Esta casa é unha ruína ,ou mellor dito, estas casas

Olas a tod@s:

Remataron as eleccións europeas e como non podía ser doutra maneira, comezan a proliferar distintas análises nos diferentes espazos de comunicación. O máis comentado é o resultado das mesmas no estado español, ou sexa, a victoria do PP. Tendo esto certa importancia ( pero nin moito menos tanta como algúns parecen querer darlle) non vou a falar diso nesta entrada. Esta vai xirar en torno a dous sopapos: o que recibe a Unión Europea como forma organizativa e o que recibe en toda europa o socioliberalismo.

Antes de comezar convén explicar o termo socioliberalismo. Numerosos politólogos e historiadores usan o termo para referirse aos partidos políticos europeus que se adoitan chamar socialdemócratas. O termo vense empregando cada vez con máis forza nos últimos anos xa que, para moitos estudiosos, estes partidos xa non poden ser calificados de forma satisfactoria de socialdemócratas. Os especialistas soen situar esta transformación ca. 1980. A aceptación do liberalismo (mesmo nas súas formas máis agresivas) e a cada vez menor diferenciación entre conservadores e/ou liberais e os partidos socialdemócratas é a razón fundamental deste cambio de denominación.

Ben, estas eleccións europeas deixan, cando menos, dúas mensaxes claras: a Unión Europea na súa formulación actual non se comprende, non se entende ou é percibida de forma negativa por un número moi importante e crecente de cidadáns e o socioliberalismo desplómase en Europa a mínimos históricos.

A primeira mensaxe é facil de percibir. A participación nestas eleccións en moitos estados europeus caeu a níveles cómicos e ata se pode, moitos lugares, cuestionar a lexitimidade dos elixidos. A media europea foi do 43´24 %, habendo 11 estados con participacións menores ao 38% ( en Eslovaquia non se chegou nin ao 20%). Na maioría dos novos estados membros a participación rozou cifras ridículas de participación.

Esta ridícula participación é froito de moitas e diferentes cousas. A maioría dos cidadáns non teñen nin as nocións máis básicas do funcionamento da UE. Outra gran parte nin sequera percibe como se ve afectado pola Unión. O considerable deficit democrático na formulación da Unión arrepía a outros cantos que si saben como funciona o chiringuito. E ainda se poderían enumerar centos de explicacións máis.

A base da UE foron acordos sobre o libre comercio de diferentes productos sendo o máis citado a CECA ( Comunidade Europea do Carbón e o Aceiro ) de 1951. Non foi a base da UE nin a paz entre os estados nin ningún outro conto deses que se esforzan en contarnos habitualmente. Estas bases explican o desenvolvemento posterior ate a actúal UE, un desenvolvemento centrado e baseado no libre intercambio de mercadorías e no liberalismo económico. Eses son os campos máis desenvolvidos pola UE e os que realmente importan tanto a gobernos como empresarios. Como mostra podemos empregar o Tratado de Lisboa formado case por enteiro por disposicións neoliberais que formaban parte da fracasada constitución europea. Ou sexa, cando non se aprobou a constitución os gobernos europeos rescataron as partes referentes ao liberalismo económico e asináronas sen ter en conta o que os seus electores decidiran antes ( Francia p.ex) e sen rescatar ningunha das partes de "la Europa social". Así é como funciona a democracia europea e así colleita tamén estes grandes "éxitos".

Imos co segundo tema, que é realmente o importante: o naufraxio do socioliberalismo. Os resultados dos partidos socioliberais foron desastrosos en toda Europa agás en Dinamarca e en menor medida en España. Os sopapos máis grandes recibíronos o SPD alemán, os laboristas británicos e o PS de Francia , e non por esta orde. En moitos xornais e medios de comunicación reflexaron este naufraxio como o naufraxio da esquerda pero isto non é realmente así. Máis alá de que o calificativo de esquerda hai tempo xa que o perderon estas formacións esa análise non é real posto que agromaron moitas outras formacións de esquerda case descoñecidas anteriormente para o grande público. O caso máis significativo rexistrouse en Francia onde Europe Écologie, a coalición electoral encabezada por Daniel Cohn-Bendit ( o famoso Dany le Rouge do 68) acadou o 16'28 % dos votos a tan só o 0´2 % do resultado do PS. Non foi este o único caso pero si o máis claro ( en Alemaña Die Grünen, os verdes, e Die Linke, a esquerda, sumaron entre os dous 22 escanos, só un por debaixo do SPD).

Estes resultados reflexan o cansanzo cada vez maior do electorado respecto do socioliberalismo. Para algúns analistas isto é incomprensible xa que segundo o seu razonamento o neoliberalismo é o culpable da crise logo non ten moito sentido que os mais castigados sexan os socioliberais ( para eles socialdemócratas). Este razonamento é incorrecto na súa totalidade. Primeiro, tan culpables son os socioliberais como os conservadores da crise, só basta con botar un ollo aos gobernos da SPD en Alemaña ou aos laboristas de Blair e Brown. As súas políticas económicas e as súas solucións son case calcadas, tanto é así que en Alemaña xa gobernan xuntos. Como as solucións e as culpabilidades son as mesmas non se sabe porque extraño motivo ían culpar da crise exclusivamente aos liberias e/ou conservadores. Alguén pode dicir: si, é certo pero o Partido Popular Europeo e os Liberais tiveron uns resultados altísimos. Isto non é tan certo. Primeiro, o seu grupo está moi inflado grazas a que en moitos dos estados do este europeu case que só existen opcións conservadores e de ultradereita. Segundo, realmente moitos destes partidos tamén perderon votos e mesmo porcentaxe como a CDU en Alemaña. Terceiro e máis importante, postos a escoller polo menos as opcións do PPE sempre foron os paladíns do neoliberalismo e do mercado, polo tanto decepcionaron (ou engañaron se se quere) a menos xente. Digo eu que postos a escoller entre o neoliberalismo ou neoliberalismo versión edulcorada sempre funciona mellor o primeiro por ser o orixinal e ter menos contradiccións ( diso xa tivemos proba en Galiza ultimamente co Bipartito).

A baixa participación nestas eleccións fai dificil sacar conclusións claras destes comicios pero as preguntas están aí: ¿ comeza o fin do socioliberalismo europeu?, ¿ comezan a nacer alternativas desde a esquerda ás formulacións actuais encarnadas en novos partidos e novas formas de organización políticas con peso real en Europa?.

As respostas virán co tempo

U-los culpables? ( A pantasma de Tom Joad )

Olas a tod@s:

Andamos hai case un ano metidos na que din é a crise económica máis importante desde 1929. Por todos lados aparece a palabra CRISE, os seus efectos, algún dos seus detonantes ( burbulla inmobiliaria), profecías sobre a súa duración... ; dos non temos noticias e sobre os culpables. Podemos buscar e rebuscar por todos lados que estes non aparecen. ¿ Onde están aqueles neoliberais?, ¿ onde están os neocon, o FMI, o Banco Mundial, todos aqueles expertos que dicían que a economía española era unha máquina imparable?. ¿ Desaparecerían todos estes homes?. Non, pero mudaron de disfrace.

