Motos,golf... imos ter que marchar nós para que collan eles

Olas a tod@s:

Espero que pasáredes as festas o mellor posible e que os Reis Magos vos botaran regalos abondo. As festas rematan e pouco a pouco todo, e todos, voltamos á normalidade.

Coma todos nós, os concelleiros que nós representan tamén volvén á normalidade como nós amosan as novas que traen os xornais. Unha delas, é a queixa do PP por unha desatención, segundo eles, dos moteiros e as súas "propostas" por parte do Concello. O concelleiro Aguín pretende relacionar este tema nas súas declaracións cunha desatención dos clubes deportivos e tamén coa xa vella táctica " dos obstaculizadores do progreso e a modernidade". Digo que é unha táctica vella xa que é a mesma empregada polo PP en temas como o tiro ao pombiño, o porto deportivo ou o campo de golf.

Nunca se fala dos verdadeiros problemas que conlevan esas infraestructuras nin se analisan cun mínimo de seriedade os plans de quen as presentan. Estámonos acostumando ultimamente a escoitar o xa "clásico" discurso da choiva de centos de millóns de euros de beneficio para todos nós que parece buscar que nos creamos que os impulsores de tales proxectos son unha especie de Reis Magos ( iso si, de Occidente que os de Oriente xa sabe todo o mundo quenes son). Todos estes argumentos de "altura" buscan reducir a discusión a unha suposta liorta entre partidarios do progreso e partidarios do atraso.

Así nunca oimos aos ideólogos dos proxectos explicar nada do impacto ambiental, dos problemas para os veciños que vivan preto ( sospeito que ningún deles quererá ter unha casa ao lado do circuito por exemplo), de canto nos vai costar a todos satisfacer as ansias de correr de algún, de como se vai financiar, do impacto desas infraestructuras no urbanismo do presente, que xa é malo abondo, ou do futuro... . Pero aínda é peor porque ainda ningunha cabeza pensante destas, ou do PP que se apunta a todas, se molestou en explicar como e onde se van construir todas esas infraestructuras porque unha cousa é construir unha pero resulta que hai partidarios de todas!. Así temos as asociacións esas que só vemos no ano cando aparece unha xenialidade destas e agora no nadal porque poñen uns carteis na Catorse. Estes son partidarios de todo canto se propón. Parece que cos moteros ou os golfistas van aparecer hordas de compradores todo canto hai desde flores a fios. Gustan estas asociacións de aparecer nos xornais pedindo todo canto hai e pode haber pero, eso si, onde imos construir todo eso que queren, apoian e propoñen?. Non hai resposta. Ben mirado hai unha, que nos marchemos os veciños a outro lado para que poida vir o circuito, o campo de golf, o porto deportivo, o polígono e o monte de urbanizacións que propoñan. Porque non nos esquezamos de que estamos falando d´Ogrobe non do estado de California.

Creo eu que xa está ben de tanto conto chino e de tantas historias de personas que queren que lle construamos un negocio propio cos cartos de todos. Xa está ben de falar sen rumbo, sen un mínimo de seriedade e de quererse convertir nos máis modernos. Xa está ben de apoiar calquera aventura por disparatada que sexa. Xa está ben de querer facerse rico cos cartos dos demais. En resume, xa está ben de tonterías.

P.D.: Así lle vai á economía local, só fai falla mirar en mans de quen están as súas asociacións e para que as empregan.

Feliz ano 2009 a tod@s !!!

Olas a tod@s:

Rematamos un ano e estamos a punto de comezar outro novo. Soen ser estes uns momentos onde nos gusta botar unha ollada atrás para ver o que deixamos atras; e soen ser tamén uns tempos onde os propósitos e desexos para o vindeiro ano se acumulan ( se ben case nunca cumprimos todos eses propósitos). Realmente son tantas as cousas que podería destacar do ano anterior que non sabería por onde escomezar, así que non vou aburrirvos co acostumado momento " the best of the year".

En cambio o futuro si parece que nos vai dar abondo de que falar o vindeiro ano: campos de golf (outra vez ), ración doble de eleccións, crise económica e moitas cousas máis se temos en conta todas aquelas que nin sequera podemos albiscar.

