, o Banco Mundial, todos aqueles expertos que dicían que a economía española era unha máquina imparable?. ¿ Desaparecerían todos estes homes?. Non, pero mudaron de disfrace.

Se un se fixa si que andan por aí, impertubables e con outras roupas. Resulta que todos aqueles que se enchían a boca coa liberdade do mercado, a súa sabedoría e cousas polo estilo, son agora os mesmos que andan clamando pola intervención estatal e por unha nova regulación do sistema financeiro. Iso si, das súas prediccións e recomendacións anteriores nen sequera se retractaron. Vai un exemplo: ao pouco de comezar a emisión do programa "La noche en 24" en TVE entrevistan a un profesor da Univ. de Barcelona. O motivo da entrevista eran os altos prezos da vivenda en España. O profesor responde que as vivendas van seguir subindo de prezo durante decadas posto que a demanda era moi alta a causa do turismo, a inmigración... . O mesmo profesor hai dúas semanas no mesmo programa non tiña problema en dicir que o colapso do mercado inmobiliario xa se vía vir, que os expertos ( supoño que el se incluía nesa calificación) xa avisaran hai tempo e de que un crecemento económico baseado na construcción era pan para hoxe e fame para mañá, etc. ¡Haiche que ter valor!.

Todos os cónsules e procónsules do neoliberalismo andan reclamando axudas estatais e o rescate público polo mundo adiante. Isto pode parecer raro pero non o é. Simplificando moito a ecuación é a seguinte: eu monto os meus negocios, se van ben gaño unha manchea de cartos e non quero oir falar de regulacións nin de estado; agora ben, se a cousa vai mal chimpo empregados á rúa e pido toda canta axuda estatal e intervención pública haxa para salvar a empresa pero esta que siga sendo miña e que siga cobrando todo canto tiña no contrato. Só hai que ver casos como o dos executivos de AIG, de BNP ou do Royal Bank of Scotland.

Nada se oe falar da perversión do sistema, de como a crise amosa o fracaso do sistema económico creado após a II Guerra Mundial e modificado cara o horizonte da mínima regulación imprescindible nos anos 80 do pasado século.

En "As uvas da ira" de Steinbeck ( unha das mellores novelas da Gran Depresión), a familia protagonista, os Joad, sofrían este mesmo "andazo". Os Joad eran incapaces de ver a perversión do sistema, a súa maldade. Crían firmemente na súa bondade e eran incapaces de entender que todas as humillacións e penalidades que sofrían formaban parte e eran expresión do novo sistema capitalista ( o new order). Eran incapaces de entender que os empresarios se aproveitasen do alto nivel de paro para contratar traballadores case a coste cero mentres a xente sofría a falta de cartos.

Polo de agora estamos nunha situación semellante á dos Joad. Pero como na novela xa comezan a verse os primeiros actos de contestación por parte da cidadanía como vimos recentemente en Escocia e outros lugares do Reino Unido ou en Francia. Estes actos son tildados de "perigosos" e "radicais". En realidade o medo é o mesmo que o dos terratenentes da novela, que a xente se de conta de que pode mudar a situación se o intenta.

Tamén se fala, ou máis ben se profetiza, sobre a fin da crise. Que si o 2010, que si máis, que si menos. Todo sen ter en conta que a velocidade á que se dan as noticias e á que se move a información hoxe en día non fai que unha crise empece hoxe e remate mañá como ocorre normalmente con todas as noticias nos media. Para rematar só me gustaría recordar que a crise de 1929 durou 16 anos e só rematou tras a II Guerra Mundial cando se tiveron que reconstruir os sistemas.

...E Galiza falou, escolleu PPdG

Olas a tod@s:

Pois ben, estes son os resultados das eleccións en Galiza: PPdG 39, PSdG-PSOE 24 e BNG 12. Os galegos e as galegas decidiron darlle a maioría absoluta ao PPdG tras catro anos de bipartito. Por diante quedan as análises e as reflexións sobre estes resultados estudando os datos polo miudo pero convén deixar claro un punto de partida. ¿Cal é para min este punto de partida?. Desde logo non é que a xente sexa parva, vasalos de caciques e cousas polo estilo que se poden ler hoxe en moitos lugares da rede galega. Dicir que a xente é parva e todo iso nin é verdade, nin explica nada. A xente valorou os méritos e propostas de cada un e decidiu darlle un amplo respaldo ao PPdG, máis amplo ainda se temos en conta que a participación foi unhas décimas maior do 70%. Os motivos son moitos e temos días para analisalos con calma pero desde logo non se atopan nunha estupidez conxénita do pobo galego.

O meu punto de partida é o seguinte, que cada un se faga responsable dos seus éxitos e culpable dos seus fracasos. Os dous membros do bipartito, pese ao aumento da participación, cairon en votos: o PSdG perdeu arredor de 73.000 votos e o BNG arredor de 44.000 votos. Parece claro logo que as cousas se fixeron mal no bipartito. Débese partir da base de que a responsabilidade esta na dirección destes dous partidos, na súa estratexia e no seu traballo ao longo destes catro anos. Saindo desde aí podemos falar dunhas razóns e doutras, porque se os responsables e os militantes destes dous partidos empezan xa coas conspiracións ou historietas semellantes, peor lles irá ainda. Os culpables estarán nesas dúas formacións; o quen e o como poden ser discutibles. Onde seguro que non están nin as culpas nin os culpables e no suposto de que o pobo galego é masoquista, parvo, etc.

Responsabilidade e que cada pau aguante a súa vela.

Lixo e máis lixo ( repaso II)

Olas a tod@s:

A campaña electoral chega ao seu fin este venres. O sábado temos a xornada de reflexión e o domingo o "día D" e a "hora H". Eu alégrome de que remate, e fágoo porque o nível de merda, con perdón, que tivemos que aturar nesta campaña chegou a límites insospeitados.

Tivemos de todo: acusacións, corruptelas, ataques á vida persoal, manipulacións na rede, presuntas suplantacións de identidade, e-mails trucados... . O único que non tivemos foi un debate entre as forzas con representación parlamentaria e tampouco demasiadas propostas. Moito do lixo esparcido é de antoloxía polo que convén que o repasemos un pouco.