Se un se fixa si que andan por aí, impertubables e con outras roupas. Resulta que todos aqueles que se enchían a boca coa liberdade do mercado, a súa sabedoría e cousas polo estilo, son agora os mesmos que andan clamando pola intervención estatal e por unha nova regulación do sistema financeiro. Iso si, das súas prediccións e recomendacións anteriores nen sequera se retractaron. Vai un exemplo: ao pouco de comezar a emisión do programa "La noche en 24" en TVE entrevistan a un profesor da Univ. de Barcelona. O motivo da entrevista eran os altos prezos da vivenda en España. O profesor responde que as vivendas van seguir subindo de prezo durante decadas posto que a demanda era moi alta a causa do turismo, a inmigración... . O mesmo profesor hai dúas semanas no mesmo programa non tiña problema en dicir que o colapso do mercado inmobiliario xa se vía vir, que os expertos ( supoño que el se incluía nesa calificación) xa avisaran hai tempo e de que un crecemento económico baseado na construcción era pan para hoxe e fame para mañá, etc. ¡Haiche que ter valor!.

Todos os cónsules e procónsules do neoliberalismo andan reclamando axudas estatais e o rescate público polo mundo adiante. Isto pode parecer raro pero non o é. Simplificando moito a ecuación é a seguinte: eu monto os meus negocios, se van ben gaño unha manchea de cartos e non quero oir falar de regulacións nin de estado; agora ben, se a cousa vai mal chimpo empregados á rúa e pido toda canta axuda estatal e intervención pública haxa para salvar a empresa pero esta que siga sendo miña e que siga cobrando todo canto tiña no contrato. Só hai que ver casos como o dos executivos de AIG, de BNP ou do Royal Bank of Scotland.

Nada se oe falar da perversión do sistema, de como a crise amosa o fracaso do sistema económico creado após a II Guerra Mundial e modificado cara o horizonte da mínima regulación imprescindible nos anos 80 do pasado século.

En "As uvas da ira" de Steinbeck ( unha das mellores novelas da Gran Depresión), a familia protagonista, os Joad, sofrían este mesmo "andazo". Os Joad eran incapaces de ver a perversión do sistema, a súa maldade. Crían firmemente na súa bondade e eran incapaces de entender que todas as humillacións e penalidades que sofrían formaban parte e eran expresión do novo sistema capitalista ( o new order). Eran incapaces de entender que os empresarios se aproveitasen do alto nivel de paro para contratar traballadores case a coste cero mentres a xente sofría a falta de cartos.

Polo de agora estamos nunha situación semellante á dos Joad. Pero como na novela xa comezan a verse os primeiros actos de contestación por parte da cidadanía como vimos recentemente en Escocia e outros lugares do Reino Unido ou en Francia. Estes actos son tildados de "perigosos" e "radicais". En realidade o medo é o mesmo que o dos terratenentes da novela, que a xente se de conta de que pode mudar a situación se o intenta.

Tamén se fala, ou máis ben se profetiza, sobre a fin da crise. Que si o 2010, que si máis, que si menos. Todo sen ter en conta que a velocidade á que se dan as noticias e á que se move a información hoxe en día non fai que unha crise empece hoxe e remate mañá como ocorre normalmente con todas as noticias nos media. Para rematar só me gustaría recordar que a crise de 1929 durou 16 anos e só rematou tras a II Guerra Mundial cando se tiveron que reconstruir os sistemas.

Feliz ano 2009 a tod@s !!!

Olas a tod@s:

Rematamos un ano e estamos a punto de comezar outro novo. Soen ser estes uns momentos onde nos gusta botar unha ollada atrás para ver o que deixamos atras; e soen ser tamén uns tempos onde os propósitos e desexos para o vindeiro ano se acumulan ( se ben case nunca cumprimos todos eses propósitos). Realmente son tantas as cousas que podería destacar do ano anterior que non sabería por onde escomezar, así que non vou aburrirvos co acostumado momento " the best of the year".

En cambio o futuro si parece que nos vai dar abondo de que falar o vindeiro ano: campos de golf (outra vez ), ración doble de eleccións, crise económica e moitas cousas máis se temos en conta todas aquelas que nin sequera podemos albiscar.

Tamén nestes momentos un tamén tende a pensar en todas aquelas cousas que parecen non mudar ano tras ano. Aquelas cousas que fan que penses que "nada cambia todo permanece" que dixera o filósofo. Non creo que as cousas non muden. Paréceme evidente que mudan ainda cando eses cambios non se nos fan de todo visibles, non quere dicir que non se produzan. Fago estas reflexións tras ver a enésima brutal agresión de Israel ao pobo palestino. Hoxe escoitaba a moitos dicir eso de que as cousas non cambian , mais eu non creo que sexa así. Vaia se cambiaron. Os palestinos xa son masacrados de forma impune, certo que xa o eran antes pero e que agora tamén resulta que a culpa é exclusivamente súa. Tamén había moitos que falaban da brutalidade de Israel. O que eu non escoitei foi a alguén dicir claramente que a UE é cómplice directo dun xenocidio. Primeiro axudou a presionar para depoñer a Arafat, despois cando os resultados electorais non lle gustaron e os palestinos escolleron a Hamas, bloquearon todas as axudas imprescindibles para a supervivencia de Palestina e do seu pobo, despois axudaron a partillar Palestina en dous anacos, asistiron complacentes a creación dun muro daqueles que antes eran da vergoña pero agora xa non, permitiron a invasión do Líbano e agora permiten a masacre inxustificada dun pobo. Pero que máis dá! Ao final a culpa é dos de Hamas que son uns talibansiños. Claro que non caimos na conta de que se Hamas tivese uniformes "como diós manda" serían un exército palestino e non uns terroristas. Defender ao teu pobo do exterminio non é terrorismo, terrorismo é o que practican tanto o estado de Israel como os seus aliados.

Só nos queda agardar que o novo ano remate mellor ca este. Feliz ano e a pasalo ben!

Tranquilos que non se acaba a fame no mundo

Olas a tod@s:

Estamos coa resaca das eleccións en USA, ainda que máis que un resaca parece unha gran borracheira. Si, parece que gran parte dos xornalistas e opinadores tomaron algún chupiño de tequila de máis ou mesmo unha botella enteira e se lles foi algo a cabeza. Ao abrir un xornal, acender a radio ou a tv, vemos por todos lados a unha chea de opinadores e xornalistas entusiasmados co "landslide" de Obama e ata parece que grazas ao " elected president" se vai acabar as guerras, a fame, a crise económica... ; en resume, que vamos vivir nalgún lugar lexendario como Jauja ou Utopía. Sesudos tertulianos ( cando menos en apariencia) falan dun cambio social en USA e , cito textualmente, " do abandono da Biblia en moitos estados vermellos" ( o de vermellos é pola cor republicana, nada que ver co outros vermellos). Fermosas tonterías. Digo eu que cando estes opinadores vaian falar das eleccións en USA podían informarse algo antes para non dicir tamaña sarta de estupideces.

