Apuntándose a un bombardeo

Olas a tod@s:

Resulta que o PP de Ogrobe parece disposto a aproveitar calquera cousa con tal de darlle algo de lustre a esa, polo de agora escura, labor de oposición que lle encomendaron os resultados das últimas eleccións locais. Como diríamos falando na rúa, está disposto a apuntarse ata a un bombardeo. Só así se pode entender o rebumbio armado polos membros desta formación respecto da iniciativa a prol da normalización linguística feita polo goberno local.

Certó é que non foron os únicos, víronse acompañados no rebumbio por ese estraño compañeiro de viaxe denominado A Meca ( ou La Meca se así o prefiren e por facer gala do famoso "bilinguismo"). Parece ser que o bus ese de Galicia Blingue causou estragos na súa visita ao noso concello.

Este é outro deses temas creados de maneira artificial polos thinks tanks pepeiros para atacar ao nacionalismo e de paso para tentar armar barullo dentro do PSdG. É un tema artificial porque se alguén cre de verdade que o español está en perigo pola "tiranía do galego" debería darse conta de que o único que está en perigo é a súa saude mental por vivir perigosamente ao marxe da realidade. Primeiro, a lingua propia de Galiza é o galego como claramente indica o seu propio nome. Resulta que cando o latín empregado na Gallaecia comezou a evolucionar deu lugar ao galego e non a outra cousa. Aclarado isto cómpre dicir tamén que bilinguismo é un termo científico cun significado determinado. Só se dá unha situación de bilinguismo cando se usa de xeito común a lingua propia en todas as situacións agás naquelas nas que por imposibilidade se use a segunda lingua non orixinaria da comunidade. Así por exemplo, un habitante de Quebec é bilingue cando emprega o francés sempre agás cando se expresa en inglés porque o seu interlocutor non coñece o francés. De tal xeito empregar o galego sempre agás cando é imposible para a comunicación é unha situación de bilinguismo xa que se usa a lingua propia e ademais se coñece para empregala cando é necesario unha segunda non propia. O caso contrario de empregar sendo galego o español como lingua normal ainda coñecendo o galego non é bilinguismo senón diglosia. Se un alemán sabe falar inglés é bilingue xa que normalmente emprega o alemán sempre agás cando lle é imposible e para establecer unha comunicación ten que empregar o inglés. Os conceptos de bilinguismo e diglosia estúdanse xa en secundaria así que parece mentira que persoas como algúns concelleiros, aos que se lles supón algo de formación, non os coñezan.
Terceiro, que eu saiba só existe unha cadea de tv en galego, non existe ningún xornal diario de papel en galego, case todos os productos están etiquetados en español, o cine tamén está en español sacando dúas pelis ao ano... etc. Cal é a lingua ameazada?

Claro que eu tampouco me sorprendo demasiado da posición do PP neste asunto. Ao fin son os mesmos que tamén se meterón a historiadores copiando escritos de Pio Moa and Cia. sen ter nin idea do que estaban dicindo. Os mesmos aos que tampouco lle parece ben a retirada de símbolos franquistas... . Pero eu creo que a cuestión fundamental está en que realmente non saben que facer na oposición, máis ainda se o da piscina e o pavillón chega a bo porto como parece. Non teñen idea de que facer para visualizarse como alternativa a un goberno que pensaban que ía durar dous telediarios e entón algo hai que buscar para sair na prensa que na oposición pásase moito frío.

Eleccións 08: Algunhas ideas

Olas a tod@s:

Levo uns días pensando e reflexionando sobre os resultados electorais e vou compartir convosco estes meus pensamentos. Moitos só son incertezas e dúbidas que quizais me axudedes a clarexar, outros son opinións propias e outros tal vez sexan só "barrenes".