Un dos focos de lixo máis importantes foron os medios de comunicación. O propietario do xornal La Voz de su Amo "encabronouse" polo apoio do nacionalismo á creación dun novo xornal de papel, Xornal de Galicia. Desde esa adicouse a publicar toda canto lixo fose necesario para impedir que o nacionalismo medrase nestas eleccións. Desde supostas corruptelas sen ningunha proba e que misteriosamente non volveron aparecer máis ata fotos de hai cinco anos que se habilmente fixo pasar como do verán pasado. Todo isto por non falar xa do espazo adicado á campaña do BNG nese xornal que chegou ata a non existir ( como podedes comprobar na súa portada na web). Chegou a ocupar máis a información sobre UPyD, que non ten nin representación parlamentaria. Non contento con iso, este simpático editor chegou a públicar un artigo dunha páxina pedindo o voto de forma implícita para o PP. Neste mesmo artigo este home criticaba a imposición linguística do galego desde as escolas e a administración e toda unha serie de inventos máis. Non contento con semellante monte de esterco, ao home non se lle ocorre outra cousa que pór o título parafraseando a Émile Zola ( que de seguro se está remexendo na tumba), para rematar de escarallarse. Non se descobre nada ao dicir que La Voz de su Amo é exactamente iso: a voz do seu amo; e que o seu obxectivo principal é que vexamos ao seu dono como un rei (debe ser polo apelido) e anos mesmos como vasalos agradecidos. Digo que non sorprende a ningúen porque iso xa o sabíamos moitos desde hai tempo, pero tamén convén recordar que a Consellería de Cultura lle deu un premio polo seu servizo a Galiza. Agora máis dun estará pensando onde lle ía meter o premio ao homenaxeado... , pero auga pasada non move muiño. Quíxose xogar a manter as políticas de subvencións e control da información de gobernos anteriores e este foi o premio.

Pero a cousa non acaba aquí ainda deu a campaña máis montes de lixo. Asesores do PP andiveron amosando fotos da porta do garaxe de Quintana onde se podían ver unhas aboiaduras. ¿A explicación? Supostamente Quintana nunha discusión coa súa muller montara no coche e tentara asustala e esnafrárase contra a porta. Baltar amontonou ainda máis lixo insunuando que Tareixa Taboas era amante de Quintana.

En Celanova "apareceron" uns pasquíns contra o plan de vivenda e o banco de terras redactados nestes termos: " o goberno do BNG e o PSOE pódenche expropiar a túa casa para darlla a outra persoa, se te ausentas un tempo" ou " pódenche quitar as túas terras e darllas a outros coa excusa de que non as traballas". Parecen os contos aqueles de " si gana la izquierda te quitan las vacas y se las dan a tus vecinos". Para espernexar.

O lixo tamén chegou ao correo electrónico con envíos masivos de correos con ficheiros de Power Point adxuntos atacando ao PSdG e ao BNG asinados supostamente por representantes destes dous partidos. O caso xa chegou aos tribunais por delitos de difamación e suplantación de identidade. Membros destes dous partidos achacan a campaña a un ex-xornalista de ABC, agora traballador do PP. A primeira das denuncias, feita polo PSdG, xa foi admitida a trámite.
Na web do xornal ABC unha utilidade en flash permite tunear o despacho do presidente da Xunta e "despilfarrar tu dinero como hacen algunos políticos" (Touriño nomeadamente).

Isto é o que temos. Non temos debates na televisión nin cousas desas pero ,iso si, MERDA temos a moreas. Deixovos enlaces a diferentes informacións relacionadas co tema:

Artigo de El País sobre os ataques a Quintana.

O pasquín de Celanova alertando sobre "el peligro rojo" en Vieiros.

Os correos falsos en Vieiros

Todo isto e máis en Chuza

Por un puñado de votos ( repaso I)

Olas a tod@s:

Entramos xa na recta final da campaña electoral e parece que as cousas se poderían decidir, facendo un xogo de palabras co filme de Leone, por un puñado de votos. As enquisas que sairon durante estes últimos días definen unha tendencia: pequenas variacións de porcentaxe de voto en cada unhas das provincias poden significar considerables variacións nos escanos. Estas enquisas mostran horquillas considerables, de arredor de catro escanos, nas súas prediccións de resultados electorais. ¿ Que nos fai crer isto?. Que as cousas poden decidirse por un puñado de votos.

Estando así as cousas a participación parece convertirse na chave de bóveda da victoria e da derrota para cada un dos partidos. A participación é a abstención son cousas difíciles de prever. Non tanto o dato de participación en si como o comportamento do grupo de electores que se atopan en dúbidas de votar ou non. Historicamente, e de forma xeral, considérase que unha maior participación beneficia ás forzas consideradas progresistas e unha menor ás conservadoras. Tende a verse así xa que os grupos máis abstencionistas soen responder a perfís xovenes e urbanos. En realidade non sempre se cumplen estas tendencias de maior participación-mellor resultado das forzas consideradas progresistas. Ao meu ver a clave do asunto está en non facer apreciacións tan xerais e observar un pouco máis a situación actual dos "grupos de maior risco abstencionista".

Traducindo estes parametros a Galiza o resultado podería ser o seguinte: a forza máis perxudicada pola abstención sería o PSdG, seguida polo PP e a menos perxudicada podería ser o BNG. Non parece o resultado ao que estamos afeitos pero é moi posible. A forza que máis crece no tramo de idade 18-25 xa non é o BNG, é o PSdG. O PP segue sen ser a forza máis votada neste tramo de idade pero é a forza de maior crecemento nas cidades nos últimos anos. O BNG está tendo un mal comportamento electoral nas cidades e xa non é a forza máis votada no tramo 18-25 pero si que parece afortalar o seu bo comportamento nas vilas de tamaño medio (que son menos abstencionistas que as cidades e poden en certa forma compensar o mal comportamento do BNG nas cidades). Así parece que os grupos máis abstencionistas son os liderados polo PSdG e con crecemento por parte do PP. De aí podemos obter que o PSdG sería gran perxudicado da abstención ( voto xovén + cidades) e o PP non sería o gran beneficiado ( crecemento electoral importante nas cidades). Algunha enquisa reflexaba en días pasados ( creo que unha de Público) certos datos que parecen confirmar a teoría: a maioría dos votantes que dudaban si votar ou non, eran antigos votantes do PSdG na súa grande parte pero o segundo grupo foron votantes do PP nas estatais.

