Por un puñado de votos ( repaso I)

Olas a tod@s:

Entramos xa na recta final da campaña electoral e parece que as cousas se poderían decidir, facendo un xogo de palabras co filme de Leone, por un puñado de votos. As enquisas que sairon durante estes últimos días definen unha tendencia: pequenas variacións de porcentaxe de voto en cada unhas das provincias poden significar considerables variacións nos escanos. Estas enquisas mostran horquillas considerables, de arredor de catro escanos, nas súas prediccións de resultados electorais. ¿ Que nos fai crer isto?. Que as cousas poden decidirse por un puñado de votos.

Estando así as cousas a participación parece convertirse na chave de bóveda da victoria e da derrota para cada un dos partidos. A participación é a abstención son cousas difíciles de prever. Non tanto o dato de participación en si como o comportamento do grupo de electores que se atopan en dúbidas de votar ou non. Historicamente, e de forma xeral, considérase que unha maior participación beneficia ás forzas consideradas progresistas e unha menor ás conservadoras. Tende a verse así xa que os grupos máis abstencionistas soen responder a perfís xovenes e urbanos. En realidade non sempre se cumplen estas tendencias de maior participación-mellor resultado das forzas consideradas progresistas. Ao meu ver a clave do asunto está en non facer apreciacións tan xerais e observar un pouco máis a situación actual dos "grupos de maior risco abstencionista".

Traducindo estes parametros a Galiza o resultado podería ser o seguinte: a forza máis perxudicada pola abstención sería o PSdG, seguida polo PP e a menos perxudicada podería ser o BNG. Non parece o resultado ao que estamos afeitos pero é moi posible. A forza que máis crece no tramo de idade 18-25 xa non é o BNG, é o PSdG. O PP segue sen ser a forza máis votada neste tramo de idade pero é a forza de maior crecemento nas cidades nos últimos anos. O BNG está tendo un mal comportamento electoral nas cidades e xa non é a forza máis votada no tramo 18-25 pero si que parece afortalar o seu bo comportamento nas vilas de tamaño medio (que son menos abstencionistas que as cidades e poden en certa forma compensar o mal comportamento do BNG nas cidades). Así parece que os grupos máis abstencionistas son os liderados polo PSdG e con crecemento por parte do PP. De aí podemos obter que o PSdG sería gran perxudicado da abstención ( voto xovén + cidades) e o PP non sería o gran beneficiado ( crecemento electoral importante nas cidades). Algunha enquisa reflexaba en días pasados ( creo que unha de Público) certos datos que parecen confirmar a teoría: a maioría dos votantes que dudaban si votar ou non, eran antigos votantes do PSdG na súa grande parte pero o segundo grupo foron votantes do PP nas estatais.

De todas maneiras este panórama non só convirte a participación en chave, tamén convirte en importantísimo algo que non se avalía nas enquisas: o voto CERA ( censo electoral de residentes ausentes). As sacas de votos da outra banda do mar son un posible "seguro de vida" para o PSdG, o posible tiro de gracia para o PP e un máis que probable desgusto para o BNG. Todos sabemos a manipulación e o fraude ao que están sometidos eses votos polo que non me vou a estender nas razóns da obvia vantaxe do PSdG no voto emigrante.

Con todo o dito parece claro que a noite electoral vai ser movida, e posiblemente os días seguintes tamén ( polo do reconto das famosas sacas). Só agardo que a decisión que tomemos os que vivimos aquí non se cambie días despois cos votos das sacas porque xa sería unha burla ao sistema democrático que disque temos. Sei que a xente inscrita no CERA ten dereito a voto pero estou seguro de que é unha burla que nese censo sigan inscritos mortos ( que ademais tamén votan), que non se vote de forma persoal e en urna, os chanchullos de compra de votos mil veces denunciados, que voten persoas que hai 40 ou 50 anos que non veñen aquí e outras que xa nin sequera estiveron nunca... . Por todo isto un que o goberno de Galiza mude uns días despois a causa desas sacas pode ser a repanocha.