Primeiro, se falamos de Galiza probablemente a priori non parece moi dificil establecer un gañador. Dicía que a priori non parece dificil pero en realidade non é tan sinxelo. Para moitos o PSdG foi o gran gañador da noite e os datos parecen confirmar esta hipótese pero isto non é tan obvio como parece. O PSdG acadou uns moi bos resultados cun gran número de votos e de escanos pero, ¿ cumpriu realmente o seu obxectivo?. Realmente non e mesmo os resultados non son tan bos. O obxectivo era alcanzar ao PPdG en votos e escanos e o PSdG non acadou ningún dos dous. Ademais ainda que os seus resultados parecen moi bos, na realidade non o son tanto xa que so obtivo arredor de 2000 votos máis que no 2004 e algo máis dun 2% máis de porcentaxe de voto. Así visto o resultado xa non parece tan bo, máis ainda se temos en conta que agora conta coa presidencia da Xunta e no 2004 non. Isto fai pensar que o goberno da Xunta non está resultando tan bo como se podía esperar. O perdedor está máis claro, o PPdG perde case 100.000 votos e un 3% na porcentaxe de voto. Non asemellan grandes cifras para as aspiracións de reconquista da Xunta. Pero aquí tamén hai matices: o PPdG segue sendo o partido máis votado con case 100.000 votos de vantaxe e o desgaste de pasar á oposición non parece ser tan grande como se agardaba. Ainda así os problemas na provincia de Ourense compénsaos polo de agora cunha forte presenza nas cidades. Con todo parece o grande derrotado e semella ter dificultades de cara ás autonómicas. Despois está o BNG, o seu caso é probablemente o máis complexo. O seu favor ten conservar os seus 2 escanos nunha situación moi polarizada e aumentar moi lixeiramente en votos e porcentaxe ( máis de mil e menos do punto porcentual). En contra ten que a súa labor na Xunta non parece ter contribuido a uns mellores resultados e sobre todo, uns penosos e moi perigosos para o futuro resultados nas cidades. O caso do BNG é difícil de analisar; hai catro anos perdía case 100.000 votos caindo ate o que moitos consideramos a súa base social e tras catro anos segue sen recuperar eses votos. Aquí a dúbida está en se os 200.000 votos que ten son base social e voto fiel ou ainda non. Isto é importante porque se aceptamos que o son isto quere dicir que manterse aí non pode ser un grande éxito . Eu opto por esta opción xa que durante boa parte desta década o BNG alcanzaba os máis de 300.000 votos e ainda parecía poder crecer máis polo que parece que realmante está baixo mínimos sendo capaz tan só de manter o seu voto máis fiel pero sendo incapaz de medrar. De todas formas hai que ter en conta a polarización e que probablemente (como amosan os resultados en comicios pasados) nas autonómicas mellore tanto votos como porcentaxe recuperando parte do voto útil.

Se falamos de Ogrobe a cousa semella máis clara, o PSdG sería o gran beneficiado fronte a todos os demais que ven debilitadas as súas posicións. Pero no PSdG tampouco deberían tirar os foguetes polo de agora. Xa nas anteriores xerais conseguiron máis de 2000 votos ( tamén nas autonómicas) e, en troques, nas municipais do ano pasado so acadaron 1465. Isto quere dicir que polo de agora a xente non ten demasiada confianza no PSdG local e nos seus dirixentes debido ás liortas internas dos últimos anos. O obxectivo de Cacabelos será facerse cos votantes do PSdG das autonómicas e xerais tamén para as municipais. Non será tan sinxela a tarefa posto que unha parte importante semellan ser voto útil de xente máis cercana ao BNG ou a EU. O PP de Ogrobe perde arredor de 200 votos e 2 puntos porcentuais desde as xerais do 04 pero segue a moverse no seu abano de 2300-2500 votos e sen acusar demasiado a perda da alcaldía e da Xunta. O BNG perde arredor de 100 votos e algo menos de 2 puntos porcentuais. É un mal resultado xa que agora está nos dous gobernos e porque non parece sinxelo achacarllo ao voto útil. Inclínome por que os perdeu o BNG local. Digo isto porque xa no 2004 as eleccións foron moi polarizadas e tivo 100 votos máis pero é que ademais non segue a tendencia do BNG en Galiza (manterse e mesmo subir algo), nin do BNG nas vilas medianas, que é onde obten os seus mellores resultados. É polo tanto un mal resultado xa que non reflexa que o traballo no concello sexa, polo de agora, moi valorado polos veciños. A outra grande derrotada foi EU que como no estado sufriu moito polo voto útil, debido á historia local segue tendo un número de votos considerable comparado con outras lugares de Galiza pero parece que cada vez se vai achegando máis á situación galega, onde é marxinal. Ainda así parece probable que recupere algúns votos nas municipais dos que, sendo máis cercanos a EU, votaron ao PSdG.