De todas maneiras este panórama non só convirte a participación en chave, tamén convirte en importantísimo algo que non se avalía nas enquisas: o voto CERA ( censo electoral de residentes ausentes). As sacas de votos da outra banda do mar son un posible "seguro de vida" para o PSdG, o posible tiro de gracia para o PP e un máis que probable desgusto para o BNG. Todos sabemos a manipulación e o fraude ao que están sometidos eses votos polo que non me vou a estender nas razóns da obvia vantaxe do PSdG no voto emigrante.

Con todo o dito parece claro que a noite electoral vai ser movida, e posiblemente os días seguintes tamén ( polo do reconto das famosas sacas). Só agardo que a decisión que tomemos os que vivimos aquí non se cambie días despois cos votos das sacas porque xa sería unha burla ao sistema democrático que disque temos. Sei que a xente inscrita no CERA ten dereito a voto pero estou seguro de que é unha burla que nese censo sigan inscritos mortos ( que ademais tamén votan), que non se vote de forma persoal e en urna, os chanchullos de compra de votos mil veces denunciados, que voten persoas que hai 40 ou 50 anos que non veñen aquí e outras que xa nin sequera estiveron nunca... . Por todo isto un que o goberno de Galiza mude uns días despois a causa desas sacas pode ser a repanocha.

Preparados, listos , xa!!!

Olas a tod@s:

As eleccións están á volta da esquina e comezan a multiplicarse tanto os actos partidarios como as informacións sobre o proceso electoral nos medios de comunicación. A dúbida principal é se reeditará o bipartito PSdG-BNG, ou pola contra, o PPdG será quen de conseguir a maioría absoluta.

Como tamén é normal os partidos políticos gañarán o día das eleccións, se ben algúns serán considerados como vencedores e outros como derrotados polos electores e os medios. É dificil moitas veces saber de certo quen se pode considerar gañador e perdedor nunhas eleccións. Certo é que alguén goberna e alguén fai oposición tras o proceso electoral pero isto non sempre equivale aos parametros victoria-derrota. Por iso creo máis acertado falar de obxectivos e expectativas para valorar os resultados electorais. Pero aquí tamén atopamos un problema: a diferencia que existe normalmente entre os obxectivos e expectativas que se trasmiten aos electores e as "reais" ou aquelas que só se fan explícitas en clave interna.

Por todo isto vou facer hoxe un resume do que eu considero que son os obxectivos electorais reais de cada un dos partidos, outro das que tentarán transmitir, que se podería ao meu ver considerar éxito e as miñas primeiras prediccións de resultados.



Obxectivos externos: Probablemente os máis coñecidos de todos, a maioría absoluta.

Obxectivos reais: Ate hai uns meses non perder demasiados votos, na actualidade coa irrupción da crise non se descarta poder optar á maioría absoluta. Ainda así unha pequena perda de votos e escanos é probablemente o obxectivo máis realista.

Éxito: O premio gordo sería a maioría absoluta pero eu considero que a perda de un ou dous escanos pode ser considerado como éxito polo PP tras pasar á oposición. Se ademais de minimizar as perdas acada uns bos resultados nas cidades creo que o éxito sería claro.

A miña previsión: Ate o comezo da crise o asalto á maioria absoluta non era máis que unha ilusión. Coa chegada da crise este obxectivo parece difícil pero non imposible xa. De todas maneiras non creo que acade a maioría absoluta e creo que perderá dous escanos e mesmo non sería descartable que perdese tres. Non creo que a caída sexa maior.





Obxectivos externos: Reducir distancias co PP, consolidar o goberno e aumentar as distancias co BNG.

Obxectivos reais: Coa chegada da crise aqueles obxectivos de tentar desbancar ao PP como forza máis votada ou achegarse cando menos están totalmente desfasados. Realmente o PSOE só ten xa como obxectivos non perder porcentaxe de voto, manter o goberno e facelo coa mesma diferencia respecto ao BNG.

Éxito: Para o PSOE a chave do éxito está en conservar o goberno mantendo as distancias respecto do BNG. O impacto da crise estalle pasando unha forte factura ao PSOE e este resultado en Galiza sería suficiente para eles.

A miña previsión: Creo que coa crise o PSOE manterá o seu número de escanos ou como moito gañará un. Ainda así non sería descartable que perdese un escano dependendo de como siga evolucionando a crise ata as eleccións.





Obxectivos externos: Segundo Quintana alcanzar un resultados histórico. Isto sería alcanzar os 18 deputados.

Obxectivos reais: En realidade o BNG aspira a recuperar parte dos votos perdidos nas anteriores autonómicas para remontar o voo. O obxectivo está en acadar nun futuro bipartito unha maior cota de representación a costa do PSOE.

Éxito: No caso do BNG calquera cousa que sexa menos de 15 escanos e gobernar pode ser considerado un fracaso. Debemos recordar que 15 escanos sería recuperar dous dos perdidos nas últimas eleccións galegas. Non acadar iso depois de participar no goberno galego por vez primeira sería un fracaso. O premio gordo serían 17 escanos, se ben parece moi dificil.

A miña previsión: Quince escanos recuperando un Lugo e outro en Ourense e manténdose en Coruña e Pontevedra.

Para todos os demais partidos que se presentan o éxito e obxectivo son o mesmo: acadar un 5% dos votos e obter representación, algo sumamente improbable.

Todas estas previsións non teñen conta o voto por correo. Son tamén unhas primeiras impresións que ,no camiño ás eleccións, irei mudando conforme vaia analisando as tendencias e as enquisas que vaia tendo.

Motos,golf... imos ter que marchar nós para que collan eles

Olas a tod@s:

Espero que pasáredes as festas o mellor posible e que os Reis Magos vos botaran regalos abondo. As festas rematan e pouco a pouco todo, e todos, voltamos á normalidade.