Tamén nestes momentos un tamén tende a pensar en todas aquelas cousas que parecen non mudar ano tras ano. Aquelas cousas que fan que penses que "nada cambia todo permanece" que dixera o filósofo. Non creo que as cousas non muden. Paréceme evidente que mudan ainda cando eses cambios non se nos fan de todo visibles, non quere dicir que non se produzan. Fago estas reflexións tras ver a enésima brutal agresión de Israel ao pobo palestino. Hoxe escoitaba a moitos dicir eso de que as cousas non cambian , mais eu non creo que sexa así. Vaia se cambiaron. Os palestinos xa son masacrados de forma impune, certo que xa o eran antes pero e que agora tamén resulta que a culpa é exclusivamente súa. Tamén había moitos que falaban da brutalidade de Israel. O que eu non escoitei foi a alguén dicir claramente que a UE é cómplice directo dun xenocidio. Primeiro axudou a presionar para depoñer a Arafat, despois cando os resultados electorais non lle gustaron e os palestinos escolleron a Hamas, bloquearon todas as axudas imprescindibles para a supervivencia de Palestina e do seu pobo, despois axudaron a partillar Palestina en dous anacos, asistiron complacentes a creación dun muro daqueles que antes eran da vergoña pero agora xa non, permitiron a invasión do Líbano e agora permiten a masacre inxustificada dun pobo. Pero que máis dá! Ao final a culpa é dos de Hamas que son uns talibansiños. Claro que non caimos na conta de que se Hamas tivese uniformes "como diós manda" serían un exército palestino e non uns terroristas. Defender ao teu pobo do exterminio non é terrorismo, terrorismo é o que practican tanto o estado de Israel como os seus aliados.

Só nos queda agardar que o novo ano remate mellor ca este. Feliz ano e a pasalo ben!

BO NADAL A TOD@S !!!

Un conto bíblico. ¡ A Constitución á procesión!

Olas a tod@s:

Algún de vos podería pensar polo título que a chegada do Nadal fixo acender en min as chamas da relixiosidade cristiá, nada máis lonxe da realidade. O conto bíblico ao que vou facer referencia é a transición e a constitución española.

Durante a pasada semana moitos foron os debates, tertulias e programas adicados nos medios ao aniversario da constitución e á transición. Eu vin uns cantos na tele e cheguei á conclusión de que a transición tal e como a contan é en realidade un conto da Biblia: a historia de Moisés. Vexamos.

Todos coñecemos como Moisés foi rescatado dun río pola familia do faraón. Máis tarde renunciou á realeza exipcia ao sentir o chamado do deus dos xudeus e voltou a Exipto para liberar aos xudeus e levalos á terra prometida. Pero non só fixo iso, tamén recolleu as táboas da lei que lle foron entregadas polo deus xudeu e deullas ao seu pobo. ( Se alguén ten dúbidas que se quede tranquilo que non falta moito para que poñan por enésima vez Os dez mandamentos na tv). ;)

Pois mira ti que para unha chea de tertualianos o asunto da constitución e da transición éche un conto idéntico. Pode sonar a cachondeo pero tentade recordar o que se soe escoitar do tema e mirade como foi a cousa.

Resulta que " el pueblo español vivía en la tiranía". Tras a morte do tirano un antigo membro dos privilexiados do réxime, J. Carlos, decide "sacar a su pueblo de la tiranía" e levalo á terra prometida ( nótese que Moisés foi máis bravo xa que non agardou a que morrera o faraón). Entón comeza a cousa esta da transición onde o noso protagonista realiza unha serie de "milagres": convertir aos republicanos en monárquicos ( case como aquelo de auga en viño), "unió a su pueblo" que estaba desunido presupoñemos, trouxo a paz social e toda unha serie de
dádivas ( "prosperidad, confianza en el futuro, bienestar..."). Pero non acaba aquí a cousa, recolleu duns "sabios de coñecemento e intelixencia divina" as taboas da lei, perdón, a Constitución e deunola a todos nós para que vivísemos como corresponde aos "elixidos". Non contento con iso tamén nos protexeu das tropas do faraón ( lease 23-F) aos que grazas ao seu poder divino derrotou ( tamén tivo máis mérito aquí Moisés, que abreu as augas e fodeu aos exipcios de vez) e conduciu a todos os españois á terra prometida chea de paz e felicidade.