Gran parte das estupideces teñen unha orixe clara, a translación do sistema político europeo ao estadounidense encarnada na identificación popular de republicanos-PP-dereita e de demócratas-PSOE-esquerda. Pasando por alto a cuestión de identificar esquerda co PSOE, a comparación é de tal inexactitude que mesmo se pode dicir que é simplemente unha estupidez. Imos ver, tanto os republicanos como os demócratas están á dereita dos partidos conservadores europeus tanto no económico como no social. A distinción histórica entre os partidos en USA ten que ver coa fortaleza do goberno federal e o seu grado de intervencionismo pero en ningún caso plantexando un grao similar ao existente en calquera estado da UE. Os dous partidos son firmes partidarios do liberalismo económico, da política exterior imperialista e intervencionista e así ate un longo etcétera. Por exemplo: di algún dos opinadores que con Obama se vai pechar Guantánamo; eu non sei se vai ser así pero o certo é que quen dixo que o ía pechar inmediatamente e quen consideraba a tortura como método ilexítimo para conquerir información e opoñéndose no Senado foi McCain non Obama. Ademais Obama forma parte ao igual que o seu xefe de gabinete Rahm da parte "centrista" do Partido Demócrata ( igual que Clinton). As diferencias fundamentais entre os dous partidos logo son o papel maior ou menor do goberno federal e a "cuestión liberal" no campo social.
Ningún estado abandonou a Biblia porque se votar por Obama tivese ese significado, este tería como moito catro ducias de votos.

Ainda así a elección de Obama é histórica pola cuestión racial nos USA e tamén no mundo occidental. Claro que tamén conviría recordar que outros membros de etnias represaliadas ao longo da historia teñen cargos políticos importantes como Evo Morales. Agora ben que ninguén espere transformacións brutais. Na política exterior Obama vai facer o único que pode facer e que tamén faría McCain: manter certa imaxe de multilateralismo nas decisións para poder contar co apoio dos estados europeus nas presentes e futuras ocupacións. Digo que só pode facer iso porque esa é a realidade, as ocupacións de Iraq e Afganistán levaron aos USA a unha débeda externa de tamaño descomunal (incluso para os seus parámetros) que fan imposible a política de " xendarmes no mundo" tal e como a viña facendo a administración Bush pero nada máis. Non vai ser un pacifista, nin van acabar as ocupacións nin nada de iso.

No plano económico vai aplicar unhas medidas que van dificultar as exportacións da UE e China e toda unha serie de medidas máis conservadoras das que poida aplicar Sarkozy por exemplo. Ahh, e para todos eses que pensan que vai instaurar algo semellante a unha sanidade pública: xa vos podedes ir esquecendo de tal cousa. A sanidade pública leva sendo unha promesa dos candidatos demócratas á presidencia nos últimos 30 anos e polo de agora nunca saiu adiante pola presión dos lobbys e polos votos en contra de senadores tanto demócratas como republicanos.

En fín, que a elección de Obama ten importancia nos USA porque conseguiu arrebatar plazas fortes dos republicanos como Indiana,Virginia e North Carolina; porque un negro conseguiu ganar en estados do sur como Virginia e North Carolina e polo que supón para os negros alí e nos paises occidentais. Agora ben. vai seguir habendo fame, guerras e todas as demais calamidades. Tamén van continuar no Eixo do Mal os que xa estaban nel, os palestinos seguiran igual de fodidos e os israelís igual de arroupados e en canto ao imperialismo estadounidense xa dixo Obama todo o que había que dicir : " o faro estadounidense vai alumear no mundo outra vez" ou sexa, que o imperio seguirá nas mesmas. Ainda queda o do cambio que ía levar a Washington D.C., os membros do gabinete anunciados polo de agora xa estiveron con Clinton, si home, o presidente aquel que bombardeu unha fábrica de medicamentos en Sudán e que atacou Iugoslavia, ese mesmo. Dentro dun par de anos falamos da "revolución " esa de Obama para ver por onde anda.

A Refundación ( parte I)

Olas a tod@s:
Levaba tempo sen escribir por algún que outro problemiña pero xa estou de volta. Corren malos tempos no plano económico por mor da crise que está asolando o sistema económico mundial. Pero tranquilos todos que seica nunha reunión en Washington vinte e pico de xefes de estado e presidentes van a “ refundar o capitalismo” . Non sabemos ainda se entre eses políticos se vai atopar o presidente Zapatero ou non, de todas maneiras non creo que iso supoña un gran cambio nos plantexamentos e estratexias que alí ideen.

Resulta que hai que “refundar” o sistema porque este parece non ter funcionado axeitadamente, pero, cousas da vida, os que o van refundar son os mesmos para os que hai un ano ou dous atrás funcionaba perfectamente e sen problema ningún. Daquela o discurso común era aquel da “bondade e intelixencia do libre mercado”, “canto menos controis máis liberdade ergo máis crecemento económico” ou por usar unha expresión máis nosa: o libre mercado vai na punta da llama. Pois ben toda esta xente acaba de chegar á conclusión de que o sacrosanto mercado precisa dunha maior regulación e de que este está en mans dos cobizosos e dos irresponsables. Algúns xa o pensábamos tempo atrás.

Resulta tamén que polas mesmas cousas da vida todos aqueles que querían reducir ao estado á mínima expresión posible son os mesmos que agora reparten axudas con fondos estatais a bancos e empresas. Claro que estas cousas da vida van traer cola. Vexamos, os partidos conservadores de toda Europa están apoiando nacionalizacións ( por moito que non lle queiran chamar así) e un forte intervencionismo estatal no plano económico. Estas eran algunhas das señas de identidade dos partidos socialdemócratas antes dos oitenta ( despois dos oitenta é dificil ver diferenzas importantes na política ecónomica entre conservadores e socialdemócratas, cecais un maior control estatal pero tampouco se podería calificar de forte) resultando que basicamente esas supostas dúas ideoloxías teñen exactamente as mesmas recetas para solucionar o problema. Traerá cola porque os cidadáns poderían preguntarse para que serve ese bipartidismo instaurado en toda Europa após a II Guerra Mundial cando os dous propoñen o mesmo. Sei que moitos diredes: home, hai diferenzas !. Si, algunha hai pero máis nas formas que na realidade e no fondo, que alguén cite diferenzas importantes entre a política económica de Rato e a de Solbes.