Coma todos nós, os concelleiros que nós representan tamén volvén á normalidade como nós amosan as novas que traen os xornais. Unha delas, é a queixa do PP por unha desatención, segundo eles, dos moteiros e as súas "propostas" por parte do Concello. O concelleiro Aguín pretende relacionar este tema nas súas declaracións cunha desatención dos clubes deportivos e tamén coa xa vella táctica " dos obstaculizadores do progreso e a modernidade". Digo que é unha táctica vella xa que é a mesma empregada polo PP en temas como o tiro ao pombiño, o porto deportivo ou o campo de golf.

Nunca se fala dos verdadeiros problemas que conlevan esas infraestructuras nin se analisan cun mínimo de seriedade os plans de quen as presentan. Estámonos acostumando ultimamente a escoitar o xa "clásico" discurso da choiva de centos de millóns de euros de beneficio para todos nós que parece buscar que nos creamos que os impulsores de tales proxectos son unha especie de Reis Magos ( iso si, de Occidente que os de Oriente xa sabe todo o mundo quenes son). Todos estes argumentos de "altura" buscan reducir a discusión a unha suposta liorta entre partidarios do progreso e partidarios do atraso.

Así nunca oimos aos ideólogos dos proxectos explicar nada do impacto ambiental, dos problemas para os veciños que vivan preto ( sospeito que ningún deles quererá ter unha casa ao lado do circuito por exemplo), de canto nos vai costar a todos satisfacer as ansias de correr de algún, de como se vai financiar, do impacto desas infraestructuras no urbanismo do presente, que xa é malo abondo, ou do futuro... . Pero aínda é peor porque ainda ningunha cabeza pensante destas, ou do PP que se apunta a todas, se molestou en explicar como e onde se van construir todas esas infraestructuras porque unha cousa é construir unha pero resulta que hai partidarios de todas!. Así temos as asociacións esas que só vemos no ano cando aparece unha xenialidade destas e agora no nadal porque poñen uns carteis na Catorse. Estes son partidarios de todo canto se propón. Parece que cos moteros ou os golfistas van aparecer hordas de compradores todo canto hai desde flores a fios. Gustan estas asociacións de aparecer nos xornais pedindo todo canto hai e pode haber pero, eso si, onde imos construir todo eso que queren, apoian e propoñen?. Non hai resposta. Ben mirado hai unha, que nos marchemos os veciños a outro lado para que poida vir o circuito, o campo de golf, o porto deportivo, o polígono e o monte de urbanizacións que propoñan. Porque non nos esquezamos de que estamos falando d´Ogrobe non do estado de California.

Creo eu que xa está ben de tanto conto chino e de tantas historias de personas que queren que lle construamos un negocio propio cos cartos de todos. Xa está ben de falar sen rumbo, sen un mínimo de seriedade e de quererse convertir nos máis modernos. Xa está ben de apoiar calquera aventura por disparatada que sexa. Xa está ben de querer facerse rico cos cartos dos demais. En resume, xa está ben de tonterías.

P.D.: Así lle vai á economía local, só fai falla mirar en mans de quen están as súas asociacións e para que as empregan.

Feliz ano 2009 a tod@s !!!

Olas a tod@s:

Rematamos un ano e estamos a punto de comezar outro novo. Soen ser estes uns momentos onde nos gusta botar unha ollada atrás para ver o que deixamos atras; e soen ser tamén uns tempos onde os propósitos e desexos para o vindeiro ano se acumulan ( se ben case nunca cumprimos todos eses propósitos). Realmente son tantas as cousas que podería destacar do ano anterior que non sabería por onde escomezar, así que non vou aburrirvos co acostumado momento " the best of the year".

En cambio o futuro si parece que nos vai dar abondo de que falar o vindeiro ano: campos de golf (outra vez ), ración doble de eleccións, crise económica e moitas cousas máis se temos en conta todas aquelas que nin sequera podemos albiscar.

Tamén nestes momentos un tamén tende a pensar en todas aquelas cousas que parecen non mudar ano tras ano. Aquelas cousas que fan que penses que "nada cambia todo permanece" que dixera o filósofo. Non creo que as cousas non muden. Paréceme evidente que mudan ainda cando eses cambios non se nos fan de todo visibles, non quere dicir que non se produzan. Fago estas reflexións tras ver a enésima brutal agresión de Israel ao pobo palestino. Hoxe escoitaba a moitos dicir eso de que as cousas non cambian , mais eu non creo que sexa así. Vaia se cambiaron. Os palestinos xa son masacrados de forma impune, certo que xa o eran antes pero e que agora tamén resulta que a culpa é exclusivamente súa. Tamén había moitos que falaban da brutalidade de Israel. O que eu non escoitei foi a alguén dicir claramente que a UE é cómplice directo dun xenocidio. Primeiro axudou a presionar para depoñer a Arafat, despois cando os resultados electorais non lle gustaron e os palestinos escolleron a Hamas, bloquearon todas as axudas imprescindibles para a supervivencia de Palestina e do seu pobo, despois axudaron a partillar Palestina en dous anacos, asistiron complacentes a creación dun muro daqueles que antes eran da vergoña pero agora xa non, permitiron a invasión do Líbano e agora permiten a masacre inxustificada dun pobo. Pero que máis dá! Ao final a culpa é dos de Hamas que son uns talibansiños. Claro que non caimos na conta de que se Hamas tivese uniformes "como diós manda" serían un exército palestino e non uns terroristas. Defender ao teu pobo do exterminio non é terrorismo, terrorismo é o que practican tanto o estado de Israel como os seus aliados.

Só nos queda agardar que o novo ano remate mellor ca este. Feliz ano e a pasalo ben!

BO NADAL A TOD@S !!!

Un conto bíblico. ¡ A Constitución á procesión!

Olas a tod@s:

Algún de vos podería pensar polo título que a chegada do Nadal fixo acender en min as chamas da relixiosidade cristiá, nada máis lonxe da realidade. O conto bíblico ao que vou facer referencia é a transición e a constitución española.

Durante a pasada semana moitos foron os debates, tertulias e programas adicados nos medios ao aniversario da constitución e á transición. Eu vin uns cantos na tele e cheguei á conclusión de que a transición tal e como a contan é en realidade un conto da Biblia: a historia de Moisés. Vexamos.