En Galiza xógase a tres

Olas a tod@s:

Xa hai novo parlamento estatal, e digo parlamento porque ainda que o pareza, presidente ainda non hai e goberno obviamente tampouco. Convén dicir isto porque estas eleccións parecían presidenciais en vez de lexislativas na maioría de medios de comunicación e eu non coñezo galego ningún que votando en Galiza escollera a Rajoy ou Zapatero.

Hoxe titulo " En Galiza xógase a tres" e fágoo porque, dado o contexto, parece algo moi noticiable. O parlamento estatal ten nesta nova era un acentuado bipartidismo sendo a vez que o PP e o PSOE suman máis diputados na historia do estado. Posiblemente a víctima máis importante sexa a democracia e en segundo lugar IU. Só resisten a onda bipartidista os integrantes do Galeuscat. Saliantables son os resultados de CiU, PNV e BNG, os dous primeiros porque conservan o grupo parlamentario e o BNG porque consegue manter os seus dous deputados e sobe 7 décimas en porcentaxe de voto. Puidese parecer que os resultados do BNG non son para tirar foguetes pero hai que ter en conta o contexto.

Este contexto está marcado absolutamente pola deflagración bipartidista, a polarización PP-PSOE axitada e apoiada polos medios de comunicación. Os dous grandes partidos tiveron dous debates entre eles que viron máis de 25 millóns de persoas, mentres o resto tivo uns "debatiños" onde había un minuto para falar de cada tema. En moitas das enquisas xa só aparecían os datos de PP e de PSOE como se non houbese ningún outro partido e a cobertura electoral foi dunha parcialidade tal que parecía que xa só existían ZP e Rajoy. Só vou pór un exemplo, en La Voz de Galicia mentres os mitíns e mensaxes de PP e PSOE aparecían nas paxinas 1 e 2, o BNG aparecía na 7 ou así xunto co PPdG e o PSdG. Parecía que en Galiza se presentaban o PP, o PSOE, o PPdG, o PSdG e o BNG ( ou o que é o mesmo o PP e máis o PSOE presentábanse dúas veces), unha verdadeira esquizofrenia se non fose intencionado pero como o é ímolo deixar en simple manipulación.

Como resultado deste ambiente baixaron todos os partidos non maioritarios agás CiU, BNG e Nafarroa Bai. Izquierda Unida perdeu o seu grupo parlamentar e vai facer parte do Grupo Mixto. Dimitiu o Llamazares trás o pau pero a verdade é que deberían dimitar os medios de comunicación que só cubriron a campaña bipartidista como se non houbese outra cousa á que votar.

Pois ben, neste ambiente o nacionalismo galego encarnado polo BNG foi quen, non só de manter os seus dous deputados, senón de afortalalos e de subir en porcentaxe de voto. A mensaxe é clara, se nestas condicións o BNG non se veu arrastrado pola onda bipartidista é, nin máis nin menos, porque o nacionalismo galego conqueriu unha base social o suficientemente estable para resistir o embate. Outra interpretación é que Galiza afortala o seu comportamento electoral diferente ao estatal ao igual que Euskadi e Catalunya.

En resume, por moito que se queira o contrario, en Galiza xógase a tres, gústelle ou non a La Voz de Galicia, El Pais, Faro de Vigo e demais membros dese grupo de "informantes veraces e imparciales".

P.D: Sinto bastante tristura polo resultado de IU no estado pois supón a desaparición da esquerda real española grazas a ficción estendida por algúns medios de que a esquerda era Zapatero. Se IU quere espabilar debe deixar de laiarse polo sistema electoral, ainda que é relativamente certo que os perxudica, e pórse a traballar nas organizacións sociais e plataformas cidadáns porque co apio dos medios nunca vai contar. As organizacións de esquerdas contemporaneas amósannos que é posible obter resultados bos sen apoio mediático pero só se conta cun tecido social forte e estable, algo do que IU carece, máis ainda trás a "perda" de CCOO.

A panacea democrática ( disque)

Olas a tod@s:

Xa estamos na última semana de campaña electoral e xa se acabaron os debates. Levábamos moitos anos sen termos debates nas televisións e polo visto parecía que a máis dun os debates parecianlle unha sorte de panacea democrática e case que a base mesma do sistema democrático. Eu non estou en contra dos debates, parecenme ben pero tampouco convén esaxerar respecto dos seus beneficios.