Pois ben quería eu saber como van refundar o capitalismo os antano grandes defensores do neoliberalismo. Estou case seguro que o único que van facer é implementar algunha que outra medida efectista na regulación do mercado pero nada máis. Debemos ter en conta que tampouco convén cabrear moito a aqueles que che dan de comer ou, ¿ quen credes que paga as megacampañas electorais dos grandes partidos occidentais?. Exactamente, aqueles empresarios aos que agora pretenden porlle freo.

Preocupante é que a esquerda, cando falo da esquerda falo da de verdade, non sexa capaz de plantexar alternativas ou mellor dito, que sexa capaz de transmitilas ao nivel que esixe a sociedade de masas actuais. Porque non o esquezamos alternativas estanse construindo, só que fora de círculos moi reducidos non teñen case resonancia. Aí están o Foro Social Mundial e organizacións que fan parte del como ATTAC. Non sei cal é a solución para mellorar a transmisión pero deberíamos comezar por dicir as cousas clariñas e sen medo ningún porque ás veces parece que hai certo medo a criticar as desfeitas do sistema por medo a ser tildado de “radical” e cousas polo estilo.

Creo que os que verdadeiramente van pór as cousas enriba da mesa son os denominados estados en vías de desenvolvemento, con especial mención aos da América do Sul.

Remato animándovos a participar no Foro Social Galego para coñecer esas outras visións, outros discursos e para participar na busca e construcción de alternativas. Aquí vai a ligazón:
www.forosocialgalego.org

Putin ponlle o collar ao tigre ( e ollo que era siberiano)

Olas a tod@s:

O título de hoxe non é da miña colleita,é o titular que empregaron os medios rusos despois da "última fazaña" do mandatario ruso. Un equipo da TV rusa que ía cubrir a visita de Putin a un parque natural en Siberia sufriu o ataque dun tigre que se escapou, pero este equipo tivo a sorte de que Putin entraba nese momento ao parque e, cun rifle de dardos tranquilizantes, salvou aos camaras do ataque do tigre siberiano. Posteriormente, Putin axudou a medir os dentes do animal e a colocarlle o collar identificativo. A verdade é que todo parece unha montaxe para loar a Putin pero, ainda sendo así, non digades que non mola ter un primeiro ministro que te poida salvar dun tigre ;).

Obviamente o titular non só fai referencia ao asunto do tigre senón ao asunto de Osetia do Sur e Abjazia. Este é un asunto sobre o que non paro de ler tonterías nos medios de comunicación. Para algúns é a proba da existencia dun mundo multipolar e para outros amosa a pouca capacidade de resposta da ONU e os organismos internacionais. Eu creo que o primeiro é unha tontería e o segundo unha obviedade desde hai ben tempo.

O mundo multipolar non se sabe o que é. En teoría este concepto fai referencia a existencia de varias potencias mundiais que coexistirían e "rexirían" a escea internacional. Vai ser que non. Explícome, durante o periodo da chamada Guerra Fría a escea internacional estaba caracterizada por ser bipolar. Isto quere dicir que dúas superpotencias, a URSS e os USA, dominaban a escea internacional e con dous sistemas contrapostos, capitalismo e socialismo real, coexistían a nivel mundial. No mundo de hoxe hai un único sistema económico ( con algunhas e mínimas excepcións) e unha única superpotencia a todos os niveis, os USA. Para falar dun mundo multipolar a UE tería que ter unha política exterior propia e común, os chinos terían que intervir na política internacional a un nivel maior do actúal e ademais estes intereses deberían ser diverxentes a miudo. A realidade amosa que os USA dominan o panorama internacional case en solitario e a EU non é máis que un aliado, os chinos non soen inmiscuirse na política internacional pois o seu obxectivo único é o crecemento económico e unha política exterior de superpotencia custa cartos e crecemento económico e os rusos distan, polo de agora, de ser a superpotencia que foi a URSS.
A todo isto debemos engadir que o sistema capitalista "reina" no planeta, con isto quero dicir que os intereses estatais están "difuminados" fronte aos intereses das multinacionais que poden ter intereses en varios polos diso que agora queren chamar mundo "multipolar" polo que as posicións internacionais dependen moitas veces máis dos intereses destas empresas que dos estados mesmos. Polo tanto falamos dun mundo unipolar onde os USA son os líderes con roces menores con outros estados.

Dise da ONU e do resto dos organismos internacionais que entraron en crise coa Guerra de Iraq. A verdade é que levan en crise desde a caída do mundo do socialismo real. Como dixemos, durante a creación da ONU e da maioría dos organismos internacionais o mundo era bipolar, polo tanto o deseño e as estructuras destes organismos respondían e funcionaban con esta realidade. Un dos exemplos máis claros témolo no funcionamento do Consello de Seguridade e do dereito a veto. Este funcionamento respostaba a lóxica bipolar nas relacións internacionais, buscaba garantir a posibilidade de saidas dialogadas a unha situación de crise entre as dúas superpotencias mediante a capacidade de vetar por parte dun "polo" as accións e resolucións do outro. Ademáis a ameaza da destrucción nuclear mutua facía moi perigosa as intervencións non apoiadas pola ONU ( ou sexa permitidas por ámbolos dous polos). Isto era así por que o mundo era bipolar e as dúas superpotencias competían a todos os niveis e en todos os lugares do mundo na busca da supremacía. Hoxe en día a supremacía é dos USA, só hai un sistema ecónomico mundial e, polo tanto, a ONU so serve para outorgar lexitimidade ou credibilidade a unha acción diante da opinión pública mundial e global. Os USA buscaban o apoio da ONU en Iraq para lexitimar a invasión, non o permiso para realizala. Cando non obtiveron este apoio a invasión tivo lugar igual pero cun menor apoio da poboación mundial.

Entón a que ven o follón ruso?. Ao meu ver resposta por parte de Rusia a dous obxectivos fundamentais: a intención de deixar claro diante dos USA e os seus aliados (léase UE) cales son as súas áreas de influencia e ao control dos recursos nos que está baseado o seu crecemento ecónomico o gas e o petroleo. Tanto a UE como os USA levaban buscando desde hai tempo certo "control" de moitas das ex-repúblicas soviéticas co fin de aumentar a súa supremacía e de asegurarse un suministro estable de cru e gas natural. Os rusos ,que son os principais suministradores enerxéticos da UE, simplesmente non estaban pola labor de ceder máis influencia e moito menos de ceder o pilar fundamental do seu crecemento económico: a enerxía. Puideron levar a cabo a intervención en Georgia porque seguen a ser unha potencia nuclear, porque os USA están debilitados polas invasións de Iraq e Afganistán, porque a UE non pode enfrontarse ao seu principal suministrador enerxético e un dos seus principais mercados de exportación e porque os USA e os seus aliados sentaron os precendentes necesarios para darlle certo barniz de lexitimidade coas intervencións en Kosovo, Iraq e Afganistán.