Todos coñecemos como Moisés foi rescatado dun río pola familia do faraón. Máis tarde renunciou á realeza exipcia ao sentir o chamado do deus dos xudeus e voltou a Exipto para liberar aos xudeus e levalos á terra prometida. Pero non só fixo iso, tamén recolleu as táboas da lei que lle foron entregadas polo deus xudeu e deullas ao seu pobo. ( Se alguén ten dúbidas que se quede tranquilo que non falta moito para que poñan por enésima vez Os dez mandamentos na tv). ;)

Pois mira ti que para unha chea de tertualianos o asunto da constitución e da transición éche un conto idéntico. Pode sonar a cachondeo pero tentade recordar o que se soe escoitar do tema e mirade como foi a cousa.

Resulta que " el pueblo español vivía en la tiranía". Tras a morte do tirano un antigo membro dos privilexiados do réxime, J. Carlos, decide "sacar a su pueblo de la tiranía" e levalo á terra prometida ( nótese que Moisés foi máis bravo xa que non agardou a que morrera o faraón). Entón comeza a cousa esta da transición onde o noso protagonista realiza unha serie de "milagres": convertir aos republicanos en monárquicos ( case como aquelo de auga en viño), "unió a su pueblo" que estaba desunido presupoñemos, trouxo a paz social e toda unha serie de
dádivas ( "prosperidad, confianza en el futuro, bienestar..."). Pero non acaba aquí a cousa, recolleu duns "sabios de coñecemento e intelixencia divina" as taboas da lei, perdón, a Constitución e deunola a todos nós para que vivísemos como corresponde aos "elixidos". Non contento con iso tamén nos protexeu das tropas do faraón ( lease 23-F) aos que grazas ao seu poder divino derrotou ( tamén tivo máis mérito aquí Moisés, que abreu as augas e fodeu aos exipcios de vez) e conduciu a todos os españois á terra prometida chea de paz e felicidade.

Pode sonar a cachondeo pero isto é máis ou menos o que diversos xornalistas e académicos dixeron o pasado fin de semana: A constitución non se pode cambiar xa que nós, os simples mortais, non podemos comparar os nosos coñecementos cos designios dos sabios guiados pola Providencia., a figura principal da transición foi J.Carlos que nos conduciu á democracia e toda outra serie de contos.... . Todo isto se escoitou en tertulias e programas varios. Non se oiu falar nada da xente que loitou pola democracia, de cambio social, de cambio económico ou de transformación das estructuras. A sociedade non tivo ningún protagonismo pois o gran protagonista foi o Rei, o noso Moisés.

Non me sorprende moito isto xa que grande parte da historiografía española ( e máis a que pode ser considerada oficial) gosta moito destes discursos históricos típicos da historiografía anterior ao século XX, dos grandes persoeiros,das batallas e dos feitos puntuais. A cousa é ainda peor xa que, ademais, é totalmente impermeable ao pensamento crítico. ¿ Canta xente non cre que a transición foi unha caste de Idade de Ouro onde todo foi perfecto e que a partir de aí " todo fue a peor, se acabó el consenso y los grandes líderes"?. Moitísima xente cre este discurso oficial. Todos tenden a esquecer que a transición foi un proceso que, ao ser dirixido por notorios membros do poder franquista, acabou coas aspiracións de aqueles que si loitaran pola democracia cando o "bicho" non morrera. Este é un discurso tan caduco e tan falso que ningún historiador de prestixio non español o apoia. É un discurso mítico, no que un héroe lidera aos seus a un futuro de dons e riquezas como se estívesemos nos tempos de Heródoto e non no século XXI. É un discurso no que unha creación humana e froito dunha serie de condicionantes, a Constitución, se transforma nunha especie de texto sagrado que hai que reverenciar e que non se pode cambiar xa que foi escrito polos "xigantes do pasado dourado".

Todo isto non me parece raro escoitando as opinións simplistas e míticas dos procesos históricos que teñen os tertulianos e moitos xornalistas. Pero, iso si, quero deixar unha proposta; se imos seguir vivindo nun mundo mítico e fabuloso, aceptémolo e actuemos en consecuencia: eu propoño que á Constitución se lle construa un paso deses de semana santa ( rollo arca da alianza de Indiana Jones) e que se saque en procesión cada decembro para que a poidamos adorar; así mesmo tamén propoño nomear santo ao Rei construir estatuas del e templos adicados á súa persoa para poder rendirlle culto en plan emperador romano e ademais adicar un día ao ano a súa adoración pola nosa parte, sus súdbitos y fieles. Obviamente cando morra haberá que mudar a Santísima Trinidade en Santísimo Cuarteto para poder rezarlle ao Pai, ao Fillo, ao Espírito Santo e a J.Carlos I nuestro salvador. Amén

De impostos e taxas

Olas a tod@s:

Ando algo agripallado polo que pido perdón por anticipado se o que vou escribir hoxe ten ainda menos sentido que habitualmente. Lin durante esta semana nos xornais diversas novas relacionadas co impostos e taxas. Como non sei realmente cal é a situación económica do concello
meco non podo opinar respecto de se as subas planeadas polo tetragoberno me parecen axeitadas ou non. Dito isto si quería facer unha reflexión máis xeral respecto dos problemas económicos dos concellos e algunhas das súas causas.

A causa máis importante da débeda dos concellos é o aumento na prestación de servizos de titularidade municipal. Calquera de nós pode ver como se incrementaron os servizos que os concellos prestan aos cidadáns. Agora ben, ¿ aumentaron dunha forma proporcional os recursos dos que dispoñen os concellos para facer fronte aos custos destes novos servizos?. A resposta tamén é sinxela, NON. Un gran número de concellos conta con piscina, garderías, museos... , pero o número e a cantidade de impostos que estes concellos recadan segue sendo moi similar a cando non tiña prestar estes servizos.