Vivimos sen ningunha dúbida a época da política xestión, isto é, nunha época onde parece que as ideoloxías se difuminan ou mesmo semella que non existen. Digo que semella porque en realidade non é así, obviamente as políticas desenvolvidas polas diferentes forzas agochan tendencias ideolóxicas. Cabería preguntarse logo o porqué de que parezan extintas ou de que non se perciban claramente. O motivo ten raices históricas claras na configuración dos sistemas democráticos trás a 2ª Guerra Mundial. Como xa dixen hai unhas semanas, após a guerra os sistemas democráticos sofren unha transformación que consistirá basicamente na construcción de sistemas bipartidistas máis ou menos imperfectos, onde dous grandes partidos se alternen no poder e lle den soporte ao sistema impedindo a ameaza comunista. Estes dous partidos encarnarán o que logo se denominará centro-dereita e centro-esquerda, e nas súas actuacións non haberá grandes diferenzas. Este sistema viuse fortalecido trás a caida da URSS e, polo tanto, da única alternativa existente ao sistema político encarnado pola democracia liberal e do sistema económico capitalista.

Trás a caida da URSS tanto o sistema económico como o político viraron rapidamente cara a direita e o neoliberalismo debido ao desconcerto dunha esquerda sen referentes ideolóxicos e da desaparición da única alternativa ao sistema. Durante os anos 80 e 90 vaise producir o derrube controlado do estado do benestar e das teorías que o sustentan. Niso seguimos na actualidade.

Todo isto pode parecer un desvarío máis ou menos culto pola miña parte que nada ten que ver co título pero non é así. Calquera que vira os debates ZP-Rajoy e reflexione un pouco pode observar que os seus discursos non se diferenciaron moito no fondo da cuestión e máis aló dos consabidos lemas e ideas forza. Os dous van reducir os impostos, os dous falan de política social, de libre mercado, de protección fronte á inmigración e as diferenzas son tan só de matiz. Tanto un coma outro acortan os tramos do IRPF favorecendo ás rendas máis altas, un reduceo o 3% e outro o 2 %, unha grande diferenza como podedes ver.

Pero claro, entón: ¿dereita e esquerda son iguais?. Rotundamente non, a cousa está en se o PSOE pode ser considerado esquerda ou son os dous de dereitas. Isto pode parecer unha cousa loca pero non son eu quen o di senón moitos dos maiores intelectuais mundiais. A esquerda, segundo as definicións clásicas, está identificada co progreso social cara unha sociedade máis xusta. Progreso é a clave, hoxe os partidos socialdemócratas europeos non camiñan cara un progreso social, só defenden algo máis certas conquistas sociais como a educación pública ou a sanidade ( e iso cando o fan, só hai que mirar ao laborismo) pero só as defenden non incrementan os logros sociais cara unha maior igualdade e reparto da riqueza. Di Eric Hobsbawn que logo serían conservadores e non progresistas, e engade que ate que se constrúa outra alternativa da esquerda as cousas van seguir así. A alternativa ainda se está fraguando nas redes sociais, no Foro Social Mundial e sobre todo nas organizacións sociais así que ainda nos queda un rato.

¿Entón se as ideoloxías non parecen tan importantes como funcionan as campañas?. Pois, como todos pudemos ver nos debates, mediante ideas forza ou lemas que raramente se explican porque non hai tempo e porque sería contraproducente facelo. Isto é obviamente así, ¿cantas propostas se coñecen en profundidade máis aló do lema?; case ningunha. Así claro que se pode debater algo como a economía ou a política exterior en 10 minutos. Ademais en economía as diferencias son que para un vai ben e para outro vai mal, no fondo non hai diferenzas de modelo ou opcións novidosas.

A todo isto hai que dicir que en España o bipartidismo ainda é moi imperfecto, máis que na maioría da UE. Isto é debido exclusivamente aos nacionalistas que polo de agora seguen rachando o cada vez maior bipartidismo. Tanto é así que despois das eleccións os seus votos van ser imprescindibles para o goberno do PP ou do PSOE. E iso cando hoxe se celebrou un debate entre os grupos minoritarios na TV onde tiñan 59 segundos para falar de cada tema. ¡59 segundos para explicar unha proposta política!. Iso si que é tempo para facer propostas e propor alternativas. Vedes como os debates son a panacea, se non fose por eles seguro que non sabíamos nada. ¿Non si?

¿Existimos os galegos?