Pode sonar a cachondeo pero isto é máis ou menos o que diversos xornalistas e académicos dixeron o pasado fin de semana: A constitución non se pode cambiar xa que nós, os simples mortais, non podemos comparar os nosos coñecementos cos designios dos sabios guiados pola Providencia., a figura principal da transición foi J.Carlos que nos conduciu á democracia e toda outra serie de contos.... . Todo isto se escoitou en tertulias e programas varios. Non se oiu falar nada da xente que loitou pola democracia, de cambio social, de cambio económico ou de transformación das estructuras. A sociedade non tivo ningún protagonismo pois o gran protagonista foi o Rei, o noso Moisés.

Non me sorprende moito isto xa que grande parte da historiografía española ( e máis a que pode ser considerada oficial) gosta moito destes discursos históricos típicos da historiografía anterior ao século XX, dos grandes persoeiros,das batallas e dos feitos puntuais. A cousa é ainda peor xa que, ademais, é totalmente impermeable ao pensamento crítico. ¿ Canta xente non cre que a transición foi unha caste de Idade de Ouro onde todo foi perfecto e que a partir de aí " todo fue a peor, se acabó el consenso y los grandes líderes"?. Moitísima xente cre este discurso oficial. Todos tenden a esquecer que a transición foi un proceso que, ao ser dirixido por notorios membros do poder franquista, acabou coas aspiracións de aqueles que si loitaran pola democracia cando o "bicho" non morrera. Este é un discurso tan caduco e tan falso que ningún historiador de prestixio non español o apoia. É un discurso mítico, no que un héroe lidera aos seus a un futuro de dons e riquezas como se estívesemos nos tempos de Heródoto e non no século XXI. É un discurso no que unha creación humana e froito dunha serie de condicionantes, a Constitución, se transforma nunha especie de texto sagrado que hai que reverenciar e que non se pode cambiar xa que foi escrito polos "xigantes do pasado dourado".

Todo isto non me parece raro escoitando as opinións simplistas e míticas dos procesos históricos que teñen os tertulianos e moitos xornalistas. Pero, iso si, quero deixar unha proposta; se imos seguir vivindo nun mundo mítico e fabuloso, aceptémolo e actuemos en consecuencia: eu propoño que á Constitución se lle construa un paso deses de semana santa ( rollo arca da alianza de Indiana Jones) e que se saque en procesión cada decembro para que a poidamos adorar; así mesmo tamén propoño nomear santo ao Rei construir estatuas del e templos adicados á súa persoa para poder rendirlle culto en plan emperador romano e ademais adicar un día ao ano a súa adoración pola nosa parte, sus súdbitos y fieles. Obviamente cando morra haberá que mudar a Santísima Trinidade en Santísimo Cuarteto para poder rezarlle ao Pai, ao Fillo, ao Espírito Santo e a J.Carlos I nuestro salvador. Amén

De impostos e taxas

Olas a tod@s:

Ando algo agripallado polo que pido perdón por anticipado se o que vou escribir hoxe ten ainda menos sentido que habitualmente. Lin durante esta semana nos xornais diversas novas relacionadas co impostos e taxas. Como non sei realmente cal é a situación económica do concello
meco non podo opinar respecto de se as subas planeadas polo tetragoberno me parecen axeitadas ou non. Dito isto si quería facer unha reflexión máis xeral respecto dos problemas económicos dos concellos e algunhas das súas causas.

A causa máis importante da débeda dos concellos é o aumento na prestación de servizos de titularidade municipal. Calquera de nós pode ver como se incrementaron os servizos que os concellos prestan aos cidadáns. Agora ben, ¿ aumentaron dunha forma proporcional os recursos dos que dispoñen os concellos para facer fronte aos custos destes novos servizos?. A resposta tamén é sinxela, NON. Un gran número de concellos conta con piscina, garderías, museos... , pero o número e a cantidade de impostos que estes concellos recadan segue sendo moi similar a cando non tiña prestar estes servizos.