Este binomio MÁIS SERVIZOS-MESMOS INGRESOS é logo a causa fundamental pero non a única. Outra grande causa é a inexistencia dunha ordenación territorial axeitada ás necesidades dos concellos galegos. A ordenación territorial baseada a grandes trazos en Concello-Mancomunidades-Provincia tense amosado como calquera cousa menos como racional e axeitada ás necesidades. Como solución para non fusionar concellos difíciles de soster polo seu escaso peso demográfico, a actúal organización territorial propon unha entidade comarcal e logo unha provincial. As entidades comarcais son un absoluto fracaso. Pódense contar cos dedos dunha man aqueles proxectos comarcais que tiveran algo cercano ao éxito e , é case imposible para os cidadáns saber como funcionan e cales son as súas funcións. Os organismos provinciais, as Deputacións, non cumpliron outra función que non fose afortalar o poder político de quen as controla mediante contratacións a dedo, licitacións a dedo e cousas polo estilo. Estas entidades que na teoría deberían prestar solucións aos concellos cubren a metade do seu oscurantista presuposto en gastos de persoal. Ademais estas dous administración ( máis ben chiringuitos) son todo o contrario do que, se supón, ten que ser unha entidade pública: transparente e democrática. Os seus membros non son elixidos directamente, os seus presupostos son calquera cousa menos transparentes e ademais é sumamente dificil que os seus dirixentes teñan que presentar contas ante unha administración superior.

Visto esto non é raro que sexan ducias os concellos que están ao límite na súa situación económica. Esta mala situación ainda se agrava máis xa que todos os gobernos municipais son partidarios de recurrir ao crédito. Este recurso ao crédito permite facer cousas que os veciños demanden e apraza a necesidade de ter que subir impostos ou de tomar outras medidas. A clave está en "apraza" , xa que en realidade estes concellos hipotecan ainda máis o seu futuro nun prazo máis longo. Claro que daquela igual xa gobernan outros e xa se amañarán. Tamén é certo que o recurso aos créditos na actualidade está algo máis controlado ( tampouco moito) e que a falta doutras solucións, ás veces, é a única saída para máis dun concello.

Ante esta problemática os partidarios do centralismo propoñen iso que chaman " a segunda descentralización" que ven consistindo en arrebatar competencias ás CC.AA para darllas aos concellos. Unha idea forza que pode soar ben pero que é unha verdadeira estupidez. Pode ser certo que os concellos precisen dalgunha competencia máis e sobre todo de máis fontes de ingresos pero esas fontes non están no nível autonómico, están na administración central.

Todos estes centralistas adoitan dicir que España é o estado máis descentralizado do mundo, que non hai estado federal nin confederal igual e cousas ( máis ben barbaridades) polo estilo. Como calquera estudante de historia, políticas, dereito e cousas similares a comparación é inexacta xa que no estado español a soberanía pertence unicamente ao estado central. Como consecuencia as competencias son cedidas polo estado central ( ao que pertencen ) ás autonomías. Froito deste raro sistema é o problema da financiación: o estado central recauda a maioría dos impostos cedendo unhas migallas ás autonomías e ás outras institucións. Por exemplo, Galiza ten as competencias en ensino ou educación, pero o estado é o que recauda os impostos polo que, pese a ter Galiza as competencias, ten que pedirlle ao estado central os cartos necesarios para administrar o ensino ou a educación. O resultado é que eu teño as competencias e todo o que se queira pero como non teño os cartos que chos teño que pedir pouca autonomía teño. Todo este desbaraxuste tamén ten consecuencias nos concellos que ainda teñen menos ingresos e menos capacidade de xeralos nun futuro.

Toda esta situación está agravando un problema que ven de longo en moitos concellos, a corrupción. Como saída económica moitos concellos vense na obriga de facer maniobras, como mínimo pouco éticas, co solo e as súas calificacións para poder facer fronte ás débedas.

Xa pasaron uns cantos anos é a ordenación territorial segue a estar poboada de chiringuitos que non funcionan, covas de Alí Babá e cousas polo estilo. Moito levamos oido de futuras organizacións comarcais, supresión das diputacións ou de áreas metropolitanas pero polo de agora parece que imos ter que seguir agardando.

A casa da cultura queda pequena

Olas a tod@s:

Lin esta semana nun dos xornais unha nova que relataba como a Casa da Cultura se quedara pequena debido ás numerosas e variadas formas de utilización que está soportando. A Casa da Cultura é a biblioteca principal da vila, é a sede do Arquivo Municipal e acolle cursos ou conferencias. A catalogación dos fundos doados por Xoán González Millán está preto de se finalizar e unha reordenación do espazo semella inevitable.

Como diciamos está problemático ven de tempo atrás e ten a súa causa principal na falla doutros edificios de uso cultural. A Casa da Cultura ten que soportar tantos e tan diferentes usos logo pola falla de equipamentos culturais. O xornalista poñía no artigo o obxectivo no PXOM, e en como o retraso na súa aprobación impedía conquerir estes equipamentos. Isto é unha verdade a medias. Certo é que os atrasos na planificación urbanística son unha traba importante a eses "futuribles" equipamentos culturais; pero non é menos certo que esta situación ten unha orixe e un percorrido bastante máis longo.

O primeiro obstáculo para os "futuribles" é a falta de chan. Este obstáculo está ligado á aprobación dun PXOM pero a súa orixe non está na planificación urbanística actúal senón moito máis atrás. O Concello d'Ogrobe case non ten chan da súa propiedade pero non debido aos atrasos deste PXOM senón á nefasta xestión de numerosos gobernos anteriores que non superon ou/e non quixeron conservar as propiedades públicas, que as destinaron a outros usos menos urxentes, á venda de terreos e a unha nefasta planifición urbanística. O PXOM pode aprobarse mañá mesmo pero os terreos que se poidan adicar a equipamentos culturais e situados en lugares axeitados non van caer do ceo dun día para outro.

O segundo obstáculo é doutro tipo: a pouca importancia que nós, os veciños, lle concedemos á cultura. Só hai que ver os programas culturais desenvolvidos neste concello durante anos para facerse unha idea da súa calidade e polo tanto da importancia que os cidadáns lle adican á cultura. Máis de un poderá dicir: " Si, pero a programación cultural non a facían os veciños" pero eu tamén podería recuncar dicindo que sendo isto certo, non é menos certo que unha maioría o consentía. Outra proba está nas demandas veciñais, case ningunha das demandas históricas xa n'Ogrobe ten algo a ver coa cultura. A única demanda cultural é a construcción dun auditorio e non pasa de ser máis ben recente. Calquera de nós en calquera bar ou cafetaría escoita demandas de paseos marítimos, portos deportivos, campos de golf e ata de campionatos de tiro ao pombiño pero poucas demandas que teñan que ver coa cultura. Hai responsables na política ( e moitos poderíase dicir) pero tamén nos o somos.