Olas a tod@s:


Unha das miñas series favoritas é El Ala Oeste. Hoxe mentres miraba o famoso debate recordei un dos seus capítulos. Neste episodio o presidente Bartlett está negociado como van ser os debates durante a campaña electoral e un dos seus asesores dille que un dos acordos é que cada candidato dispoña de 10 mínutos en cada turno. Entón o presidente Bartlett dille ao asesor que se os candidatos non se poden facer preguntas e non teñen que respostalas senón que só teñen que falar en turnos de 10 minutos logo non é un debate xa que non falan entre eles, "son mónologos de 10 minutos".

Pois ben isto foi o que pasou hoxe na televisión non tan agardado debate, Zapatero e Rajoy facendo monólogos de 10 minutos e acusándose mutuamente de quen o fixo peor ou quen mentiu máis. Poucas foron as propostas que se fixeron e pouca foi tamén a novidade que nos trouxo o "ansiado " debate. Claro que eu xa sempre fun escéptico respecto do que se podía agardar dun debate coma este e con este formato.

Fora xa de todo o ruido que imos ver nos próximos días e que xa vos podo resumir aquí, para os medios conservadores gañou Rajoy e para os medios afíns ao PSOE gañou Zapatero, querría facer un par de reflexións. A primeira é que vendo o debate e os medios parece que estamos en USA ou en Francia, dígoo porque parece que podemos votar por Rajoy e ZP como se vivísemos nun sistema presidencialista. Obviamente non escollemos presidente, escollemos deputados que despois escollen presidente. Pode parecer unha tontada pero non é, e con isto engancho coa miña segunda reflexión; ¿que escollemos os galegos?. A resposta é sinxela, escollemos a os deputados que nos van representar no Parlamento do Estado durante catro anos. E aquí está o quid da cuestión, ¿ escoitastes vos algunha referencia aos galegos en todo o debate?. Eu aparte do chapapote non escoitei ningunha máis. Iso si, escoitei falar de Murcia, Extremadura, Catalunya, Madrid, Euskadi e dalgún lugar máis pero de Galiza nin papa.

Levo dicindo durante anos nas miñas conversas cos amigos que iso ocorre porque non somos politicamente relevantes, non decidimos as eleccións cos nosos deputados porque son poucos. Precisamente por isto tamén recibimos poucos cartos e demais, ¿ se un é presidente onde vai invertir en Galiza e o seu puñado de deputados ou en Andalucía e a as súas mancheas de deputados?. Claro que alguén podo dicir, ¿ é Euskadi que? alí teñen poucos deputados tamén. Si pero tamén teñen ao PNV.

Tanto é que non importamos que como xa vos dixera aí atrás resulta que nestas eleccións escollemos 2 deputados menos porque seica temos pouca poboación. O caso é que en Madrid que escolle máis deputados esta vez faino polos inmigrantes que alí residen pero non teñen dereito ao voto. En troques aquí, todos eses emigrantes galegos do mundo enteiro que son máis que máis de unha provincia española e si votan, resulta que non contan para ter un maior numero de deputados. Non é tontería porque estamos falando de peso político no estado e de ter menos 2 deputados en vez de ter máis 5 ou así. Pero claro aquí resulta que isto dá igual, só fai falla ver o preocupada que anda a prensa co tema.

E así nos vai resulta que fan un tostón de debate alí en Madrid os do PSOE e os do PP ( se votas outra cousa pois a foderse que non vai sair) e Galiza non sae para nada no debate. Pero iso si, despois dinnos que os deputados galegos isto ou outro, que loitan por nós... . Tanto é así que o candidato do PSOE pola provincia da Coruña non sabe falar galego e confunde o polbo á feira co polbo á galega. Un galego de pro, onde vas parar. E así nos seguirá indo mentres os galegos non nos poñamos serios e digamos: si moi ben, ¿ pero de Galiza e dos galegos que?, ¿ onde están as miñas infraestructuras, as miñas competencias, os meus cartos, esas transferencias que non me queres dar pero lle das a Euskadi e Catalunya? e así un longo etcétera.

Escollemos aos nosos representantes, aos representantes galegos no Parlamento estatal. Logo escollamos ben e esixamos que se fale de nós e dos nosos intereses porque se nos veñen colocando fulanos que despois van pasar de nós como da merda (con perdón), aparecendo cada catro anos por aquí coma se fosen os máis galegos e nós llo permitimos despois tamén non poderemos queixarnos cando pasen de nós. Escollamos representantes galegos, que loiten por Galiza e polas cousas que a nós nos interesan. Fagámolo porque somos galegos, porque existimos e porque xa vai sendo hora de estar honrados de ser galegos e de que se den conta que aquí hai algunha cousa máis que choiva. Despois se queren que sigan insultándose na tv sen ningunha proposta durante sete semanas ou sete anos que a nós vainos dar igual.