Este binomio MÁIS SERVIZOS-MESMOS INGRESOS é logo a causa fundamental pero non a única. Outra grande causa é a inexistencia dunha ordenación territorial axeitada ás necesidades dos concellos galegos. A ordenación territorial baseada a grandes trazos en Concello-Mancomunidades-Provincia tense amosado como calquera cousa menos como racional e axeitada ás necesidades. Como solución para non fusionar concellos difíciles de soster polo seu escaso peso demográfico, a actúal organización territorial propon unha entidade comarcal e logo unha provincial. As entidades comarcais son un absoluto fracaso. Pódense contar cos dedos dunha man aqueles proxectos comarcais que tiveran algo cercano ao éxito e , é case imposible para os cidadáns saber como funcionan e cales son as súas funcións. Os organismos provinciais, as Deputacións, non cumpliron outra función que non fose afortalar o poder político de quen as controla mediante contratacións a dedo, licitacións a dedo e cousas polo estilo. Estas entidades que na teoría deberían prestar solucións aos concellos cubren a metade do seu oscurantista presuposto en gastos de persoal. Ademais estas dous administración ( máis ben chiringuitos) son todo o contrario do que, se supón, ten que ser unha entidade pública: transparente e democrática. Os seus membros non son elixidos directamente, os seus presupostos son calquera cousa menos transparentes e ademais é sumamente dificil que os seus dirixentes teñan que presentar contas ante unha administración superior.

Visto esto non é raro que sexan ducias os concellos que están ao límite na súa situación económica. Esta mala situación ainda se agrava máis xa que todos os gobernos municipais son partidarios de recurrir ao crédito. Este recurso ao crédito permite facer cousas que os veciños demanden e apraza a necesidade de ter que subir impostos ou de tomar outras medidas. A clave está en "apraza" , xa que en realidade estes concellos hipotecan ainda máis o seu futuro nun prazo máis longo. Claro que daquela igual xa gobernan outros e xa se amañarán. Tamén é certo que o recurso aos créditos na actualidade está algo máis controlado ( tampouco moito) e que a falta doutras solucións, ás veces, é a única saída para máis dun concello.

Ante esta problemática os partidarios do centralismo propoñen iso que chaman " a segunda descentralización" que ven consistindo en arrebatar competencias ás CC.AA para darllas aos concellos. Unha idea forza que pode soar ben pero que é unha verdadeira estupidez. Pode ser certo que os concellos precisen dalgunha competencia máis e sobre todo de máis fontes de ingresos pero esas fontes non están no nível autonómico, están na administración central.

Todos estes centralistas adoitan dicir que España é o estado máis descentralizado do mundo, que non hai estado federal nin confederal igual e cousas ( máis ben barbaridades) polo estilo. Como calquera estudante de historia, políticas, dereito e cousas similares a comparación é inexacta xa que no estado español a soberanía pertence unicamente ao estado central. Como consecuencia as competencias son cedidas polo estado central ( ao que pertencen ) ás autonomías. Froito deste raro sistema é o problema da financiación: o estado central recauda a maioría dos impostos cedendo unhas migallas ás autonomías e ás outras institucións. Por exemplo, Galiza ten as competencias en ensino ou educación, pero o estado é o que recauda os impostos polo que, pese a ter Galiza as competencias, ten que pedirlle ao estado central os cartos necesarios para administrar o ensino ou a educación. O resultado é que eu teño as competencias e todo o que se queira pero como non teño os cartos que chos teño que pedir pouca autonomía teño. Todo este desbaraxuste tamén ten consecuencias nos concellos que ainda teñen menos ingresos e menos capacidade de xeralos nun futuro.

Toda esta situación está agravando un problema que ven de longo en moitos concellos, a corrupción. Como saída económica moitos concellos vense na obriga de facer maniobras, como mínimo pouco éticas, co solo e as súas calificacións para poder facer fronte ás débedas.

Xa pasaron uns cantos anos é a ordenación territorial segue a estar poboada de chiringuitos que non funcionan, covas de Alí Babá e cousas polo estilo. Moito levamos oido de futuras organizacións comarcais, supresión das diputacións ou de áreas metropolitanas pero polo de agora parece que imos ter que seguir agardando.

A casa da cultura queda pequena

Olas a tod@s:

Lin esta semana nun dos xornais unha nova que relataba como a Casa da Cultura se quedara pequena debido ás numerosas e variadas formas de utilización que está soportando. A Casa da Cultura é a biblioteca principal da vila, é a sede do Arquivo Municipal e acolle cursos ou conferencias. A catalogación dos fundos doados por Xoán González Millán está preto de se finalizar e unha reordenación do espazo semella inevitable.