Parece ser que conqueridos estes futuros equipamentos buscaríase que a Casa da Cultura actual se adicase só ás tarefas de biblioteca. Non me gusta demasiado unha proposta deste tipo. Sempre que o espazo o permitise, a Casa da Cultura debería manter ciclos de conferencias, aulas culturais e exposicións. As bibliotecas locais teñen que ser máis que simples bibliotecas para convertirse en espazos que acheguen aos cidadáns á cultura. Deben ser espazos dinámicos tanto no plano de transmitir dinamismo cultural á vila como no sentido de recoller e facilitar as dinámicas culturais xeradas polos veciños da vila. Isto pode parecer moi complicado pero basicamente só consiste en manter programas e iniciativas adicadas a espallar a cultura e en facilitar o máximo posible as inquedanzas culturais da vila ofertando consellos, axuda e un lugar para onde desenvolver actividades. Certo é que o espazo é limitado pero, sendo certo a sobrecarga de usos do edificio, non é menos certo que os traballadores deste servizo non ofertaron demasiado ou ningún "dinamismo cultural"; e non creo só que isto fose a causa do espazo...

Tranquilos que non se acaba a fame no mundo

Olas a tod@s:

Estamos coa resaca das eleccións en USA, ainda que máis que un resaca parece unha gran borracheira. Si, parece que gran parte dos xornalistas e opinadores tomaron algún chupiño de tequila de máis ou mesmo unha botella enteira e se lles foi algo a cabeza. Ao abrir un xornal, acender a radio ou a tv, vemos por todos lados a unha chea de opinadores e xornalistas entusiasmados co "landslide" de Obama e ata parece que grazas ao " elected president" se vai acabar as guerras, a fame, a crise económica... ; en resume, que vamos vivir nalgún lugar lexendario como Jauja ou Utopía. Sesudos tertulianos ( cando menos en apariencia) falan dun cambio social en USA e , cito textualmente, " do abandono da Biblia en moitos estados vermellos" ( o de vermellos é pola cor republicana, nada que ver co outros vermellos). Fermosas tonterías. Digo eu que cando estes opinadores vaian falar das eleccións en USA podían informarse algo antes para non dicir tamaña sarta de estupideces.

Gran parte das estupideces teñen unha orixe clara, a translación do sistema político europeo ao estadounidense encarnada na identificación popular de republicanos-PP-dereita e de demócratas-PSOE-esquerda. Pasando por alto a cuestión de identificar esquerda co PSOE, a comparación é de tal inexactitude que mesmo se pode dicir que é simplemente unha estupidez. Imos ver, tanto os republicanos como os demócratas están á dereita dos partidos conservadores europeus tanto no económico como no social. A distinción histórica entre os partidos en USA ten que ver coa fortaleza do goberno federal e o seu grado de intervencionismo pero en ningún caso plantexando un grao similar ao existente en calquera estado da UE. Os dous partidos son firmes partidarios do liberalismo económico, da política exterior imperialista e intervencionista e así ate un longo etcétera. Por exemplo: di algún dos opinadores que con Obama se vai pechar Guantánamo; eu non sei se vai ser así pero o certo é que quen dixo que o ía pechar inmediatamente e quen consideraba a tortura como método ilexítimo para conquerir información e opoñéndose no Senado foi McCain non Obama. Ademais Obama forma parte ao igual que o seu xefe de gabinete Rahm da parte "centrista" do Partido Demócrata ( igual que Clinton). As diferencias fundamentais entre os dous partidos logo son o papel maior ou menor do goberno federal e a "cuestión liberal" no campo social.
Ningún estado abandonou a Biblia porque se votar por Obama tivese ese significado, este tería como moito catro ducias de votos.

Ainda así a elección de Obama é histórica pola cuestión racial nos USA e tamén no mundo occidental. Claro que tamén conviría recordar que outros membros de etnias represaliadas ao longo da historia teñen cargos políticos importantes como Evo Morales. Agora ben que ninguén espere transformacións brutais. Na política exterior Obama vai facer o único que pode facer e que tamén faría McCain: manter certa imaxe de multilateralismo nas decisións para poder contar co apoio dos estados europeus nas presentes e futuras ocupacións. Digo que só pode facer iso porque esa é a realidade, as ocupacións de Iraq e Afganistán levaron aos USA a unha débeda externa de tamaño descomunal (incluso para os seus parámetros) que fan imposible a política de " xendarmes no mundo" tal e como a viña facendo a administración Bush pero nada máis. Non vai ser un pacifista, nin van acabar as ocupacións nin nada de iso.

No plano económico vai aplicar unhas medidas que van dificultar as exportacións da UE e China e toda unha serie de medidas máis conservadoras das que poida aplicar Sarkozy por exemplo. Ahh, e para todos eses que pensan que vai instaurar algo semellante a unha sanidade pública: xa vos podedes ir esquecendo de tal cousa. A sanidade pública leva sendo unha promesa dos candidatos demócratas á presidencia nos últimos 30 anos e polo de agora nunca saiu adiante pola presión dos lobbys e polos votos en contra de senadores tanto demócratas como republicanos.

En fín, que a elección de Obama ten importancia nos USA porque conseguiu arrebatar plazas fortes dos republicanos como Indiana,Virginia e North Carolina; porque un negro conseguiu ganar en estados do sur como Virginia e North Carolina e polo que supón para os negros alí e nos paises occidentais. Agora ben. vai seguir habendo fame, guerras e todas as demais calamidades. Tamén van continuar no Eixo do Mal os que xa estaban nel, os palestinos seguiran igual de fodidos e os israelís igual de arroupados e en canto ao imperialismo estadounidense xa dixo Obama todo o que había que dicir : " o faro estadounidense vai alumear no mundo outra vez" ou sexa, que o imperio seguirá nas mesmas. Ainda queda o do cambio que ía levar a Washington D.C., os membros do gabinete anunciados polo de agora xa estiveron con Clinton, si home, o presidente aquel que bombardeu unha fábrica de medicamentos en Sudán e que atacou Iugoslavia, ese mesmo. Dentro dun par de anos falamos da "revolución " esa de Obama para ver por onde anda.