Este último punto é importante xa que os argumentos esgrimidos por Rusia para a intervención "maman" directamente dos empregados polos USA e a UE: o dereito a intervir para protexer os dereitos humanos e o dereito a intervir para asegurar o dereito de autodeterminación dun pobo. A todo isto hai que sumarlle que a intervención en Iraq tampouco contou con aval da ONU.

Entón estamos diante logo dunha guerra polo control dos recursos enerxéticos e dun movemento de Rusia para deixar claro ata onde chega a súa área de influencia, nin máis nin menos. Rusia quere voltar ao primeiro plano internacional e para iso ten que asegurar a súa importancia enerxética e as súas áreas de influencia diante dos USA e os seus aliados ( e no dos aliados fago referencia a UE que estaba apoiando as maniobras estadounidenses a través da OTAN).

Así que máis que poñer ningún collar, o que fixo Putin foi dicir: quietos, ata aquí chegamos pero máis para alá segue a ser cousa nosa. Primeiro ruxido ruso no Cáucaso e non creo que sexa o último.

Cara a barbarie

Olas a tod@s:

Non tiña pensado escribir ata dentro duns días pero quero compartir esta imaxe con todos e todas vos. A instantánea é dunha praia de Nápoles onde dous veraneantes nen se inmutan ante a visión de dúas nenas mortas e tapadas cunha toalla. As nenas foran arrastradas mar adentro e morreran afogadas, tiñan 11 e 13 anos. Nesta imaxe só vemos a dous veraneantes pero os informadores dinnos que non foron un caso aillado senón que moitos outros seguiron correndo pola praia, xogando ou bañándose. Deixo para o final a causa da indiferencia, eran xitanas.

Din que quen sembra ventos recolle tempestades, e iso é o que debe estar pasando en Italia. O goberno de Berlusconi ( como tantos outros gobernos da dereita europea) viu na inmigración un graneiro de votos moi importante, e decidiu aproveitarse aprobando leis que só poden considerarse racistas como a creación dun rexistro de xitanos exclusivamente. Os resultados das soflamas desta dereita disque europea retrotraennos a estampas e comportamentos propios da Idade Media. Nesa época os xudeus sufriron constantes ataques e matanzas ás mans dos cristiáns en estouridos de rabia popular que sucedían tras a expansión de historias falsas. As máis comúns eran os secuestros de nenos para comer as súas vísceras ou a profanación dalgunha reliquia sagrada. Moitos diredes que ao fin era a Idade Media e moito máis tampouco se podía agardar. Pero mira ti que hai cousa dun mes, un poboado xitano de Nápoles foi asaltado polos napolitanos que queimaron todas as vivendas e agrediron aos seus habitantes tendo de cómplice á pasividade da policia. Unha das asaltantes dicía na tele: "non somos malas persoas, antes de queimar as casas dixemoslles que saisen". A causa: a nova que correu por todo Nápoles que dicía que os xitanos secuestraran a un neno e o levaran ao poblado. Os xitanos nin secuestraran neno ningún nin fixeran nada máis que ser xitanos.

Podemos dicir aquelo de que, ao fin, foi en Italia e non aquí, ¿non?. Creo eu que vai ser que non, ainda están recentes os episodios vividos en Pontevedra ou en A Coruña tamén cos xitanos. Ademais tampouco fai falla pasear moito para dar con algunha conversa onde se trate a "invasión" que ameaza ao estado español e aos seus habitantes. Que si, o racismo e a xenofobia non nos é allea.

Unha das causas principais está en que os inmigrantes copan grande parte dos servizos e axudas sociais por mor da súa situación económica. Pero reflexionemos un momento, resulta que os inmigrantes son man de obra barata ( cando non esclava) coa que moitos empresarios se están enriquecendo. Tamén aportan grande parte do superavit do que desfrutou ata hai ben pouco a seguridade social e contribuiron como man de obra barata ao auxe da construcción en España. Entón sería lóxico pensar que os gobernos deberían tomar as medidas mellorando e ampliando os servizos sociais. Se antes eran cen os que optaban a unha gardería e agora son trescentos, parece razonable pensar que as institucións deberían crear outra gardería. Pero non o fan, o que provoca que os cidadáns españois de ingresos máis baixos non poidan acceder a unhas axudas que necesitan por estaren copadas por inmigrantes de ainda menos recursos. O resultado: a xenofobia e o racismo son cada vez maiores.

Outra estrela do discurso racista que se está impoñendo é a argumentación esa pola cal os inmigrantes, ao estaren dispostos a traballar por salarios menores ( moitas veces ilegais) e con condicions laborais inaceptables e ilegais, fan que os "nativos" acaben cobrando menos se queren traballar. E quedamos tan anchos. Digo eu logo para que están os sindicatos e máis a inspección de traballo. Se existen moitos empresarios que realizan este tipo de prácticas para gañar máis, a culpa será deles e de quen llo consinte, e non dos pobres inmigrantes que acaban sendo case escravos.

Este tipo de discursos e razonamentos estanse extendendo cada vez máis por toda Europa e ,paralelamente, as forzas da ultradereita medran en case toda Europa: están nas camaras de Alemaña por vez primeira dende a IIGM, están presentes no goberno italiano, teñen os suficientes deputados no parlamento europeu para ter grupo propio ( non o teñen porque non o permitiu a presidencia da cámara)....

E claro cos gobernos presos do populismo e das ideas forza de 20 segundos para que caiban na TV sen aburrir á xente; con medios de comunicación que dedican máis tempo a noticias como: fai sol en Sevilla no verán que ás cousas realmente importantes; con poucos discursos alternativos e serios que cheguen á poboación polo veto dos media e coa maior diferencia da historia entre ricos e pobres no planeta; ¿a onde imos ir?. Claramente cara a barbarie.

U-la Europa Social? Século XXI rumbo ao XIX

Olas a tod@s:

Nesta semana o protagonismo mediático recaeu sobre os paros patronais de transportistas e armadores que protestan pola subida dos prezos de carburantes. Este tema coprotagoniza todos os debates, medios e tertulias xunto coas posibilidades de España na Eurocopa. Eu quero falar doutro tema, do que se falou algo menos e que, a verdade sexa dita, me preocupa algo máis: as famosas 65 horas da UE.

A reunión de ministros de traballo da UE decidiu aprobar a posibilidade aumentar o límite semanal de horas de traballo ate 65 , iso si, sempre que haxa acordo entre traballador e empresario. ¡E quedaron tan panchos!. Resulta que esa Europa "de lo social y de la democracia" era o que xa moitos sospeitabamos, un conto; pero non un conto de fadas e ananiños como nos querían vender senón un conto máis ben de orcos, trolls e demais bestas de lenda asociadas co mal.