Rara estratexia electoral

Olas a tod@s:
Hai unhas horas que volvín de Santiago, a onde fun participar na manifestación de Galiza non se vende, e levo un rato dándolle voltas a unhas cantas ideas que quero compartir convosco.

Sorprendeume a cantidade de xente que asistiu á manifestación de Galiza non se vende, disque eramos unhas dez mil persoas (isto xa sabedes varía segundo quen conte) máis ou menos os que enchemos a Praza da Quintana. Sorprendeume tanta xente máis ainda se se ten en conta que ningún dos partidos maioritarios organizou ou apoiou a convocatoria. Esta foi feita por multitude de agrupacións veciñais, colectivos sociais, organizacións ecoloxistas e polo SLG; polo tanto poderiamos dicir que foi convocada e apioada pola sociedade autoorganizada.

Entón mentres conducía á volta viñen eu pensando na rara estratexia e táctica electoral levada a cabo polo BNG nos últimos anos. Eu xa vos adianto que non a entendo, ou cando menos, non lle vexo o menor atisbo de lóxica. Pero parece que non son o único que non o fai vistos os resultados dos últimos procesos electorais.

Imos ver, o nacionalismo medrou en Galiza durante os 80 e 90 de forma exponencial grazas a un traballo ardoroso da súa base militante. Este traballo tiña como un dos seus peares fundamentais a creación de multitude de organizacións cidadáns para a defensa da cultura, medio ambiente, lingua... . O tecido asociativo nacionalista foi sen dúbida o xérmolo do grande exito do BNG nesas décadas xunto cun discurso valente e moi diferente do das forzas estatais.

Pero todo isto mudou coa progresiva entrada en diferentes gobernos (municipais, provinciais...) ate chegar ao culmen co cogoberno galego. Parece que a necesidade de seguir medrando en votos trouxo consigo unha peregrina teoría que está perxudicando gravemente ao nacionalismo conforme se vai amosando como falsa. Esta teoría (impulsada de forma sibilina por distintos medios de comunicación) consiste basicamente en que o discurso do BNG se tiña que "moderar" para poder "adpatarse e atraer" a votantes tradicionais doutras forzas políticas. A teoría falla por todos lados e polo tanto a estratexia e a táctica política do BNG vense moi perxudicadasd. Digo que falla porque, en resume, ven consistindo en perder apoio social que xa se ten por un SUPOSTO aumento en campos antes vetados ou, máis claramente, en perder o que se ten para supostamente gañar algo que ainda non se ten. Esta teoría amósase como falsa vendo os votos e as perspectivas do BNG nos últimos anos. Pero ademais produce un dano máis perxudicial ainda para esta forza política e para o nacionalismo.

O dano ao que me refiro e que coa moderación e unha certa subordinación aos intereses do bipartito o BNG non é quen de rachar coa tendencia bipartidista do estado e non pode impulsar unha verdadeira axenda galega que trate temas exclusivamente galegos. Falando máis claramente, Galiza non entra en campaña e coa súa ausencia os temas exclusivamente galegos quedarán aparcados, outra vez, durante as eleccións estatais. Todo isto froito dunha estratexia de moderación que aparca (ou cando menos atempera) temas primordias como lingua, dereitos sociais, explotación enerxética... .

Todo isto puidose comprobar en Compostela onde a xente se sentía en moitos casos traizoados por parte do BNG, a forza que impulsou moitos deses movementos asociativos e que defendeu durante moitos anos moitas das reclamacións feitas na mani. Por iso moitos dos gritos ían en contra do BNG e non do PSdG ( que ao fin ten a presidencia); porque esa xente podía esperar iso dos socialistas pero non de parte do nacionalismo. E digo isto de parte porque alí estaban Beiras, Camilo Nogueira, xente do Movemento pola Base e o Encontro Irmandiño e moitos militantes do BNG que consideraban o seu deber como nacionalistas asistir a esa manifestación e facer seus os berros de ¡ Galiza non se vende!.

Que alegría, que alboroto, un perrito piloto!