Unha cousa non quita a outra

Olas a tod@s:

Aos dous concelleiros do PP d'Ogrobe imputados no caso das listas electorais de Euskadi ( Alexandre Aguín e Miguel Angel Pérez) levantaronlles as imputacións por falta de probas para mantela. Considera a xuiza que non existen probas suficientes porque as declaracións da funcionaria, que recordemos se confesara autora das falsificacións se ben acusaba ao ex-alcalde de terllo ordenado, non teñen proba algunha para ser respaldadas. Ademáis di a xuiza que en todo caso a falsificacións das firmas fíxoa a funcionaria como ela misma admitiu.

Despois de todo esto parece que xa acabou todo para os do PP e que aquí paz e despois gloria. Eu non son da mesma opinión, que a xustiza lle levante as imputacións por falta de probas non quere dicir que todo teña acabado porque o plano político da cuestión segue estando aí. A xuiza tamén consideraba normal que persoal administrativo encha formular cumplindo ordes pero en ningún caso esas ordes implican que se falsifique unha firma. Segue habendo cousas raras abondo que precisan dunha explicación. Por exemplo: por que se deron outros casos noutros lugares da comarca?, por que funcionarios do concello e pagados por todos cubren formularios de listas do PP durante o seu horario laboral?, que motivos se ninguén lle ordeou cubrir formularios podía ter unha funcionaria para falsificar as firmas?, por que se non houbo mangoneos no concello non se deu nin un só caso fóra do mesmo? e un longo etc. Isto por non falar de que a xestión dos datos das persoas foi manifestamente incorrecta como revelou a sanción da APD. En resume parece que hai bastantes puntos oscuros.

De todas maneiras a non imputación non os exime das responsabilidades ante os electores das que, polo de agora, seguen sen dar cumprida conta. De todas formas o conto ainda non acabou e segue tendo recorrido. Este asunto segue transmitindo certo aire de que " se vai comer todo o marrón" alguén que non parece a única responsable. Que opinades vos?

A Refundación ( parte I)

Olas a tod@s:
Levaba tempo sen escribir por algún que outro problemiña pero xa estou de volta. Corren malos tempos no plano económico por mor da crise que está asolando o sistema económico mundial. Pero tranquilos todos que seica nunha reunión en Washington vinte e pico de xefes de estado e presidentes van a “ refundar o capitalismo” . Non sabemos ainda se entre eses políticos se vai atopar o presidente Zapatero ou non, de todas maneiras non creo que iso supoña un gran cambio nos plantexamentos e estratexias que alí ideen.

Resulta que hai que “refundar” o sistema porque este parece non ter funcionado axeitadamente, pero, cousas da vida, os que o van refundar son os mesmos para os que hai un ano ou dous atrás funcionaba perfectamente e sen problema ningún. Daquela o discurso común era aquel da “bondade e intelixencia do libre mercado”, “canto menos controis máis liberdade ergo máis crecemento económico” ou por usar unha expresión máis nosa: o libre mercado vai na punta da llama. Pois ben toda esta xente acaba de chegar á conclusión de que o sacrosanto mercado precisa dunha maior regulación e de que este está en mans dos cobizosos e dos irresponsables. Algúns xa o pensábamos tempo atrás.

Resulta tamén que polas mesmas cousas da vida todos aqueles que querían reducir ao estado á mínima expresión posible son os mesmos que agora reparten axudas con fondos estatais a bancos e empresas. Claro que estas cousas da vida van traer cola. Vexamos, os partidos conservadores de toda Europa están apoiando nacionalizacións ( por moito que non lle queiran chamar así) e un forte intervencionismo estatal no plano económico. Estas eran algunhas das señas de identidade dos partidos socialdemócratas antes dos oitenta ( despois dos oitenta é dificil ver diferenzas importantes na política ecónomica entre conservadores e socialdemócratas, cecais un maior control estatal pero tampouco se podería calificar de forte) resultando que basicamente esas supostas dúas ideoloxías teñen exactamente as mesmas recetas para solucionar o problema. Traerá cola porque os cidadáns poderían preguntarse para que serve ese bipartidismo instaurado en toda Europa após a II Guerra Mundial cando os dous propoñen o mesmo. Sei que moitos diredes: home, hai diferenzas !. Si, algunha hai pero máis nas formas que na realidade e no fondo, que alguén cite diferenzas importantes entre a política económica de Rato e a de Solbes.

Pois ben quería eu saber como van refundar o capitalismo os antano grandes defensores do neoliberalismo. Estou case seguro que o único que van facer é implementar algunha que outra medida efectista na regulación do mercado pero nada máis. Debemos ter en conta que tampouco convén cabrear moito a aqueles que che dan de comer ou, ¿ quen credes que paga as megacampañas electorais dos grandes partidos occidentais?. Exactamente, aqueles empresarios aos que agora pretenden porlle freo.

Preocupante é que a esquerda, cando falo da esquerda falo da de verdade, non sexa capaz de plantexar alternativas ou mellor dito, que sexa capaz de transmitilas ao nivel que esixe a sociedade de masas actuais. Porque non o esquezamos alternativas estanse construindo, só que fora de círculos moi reducidos non teñen case resonancia. Aí están o Foro Social Mundial e organizacións que fan parte del como ATTAC. Non sei cal é a solución para mellorar a transmisión pero deberíamos comezar por dicir as cousas clariñas e sen medo ningún porque ás veces parece que hai certo medo a criticar as desfeitas do sistema por medo a ser tildado de “radical” e cousas polo estilo.

Creo que os que verdadeiramente van pór as cousas enriba da mesa son os denominados estados en vías de desenvolvemento, con especial mención aos da América do Sul.

Remato animándovos a participar no Foro Social Galego para coñecer esas outras visións, outros discursos e para participar na busca e construcción de alternativas. Aquí vai a ligazón:
www.forosocialgalego.org