No artigo que vos achegaba a semana pasada, E. Hobsbawm falaba diso denominado polos europeistas neoliberais como "deficit democrático"; ou sexa da nula lexitimidade democrática de moitas institucións europeas e, por extensión, da UE no seu conxunto. O parlamento europeu ten unha representatividade cando menos discutible se temos en conta a ínfima participación electoral nas súas eleccións. Ademais a maioría da xente nin sabe como funciona, cales son os seus poderes, etc . Despois están as cousas estas de reunións de membros dos diferentes gobernos onde aproban de todo sen que nos enteremos a metade das veces e sen consultarnos a outra metade. Algún podera dicir: " home ainda fixeron referendums para o da constitución europea". Certo é pero examinemos aquel proceso constitucional.

A iniciativa parteu das reunións dos xefes de goberno que crearon unha comisión para a creación dun "tratado constitucional". Isto pode parecer normal, pero nada máis lonxe da realidade xa que se trata da primeira constitución que eu coñezo que parte de xefes de goberno e non dunha asemblea lexislativa constituinte. Para entendernos, como se en España fixeran unha nova constitución ZP e catro ministros e a sometesen a referendum, unha risa.

Pero non acaba aí o conto xa que despois decidiron deixar á libre elección dos gobernos se esta se sometía a referendum ou se aprobaba no parlamento ( caso dalgún país do Leste). Non che vin eu constitución que non fose a referendum. Pero ainda hai máis, resulta que en Francia e Holanda gaña o non á constitución, e que no Reino Unido e nalgún sitio máis parece que tamén vai gañar. Entón que pasa? Que a UE vendo que aquilo non o quere a cidadanía decide retirar o texto antes de que saia derrotado nalgún estado máis. Seguindo a lóxica democrática aí debería rematar todo pero resulta que non, os xefes de goberno reúnense en Lisboa e deciden elaborar un tratado cortando e pegando trozos da falecida constitución e aprobalo. Entón para que nos preguntaron? Se dicimos que si non hai fallo pero si dicimos que non, collen as partes que lles sae de dentro e apróbanas igual. Un exemplo de democracia, si señor.

Pois ben a estas mentes pensantes de la "democracia europea y lo social" ocurriuselles agora aumentar o tope de horas que se poden traballar ata a semana ata 65 e disque o fan para que os traballadores poidamos "flexibilizar o noso tempo de traballo e estemos protexidos". Co de flexibilizalo deben querer dicir que poderemos escoller durmir ou mirar a tele nas horas que nos resten, e co da protección deben referirse á protección contra os raios ultravioletas pois máis dun corre serio risco de non poder ver o sol.

Pero tranquilos, a cousa éche optativa, só traballaran máis de 48 horas aqueles que decidan libremente facelo. JAJAJA. Esta medida xa existe no Reino Unido e un estudo recente amosa claramente que moitos traballadores son obrigados a traballar máis de 48 horas. Calquera de nós sabe o optativo que vai ser:
-empresario: Tes a opcion de traballar máis de 48 horas á semana, Pepe, pero recorda que eu teño a opción de botarte á rúa e contratar algún inmigrante que me traballe esas e máis.
-Pepe: Home sendo así vou optar por traballar máis.

E así che andamos no século XXI, aumentando o límite de horas que foi proposto e aprobado por primeira vez en 1919 na OIT. En vez de evolucionar, involucionamos. E non vaiamos facer moito ruido que xa anda máis dun ameazando con reformar a lexislación referento ao dereito á folga por se nos cabreamos e se nos dá por cortar rúas ou calquera cousa desas " propias de terroristas y bandidos". Viva la Europa de lo social, era "de lo social" en troques de social porque era "o social" o que se ía recurtar.

Mañá sabemos os resultados do referendum irlandés sobre o Tratado de Lisboa. Disque o non vai en cabeza. Pero tranquilos, máis dun cargo da UE xa dixo que se sae non haberá que repetir o referendum. Só lle faltou dicir "ata que eses irlandeses voten que si vai haber os referendums que fagan falta". Pode parecer unha broma, pero aos irlandeses xa lles fixeron votar o tratado anterior ata que saeu o si. Viva a democracia europea, esa na que a xente pode votar, pero, iso si, o que queiran eles.

Os perigos de exportar a democracia. Un artigo de Eric Hobsbawm

Olas a tod@s:

Gustaríame compartir convosco un interesante artigo de Eric Hobsbawm publicado hai uns anos en The Guardian. A traducción é miña asi pídovos que sexades indulxentes se topades algun que outro erro. Aí vai:

Ainda que no seu discurso inaugural de segundo mandato o Presidente Bush non mencionou demasiadas veces as verbas Iraq,Afganistán ou a Guerra contra o Terrorismo, el e os seus seguidores continúan comprometidos cun plan para reorganizar o mundo. As Guerras en Iraq e Afganistán son só unha parte dun suposto esforzo universal para crear unha orde mundial mediante a " expansión da democracia". Esta idea non é meramente quixotesca, é perigosa. Esta retórica implica que a democracia é aplicable nunha forma estandarizada ( á occidental) que pode ter éxito en calquera lugar, que pode remediar os dilemas transnacionais actuais, e que pode traer a paz, máis que sembrar o caos. Non pode.

A democracia é con razón popular. En 1647, os revolucionarios ingleses expandiron a poderosa idea de que " todo goberno está baseado no libre consentimento do pobo". Querían dicir votos para todo. Por suposto, o sufraxio universal non garantiza ningún resultado politico, e as eleccións non poden nen sequera asegurar a súa propia perpetuación ( diso da testimonio a República de Weimar). A democracia electoral tamén é improbable que produza beneficios que conveñan aos poderes hexemónicos ou imperiais. ( Se a guerra de Iraq tivese dependido do consentemento libremente expresado da "comunidade mundial", non tivese ocorrido). Pero estas incertidumes non diminuen a súa xustificada atracción.

Outros factores ademais da popularidade da democracia explican a perigosa creencia de que a súa propagación con exércitos pode ser factible na actualidade. A globalización suxire que os asuntos humanos están evolucionando seguindo un patrón universal. Se as estacións de servicio, os iPods, e os trebellos informáticos son os mesmos en todo o mundo, ¿ por que non o son as institucións políticas?. Este punto de vista infravalora a complexidade do mundo. A recaida no derramamento de sangue e na anarquía que tivo lugar claramente en gran parte do mundo tamén fixo a idea máis atractiva a idea de expandir unha nova orde. Os Balcáns parecen amosar que os lugares inestables requiren a intervención, militar se é precisa, de estados fortes e estables. En ausencia dunha organización internacional efectiva, algunhas persoas "humanitarias" están dispostas a apoiar unha nova orde mundial imposta polo poder estadounidense. Pero deberiamos ser suspicaces cando os poderes militares reclaman favorecer estados máis débiles ocupándoos.