Como diciamos está problemático ven de tempo atrás e ten a súa causa principal na falla doutros edificios de uso cultural. A Casa da Cultura ten que soportar tantos e tan diferentes usos logo pola falla de equipamentos culturais. O xornalista poñía no artigo o obxectivo no PXOM, e en como o retraso na súa aprobación impedía conquerir estes equipamentos. Isto é unha verdade a medias. Certo é que os atrasos na planificación urbanística son unha traba importante a eses "futuribles" equipamentos culturais; pero non é menos certo que esta situación ten unha orixe e un percorrido bastante máis longo.

O primeiro obstáculo para os "futuribles" é a falta de chan. Este obstáculo está ligado á aprobación dun PXOM pero a súa orixe non está na planificación urbanística actúal senón moito máis atrás. O Concello d'Ogrobe case non ten chan da súa propiedade pero non debido aos atrasos deste PXOM senón á nefasta xestión de numerosos gobernos anteriores que non superon ou/e non quixeron conservar as propiedades públicas, que as destinaron a outros usos menos urxentes, á venda de terreos e a unha nefasta planifición urbanística. O PXOM pode aprobarse mañá mesmo pero os terreos que se poidan adicar a equipamentos culturais e situados en lugares axeitados non van caer do ceo dun día para outro.

O segundo obstáculo é doutro tipo: a pouca importancia que nós, os veciños, lle concedemos á cultura. Só hai que ver os programas culturais desenvolvidos neste concello durante anos para facerse unha idea da súa calidade e polo tanto da importancia que os cidadáns lle adican á cultura. Máis de un poderá dicir: " Si, pero a programación cultural non a facían os veciños" pero eu tamén podería recuncar dicindo que sendo isto certo, non é menos certo que unha maioría o consentía. Outra proba está nas demandas veciñais, case ningunha das demandas históricas xa n'Ogrobe ten algo a ver coa cultura. A única demanda cultural é a construcción dun auditorio e non pasa de ser máis ben recente. Calquera de nós en calquera bar ou cafetaría escoita demandas de paseos marítimos, portos deportivos, campos de golf e ata de campionatos de tiro ao pombiño pero poucas demandas que teñan que ver coa cultura. Hai responsables na política ( e moitos poderíase dicir) pero tamén nos o somos.

Parece ser que conqueridos estes futuros equipamentos buscaríase que a Casa da Cultura actual se adicase só ás tarefas de biblioteca. Non me gusta demasiado unha proposta deste tipo. Sempre que o espazo o permitise, a Casa da Cultura debería manter ciclos de conferencias, aulas culturais e exposicións. As bibliotecas locais teñen que ser máis que simples bibliotecas para convertirse en espazos que acheguen aos cidadáns á cultura. Deben ser espazos dinámicos tanto no plano de transmitir dinamismo cultural á vila como no sentido de recoller e facilitar as dinámicas culturais xeradas polos veciños da vila. Isto pode parecer moi complicado pero basicamente só consiste en manter programas e iniciativas adicadas a espallar a cultura e en facilitar o máximo posible as inquedanzas culturais da vila ofertando consellos, axuda e un lugar para onde desenvolver actividades. Certo é que o espazo é limitado pero, sendo certo a sobrecarga de usos do edificio, non é menos certo que os traballadores deste servizo non ofertaron demasiado ou ningún "dinamismo cultural"; e non creo só que isto fose a causa do espazo...

Tranquilos que non se acaba a fame no mundo

Olas a tod@s:

Estamos coa resaca das eleccións en USA, ainda que máis que un resaca parece unha gran borracheira. Si, parece que gran parte dos xornalistas e opinadores tomaron algún chupiño de tequila de máis ou mesmo unha botella enteira e se lles foi algo a cabeza. Ao abrir un xornal, acender a radio ou a tv, vemos por todos lados a unha chea de opinadores e xornalistas entusiasmados co "landslide" de Obama e ata parece que grazas ao " elected president" se vai acabar as guerras, a fame, a crise económica... ; en resume, que vamos vivir nalgún lugar lexendario como Jauja ou Utopía. Sesudos tertulianos ( cando menos en apariencia) falan dun cambio social en USA e , cito textualmente, " do abandono da Biblia en moitos estados vermellos" ( o de vermellos é pola cor republicana, nada que ver co outros vermellos). Fermosas tonterías. Digo eu que cando estes opinadores vaian falar das eleccións en USA podían informarse algo antes para non dicir tamaña sarta de estupideces.