Olas a tod@s:

Hoxe decidinme por este título porque creo que reflexa o meu sentir respecto do tema do que vou escribir. O tema en cuestión son as eleccións xerais de marzo, e digo que reflexa o meu parecer porque ata o de agora, en vez de estar en campaña electoral parece que estamos nunha feira ou nun zoco árabe.

Levo uns cantos días vendo e escoitando as propostas do PP e do PSOE na campaña electoral é paréceme que estou asistindo a unha especie de feira onde uns ofrecen darche tanto e os outros cuanto. Certo é que en campaña electoral soen ocorrer este tipo de cousas pero paréceme que nesta xa se está esaxerando. Si un exime aos mileuristas de facer a declaración da renda o outro xa nos regala 400 euros, si un nos dá axudas á natalidade o outro ofrécenos a mesma axuda pero dunha contía maior e así ata a esaxeración esa das catro árbores por segundo. Se non fose porque o tema é serio, seríache unha cousa de escangallarse de risa.

Parece que o tema estrela son os recortes de impostos xa que tanto PP e PSOE o leván nos seus programas. Como a todos nos gusta pagar menos a xente está encantadísima pero claro, non se pararon a pensar nunha serie de consecuencias ou problemas destas medidas. O problema maior na miña opinión é que sempre se fala de recortes no IRPF, digo isto porque este é un imposto que grava a cada cidadán en función dos seus ingresos e posesións. Falamos, por tanto, do máis "xusto" dos impostos. Entón aí ven o problema, todas as veces que se recortou o IRPF en España,trouxo consigo o aumento doutros impostos estes xa indirectos ( ou sexa que gravan igualmente a todos sen ter en conta a súa posición económica) e polo tanto beneficiou a quenes máis teñen. Outro problema é que as dúas rebaixas agochan trás de si a reducción dos tramos existentes no imposto ou a disminución da aportación das persoas con maiores ingresos, é dicir, a rebaixa importante non será para os cidadáns do común senón para as grandes fortunas. Así por exemplo o PP reduce o tramo superior nun 2% ademais de facer desaparecer un dos tramos o que, en cristiano, lle reporta por exemplo a Pizarro un aforro de centos de millóns. O terceiro problema é para min o de maior alcance, falo de estender entre a cidadanía a idea neoliberal de menos impostos máis ingresos e maior nivel de vida. Digo isto porque, ainda que non o pareza ás veces, os impostos son necesarios para o obxectivo de redistribución da riqueza e do benestar social dos estados do wellfare state (sociedade do benestar).

Isto demóstrase facilmente, se comezamos a rebaixar os impostos continuamente o estado recauda menos e polo tanto ten maiores dificultades para levar a cabo unha política social. O resultado é peor sanidade pública, educación pública... . Dous exemplos, en USA os impostos son moi baixos e os seus servizos públicos están por debaixo do nivel, xa non europeo, senón incluso de America do Sul; en troques, dous dos estados con maiores impostos son Suecia e Finlandia onde se roza o 50% do salario pero teñen os mellores servizos públicos do planeta. En Suecia cando un é vello e comeza ter problemas de mobilidade e ten que usar unha cadeira de rodas, o concello corre cos cargos de facer na túa casa todas as reformas necesarias para poder vivir e este é so un exemplo.

O outro punto era a redistribución da riqueza. Nos estados europeos tras a II Guerra Mundial comezouse a construir o chamado "estado do benestar" que facía universais unha serie de servizos (sanidade , educación) e que ademais tiña como obxectivo a redistribución da riqueza. Poderiamos dicir que a grandes rasgos consistía en que se consideraba unha obriga que os máis favorecidos da sociedade tiñan que contribuir moito máis á sociedade que os fixera tan ricos. Por iso unha persoa como Botín, o do Santander, ten que dar a facenda o 42% dos seus ingresos mentres que persoas con menores ingresos aportan o 18% por exemplo.

Por iso se comezamos a acabar co estado do benestar debemos ser conscientes de cara onde camiñamos, isto é, cara un sistema como o estadounidense. Nas películas píntano moi ben pero se queredes saber algún dato aí vos van uns cantos: máis do 20% da poboación vive na pobreza, arredor do 25% non ten cobertura sanitaria de ningún tipo, ten a mesma ratio de mortalidade infantil que os estados do terceiro mundo e o seu nivel de alfabetización está na media de centroamérica. Haberá a quen lle guste pero eu a verdade sigo a preferir o perrito piloto.