Outro factor pode ser o máis importante: os Estados Unidos están preparados grazas á mestura xusta de megalomanía e mesianismo derivada das súas orixes revolucionarias. Os Estados Unidos de hoxe non teñen ningún competidor no plano tecnolóxico-militar, están convencidos da superioridade do seu sistema social, e , desde 1989, non se dan conta ( como todos os grandes imperios conquistadores anteriores) de que o seu poder ten límites. Como antes o presidente Wilson, os ideólogos de hoxe ven unha sociedade modelo lista xa nos EEUU: unha combinación de lei, liberdades civís, empresas privadas competitivas e eleccións disputadas regularmente con sufraxio universal. Todo isto subxace na idea de refacer o mundo á imaxe da súa "sociedade libre".

Esta idea están perigosamente preto do desastre. Ainda que a acción dun gran poder poida ter consecuencias política ou moralmente desexables, a identificación con ela é arriscada xa que a lóxica e os métodos da acción estatal non son os dereitos universais. Todos os estados estables poñen por diante os seus propios intereses. Se teñen o poder, e o fin é considerado o suficientemente importante, os estados xustifican as razóns de empregalo, particularmente cando cren que teñen a Deus da súa parte. Ambos, "bos e malvados" imperios produciron unha barbarización da nosa era, a que a " Guerra contra o terrorismo" está contribuindo.

Mentres se ameace coa integridade dos valores universais, a campaña para expandir a democracia non terá éxito. O século XX amosou como os estados non poden refacer o mundo dunha maneira simple nin abreviar as transformacións históricas. Non poden causar un cambio social efectivo simplesmente trasnferindo institucións ao outro lado das fronteiras. As condicións necesarias para un goberno democrático efectivo ou real son raras: a existencia dun estado que desfrute de lexitimidade, o consentimento e a habilidade para mediar nos conflictos entre os grupos domésticos. Sen estes consensos, non existe a soberanía popular e polo tanto tampouco a lexitimidade para maiorías aritméticas. Cando este consenso non existe, a democracia está en suspenso ( como foi o caso do Ulster), o estado divídese ( Checoslovaquia), ou a sociedade cae ata un estado de permanente guerra civil ( Sri Lanka). A " expansión da democracia" agravou conflictos étnicos e produciu a desintegración de estados en rexións multinacionais ou multicomunais despois de 1918 e 1989.

O esforzo para expandir unha democracia occidental estandarizada tamén sofre unha paradoxa fundamental. Unha gran parte da vida humana ocorre agora máis aló da influencia dos votantes ( nas entidades transnacionais públicas ou privadas non hai eleccións nin electores). E a democracia electoral non pode funcionar de forma real fora das unidades políticas tales como os estados-nación. Os estados poderosos están polo tanto intentando expandir un sistema que incluso eles atopan inadecuado para resolver os desafíos actuais.

Europa é a proba. Un corpo como a Unión Europea pode desenvolverse dentro dunha poderosa e efectiva estructura precisamente porque non hai outro electorado que un reducido número de gobernos membros. A UE podería ir a ningures sen o seu "deficit democrático", e non podería ter lexitimidade para o seu parlamento porque non hai " pobo Europeo". De maneira pouco sorpresiva os problemas agromaron tan pronto como a UE se moveu máis aló das negociacións entre gobernos e foi o suxeito de campañas democráticas nos estados membros.

O esforzo para expandir a democracia é tamén perigoso de maneira máis indirecta: Transportar a aqueles que non disfrutan desta forma de goberno a ilusión de que os gobernos que a levan si fan todo de forma democrática, pero fano?. Sabemos agora algo máis sobre como as decisións actuais de ir á guerra en Iraq foron tomadas polo que parecen dous estados de incuestionable bona fides democrática: os EEUU e o Reino Unido; creando complexos problemas de engaño e ocultación cos que pouco ten que ver o ideal da democracia electoral e as asembleas representativas, que ademais tiveron pouco que facer durante o proceso. As decisións foron tomadas entre pequenos grupos de xente e en privado, un xeito non moi diferente daquel que poderian ter empregado de tratarse de estados non democráticos.

Afortunadamente, a independencia dos medios non puido ser tan facilmente derrotada no Reino Unido. Pero non hay democracia electoral que necesariamente asegure unha efectiva liberdade de prensa, dereitos cidadáns e independencia xudicial.

E.Hobsbawm- The dangers of exporting democracy. Bush´s crusade is based on a dangerous illusion and will fail

Primarias no Imperio 2

Pois si, este que sae dicindo " o meu plan para protexer as fronteiras? Dúas palabras: Chuck Norris" é Mike Huckabee candidato republicano nas primarias que gañou en Iowa. É tan ultraconservador e ultracristiano que parece dificil que poida gañar as futuras eleccións presidencias pero quen sabe.... Tamén quere nombrar a Chuck Norris Secretario de Defensa, con el máis Arnold igual poden conquistar o mundo que nas peliculas eles sós acababan con tres ou catro exércitos, en fin...

Olas a tod@s:
Na anterior entrada falábamos dos caucus en Iowa onde ao final se fixeron co triunfo Obama polos demócratas e Huckabee polos republicanos. Onte celebráronse as primarias en New Hampshire onde todo apuntaba a victorias de Obama nos demcrátas e de McCain nos republicanos. Ao final as primarias neste estado deron como vencedores a McCain e a Hillary Clinton, esta con só un 3% de ventaxa sobre Obama. Esta victoria de Clinton fai que recupere os folgos necesarios para poder competir no SuperMartes cunha certa ventaxa sobre Obama. No bando republicano hai que destacar o terceiro posto de Huckabee, por diante de Giuliani. Este terceiro posto é moi meritorio pois o seu discurso ultraconservador e ultracristiano ( é pastor baptista e gañou en Iowa grazas aos grupos evanxélicos; se vedes o documental Campamento Jesús xa podedes ver de quen estamos falando) contaba con poucos adeptos neste estado. Giuliani que era o frontrunner (favorito) dos republicanos pode pagar caro a decisión de non facer campaña ata o SuperMartes xa que os cuartos postos alcanzados nos dous estados non son unha boa posición para chegar primeiro ao final.

Quedan para o futuro antes do Supermartes as primarias de Carolina do Sur, o primeiro estado do Sur onde se celebran as primarias. Neste estado hai interrogantes tales como a forma na que se vai repartir o voto afroamericano entre Obama e Clinton xa que neste estado este grupo étnico xa é moi importante ou se Huckabee segue a manter os seus bos resultados en estados moi cristianos.

Eleccións USA :unha guía sinxela parte 1. Iowa

Olas a tod@s e feliz ano 2008:

Escribo esta entrada mentres estou pendiente dos resultados dos caucus de Iowa. O motivo fundamental do artigo e tentar explicar o proceso electoral en USA xa que nos van a bombardear durante todo este ano con noticias e digo eu que non está mal saber como funciona.