Gran parte das estupideces teñen unha orixe clara, a translación do sistema político europeo ao estadounidense encarnada na identificación popular de republicanos-PP-dereita e de demócratas-PSOE-esquerda. Pasando por alto a cuestión de identificar esquerda co PSOE, a comparación é de tal inexactitude que mesmo se pode dicir que é simplemente unha estupidez. Imos ver, tanto os republicanos como os demócratas están á dereita dos partidos conservadores europeus tanto no económico como no social. A distinción histórica entre os partidos en USA ten que ver coa fortaleza do goberno federal e o seu grado de intervencionismo pero en ningún caso plantexando un grao similar ao existente en calquera estado da UE. Os dous partidos son firmes partidarios do liberalismo económico, da política exterior imperialista e intervencionista e así ate un longo etcétera. Por exemplo: di algún dos opinadores que con Obama se vai pechar Guantánamo; eu non sei se vai ser así pero o certo é que quen dixo que o ía pechar inmediatamente e quen consideraba a tortura como método ilexítimo para conquerir información e opoñéndose no Senado foi McCain non Obama. Ademais Obama forma parte ao igual que o seu xefe de gabinete Rahm da parte "centrista" do Partido Demócrata ( igual que Clinton). As diferencias fundamentais entre os dous partidos logo son o papel maior ou menor do goberno federal e a "cuestión liberal" no campo social.
Ningún estado abandonou a Biblia porque se votar por Obama tivese ese significado, este tería como moito catro ducias de votos.

Ainda así a elección de Obama é histórica pola cuestión racial nos USA e tamén no mundo occidental. Claro que tamén conviría recordar que outros membros de etnias represaliadas ao longo da historia teñen cargos políticos importantes como Evo Morales. Agora ben que ninguén espere transformacións brutais. Na política exterior Obama vai facer o único que pode facer e que tamén faría McCain: manter certa imaxe de multilateralismo nas decisións para poder contar co apoio dos estados europeus nas presentes e futuras ocupacións. Digo que só pode facer iso porque esa é a realidade, as ocupacións de Iraq e Afganistán levaron aos USA a unha débeda externa de tamaño descomunal (incluso para os seus parámetros) que fan imposible a política de " xendarmes no mundo" tal e como a viña facendo a administración Bush pero nada máis. Non vai ser un pacifista, nin van acabar as ocupacións nin nada de iso.

No plano económico vai aplicar unhas medidas que van dificultar as exportacións da UE e China e toda unha serie de medidas máis conservadoras das que poida aplicar Sarkozy por exemplo. Ahh, e para todos eses que pensan que vai instaurar algo semellante a unha sanidade pública: xa vos podedes ir esquecendo de tal cousa. A sanidade pública leva sendo unha promesa dos candidatos demócratas á presidencia nos últimos 30 anos e polo de agora nunca saiu adiante pola presión dos lobbys e polos votos en contra de senadores tanto demócratas como republicanos.

En fín, que a elección de Obama ten importancia nos USA porque conseguiu arrebatar plazas fortes dos republicanos como Indiana,Virginia e North Carolina; porque un negro conseguiu ganar en estados do sur como Virginia e North Carolina e polo que supón para os negros alí e nos paises occidentais. Agora ben. vai seguir habendo fame, guerras e todas as demais calamidades. Tamén van continuar no Eixo do Mal os que xa estaban nel, os palestinos seguiran igual de fodidos e os israelís igual de arroupados e en canto ao imperialismo estadounidense xa dixo Obama todo o que había que dicir : " o faro estadounidense vai alumear no mundo outra vez" ou sexa, que o imperio seguirá nas mesmas. Ainda queda o do cambio que ía levar a Washington D.C., os membros do gabinete anunciados polo de agora xa estiveron con Clinton, si home, o presidente aquel que bombardeu unha fábrica de medicamentos en Sudán e que atacou Iugoslavia, ese mesmo. Dentro dun par de anos falamos da "revolución " esa de Obama para ver por onde anda.