Primeiro os dous grandes partidos, Demócratas e Republicanos teñen que escoller ao seu candidato a presidente. Esto faise mediante a elección nos distintos estados dos representantes estatais na correspondente Convención Nacional ( Demócrata ou Republicana). Os sistemas varían segundo os lugares e o partido pero basicamente consisten en que votantes que se rexistran como republicanos ou demócratas voten en asembleas locais aos representantes de cada unha das candidaturas. A elección non é toda de vez, isto é, non se celebra en todos os estados ao mesmo tempo. Primeiro celébrase no estado de Iowa e despois en New Hampshire, logo no Supermartes ( super dumper) na maioría dos restantes. Iowa e New Hampshire son fundamentais xa que ao ser os primeiros marcan a tendencia nos demais e os bos ou malos resultados danlle un empuxón ou tropezón mediático a escala nacional nos medios de comunicación.

Imos falar de Iowa xa que se están celebrando agora. En Iowa a elección decídese en asembleas veciñais denominadas caucus ( palabra de orixe india que significa reunión ou asemblea). Poden participar aquelas persoas que se rexistren como votantes. Nos republicanos a votación faise ,tras escoitar aos candidatos, a man alzada ou mediante voto (segundo número de participantes). O candidato que recibe máis votos leva os 40 delegados para a Convención Nacional Republicana. O caso demócrata é máis complicado, nel os participantes reunense nos lugares de votación segundo a súa intención de voto. Estes grupos son clasificados en viables ou inviables segundo alcancen determinada porcentaxe de voto. Por exemplo, hai cen electores e forman os seguintes grupos 10 persoas apoian a un, 35 a outro, 40 a outro,10 a outro e as 5 últimas a outro; normalmente hai que acadar o 15% para ser "viable" polo que todos os que son menos deben acomodarse nun dos grupos maioritarios ou aliarse entre eles para pasar o corte. Este proceso soe durar 30 minutos e despois asígnase os delegados proporcionalmente. Estes delegados son para a elección nos condados xa que a diferencia do caucus republicano o que gaña en votos non gaña todos os delegados senón que se escollen por condado.

Todo este proceso en Iowa é moi importante como nos amosa o feito de que todos os candidatos leven un ano en campaña alí. A importancia reside no feito de como se sae de Iowa como forte candidato (front runner) ou como candidato vido a menos ou como revelación (underdog). Todo isto condiciona polo impulso ou non nos medios de comunicación as eleccións nos diferentes estados. Hai que dicir que só participan en Iowa o 10% dos votantes e que moita xente critica o feito de que tan pouca xente (Iowa ten arredor de 3 millóns de habitantes) poña ou quite candidatos a presidente.
Isto é obvio pero hai que dicir respecto da lexitimidade que é algo que caracteriza o sistema en USA xa que o presidente soe contar co voto de menos do 25% da poboación e iso como moito. Pero disto xa falaremos conforme vaia avanzando o proceso electoral.
Deixovos este gráfico tirado do New York Times sobre os caucus demócratas. Pinchade nela para vela máis grande

Unha penosa historia ( e non será a derradeira).

Ol@s a tod@s:
Hoxe non vou escribir sobre as eleccións, nin de Ogrobe; vou facelo sobre unha noticia que lin o outro día e que me ten profundamente asqueado. É a historia duns inmigrantes que botaron tres días no Mediterráneo agarrados a unha rede para atúns para non afogarse. O pesqueiro que botara as redes, vendo a situación, non os socorreu porque tiña medo que Malta non lles deixase quedarse coa carga de pescado e tendo que decidir entre a vida de tres seres humanos que se están afogando e a carga, escolleu a carga. Un pesqueiro (creo que catalán) na misma situación terminou por recoller aos inmigrantes, subilos a bordo e alimentalos ate que algué decidise que facer con eles. Este pesqueiro tivo que agardar por un buque español xa que Malta non lles deixou desembarcar aos inmigrantes nin á carga. A miña felicitación a estes mariñeiros que nos amosan que ainda hai esperanza para o xenero humano, que os cartos non o son todo e que ainda existe a solidariedade.
Está claro que a inmigración sen control é un problema, é o que nos din todos os días na televisión e seguramente é certo, non hai estado no mundo capaz de soportar un enorme aumento da poboación de golpe. Pero tamén as televisións e demais poderían tentar explicarnos o porqué destas migracións masivas de poboación e o papel que o mundo desenvolvido ten no subdesenvolvido. As compañías e os estados do que denominamos Norte abafan as economías dos países do Sur, controlan ou manexan os seus gobernos, explotan os seus recursos naturais e ate chegan a crear guerras ( que ademais son olvidadas polos medios) onde combaten nenos polo control dun recurso ou territorio. Ademais estes mesmos gobernos que porfían no liberalismo económico son os mesmos que despois blindan os seus mercados contra os únicos productos dos países do Sur, os agrícolas. Ben, con países onde a esperanza de vida media anda sobre os 40 anos, con mortalidades infantís elevadísimas e totalmente colonizados economicamente non sei porque nos sorprende que esas persoas busquen un futuro mellor no que eles consideran o paraiso terrenal. Para nos pode non ser o paraiso pero para eles comparado coa súa realidade abofé que o é. Despois non os queremos, construimos muros, pero aproveitamos a súa forza de traballo para que traballen para nos sen contrato e en condicións de escravitude. Digo eu que calquera de nós sabendo que vai morrer aos trinta anos de fame ou sida probaría unha travesía, por moi perigosa que fose para sair do inferno e así ter unha posibilidade, por mínima que fose, de ter un futuro mellor. E por todo isto, por moito que nos blindemos, eses seres humanos probaran fortuna saltando muros, nadando, en patera ou como sexa para poder vivir mellor. A solución igual está en que, no século XXI, deixe o 20% da poboación mundial de explotar miserablemente ao 80% restante e permita que poida vivir como merece facelo un ser humano. Quizais é utópico ou idealista pero é a solución, é máis importante, é o xusto.

Ratzinger en Brasil

Ola a tod@s:
Pois si Ratzinger xa está no Brasil. foi ata alá para tentar evitar a fuga de crentes que está a sofrer o catolicismo en América Latina contra as distintas igrexas evanxelistas. Moitos pensan que estas fugas e o laicismo crecente nas sociedades occidentais teñen a ver coa postura conservadora da igrexa católica e a súa falta de adaptación. Moitos destes reclaman unha postura máis aperturista é un maior "progresismo" por parte da igrexa. Isto faime bastante gracia posto que estamos a falar dun conxunto de revelacións dun ser superior. Digo eu que o queira ser católico terá que asumir os seus preceptos tal e como son e punto. Xa que, que eu sepa, nin Deus quitou un service pack 2 da Biblia, nin Agustín de Hipona, Tertuliano e os outros pais da igrexa publicaron un novo best-seller. Despois están os que cren en Deus pero non na igrexa, pois entón deben ser doutra relixión e non da católica, xa que os dogmas de fe e o señorío destes asuntos por parte da igrexa son parte mesma da relixión. Non hai que adaptar nada, o que queira ser católico que o sexa, e o que non, que busque outra relixión ou que agarde a que a zarza ardente volva falar e cambie as condicións do contrato.