Preparados, listos , xa!!!

Olas a tod@s:

As eleccións están á volta da esquina e comezan a multiplicarse tanto os actos partidarios como as informacións sobre o proceso electoral nos medios de comunicación. A dúbida principal é se reeditará o bipartito PSdG-BNG, ou pola contra, o PPdG será quen de conseguir a maioría absoluta.

Como tamén é normal os partidos políticos gañarán o día das eleccións, se ben algúns serán considerados como vencedores e outros como derrotados polos electores e os medios. É dificil moitas veces saber de certo quen se pode considerar gañador e perdedor nunhas eleccións. Certo é que alguén goberna e alguén fai oposición tras o proceso electoral pero isto non sempre equivale aos parametros victoria-derrota. Por iso creo máis acertado falar de obxectivos e expectativas para valorar os resultados electorais. Pero aquí tamén atopamos un problema: a diferencia que existe normalmente entre os obxectivos e expectativas que se trasmiten aos electores e as "reais" ou aquelas que só se fan explícitas en clave interna.

Por todo isto vou facer hoxe un resume do que eu considero que son os obxectivos electorais reais de cada un dos partidos, outro das que tentarán transmitir, que se podería ao meu ver considerar éxito e as miñas primeiras prediccións de resultados.



Obxectivos externos: Probablemente os máis coñecidos de todos, a maioría absoluta.

Obxectivos reais: Ate hai uns meses non perder demasiados votos, na actualidade coa irrupción da crise non se descarta poder optar á maioría absoluta. Ainda así unha pequena perda de votos e escanos é probablemente o obxectivo máis realista.

Éxito: O premio gordo sería a maioría absoluta pero eu considero que a perda de un ou dous escanos pode ser considerado como éxito polo PP tras pasar á oposición. Se ademais de minimizar as perdas acada uns bos resultados nas cidades creo que o éxito sería claro.

A miña previsión: Ate o comezo da crise o asalto á maioria absoluta non era máis que unha ilusión. Coa chegada da crise este obxectivo parece difícil pero non imposible xa. De todas maneiras non creo que acade a maioría absoluta e creo que perderá dous escanos e mesmo non sería descartable que perdese tres. Non creo que a caída sexa maior.





Obxectivos externos: Reducir distancias co PP, consolidar o goberno e aumentar as distancias co BNG.

Obxectivos reais: Coa chegada da crise aqueles obxectivos de tentar desbancar ao PP como forza máis votada ou achegarse cando menos están totalmente desfasados. Realmente o PSOE só ten xa como obxectivos non perder porcentaxe de voto, manter o goberno e facelo coa mesma diferencia respecto ao BNG.

Éxito: Para o PSOE a chave do éxito está en conservar o goberno mantendo as distancias respecto do BNG. O impacto da crise estalle pasando unha forte factura ao PSOE e este resultado en Galiza sería suficiente para eles.

A miña previsión: Creo que coa crise o PSOE manterá o seu número de escanos ou como moito gañará un. Ainda así non sería descartable que perdese un escano dependendo de como siga evolucionando a crise ata as eleccións.





Obxectivos externos: Segundo Quintana alcanzar un resultados histórico. Isto sería alcanzar os 18 deputados.

Obxectivos reais: En realidade o BNG aspira a recuperar parte dos votos perdidos nas anteriores autonómicas para remontar o voo. O obxectivo está en acadar nun futuro bipartito unha maior cota de representación a costa do PSOE.

Éxito: No caso do BNG calquera cousa que sexa menos de 15 escanos e gobernar pode ser considerado un fracaso. Debemos recordar que 15 escanos sería recuperar dous dos perdidos nas últimas eleccións galegas. Non acadar iso depois de participar no goberno galego por vez primeira sería un fracaso. O premio gordo serían 17 escanos, se ben parece moi dificil.

A miña previsión: Quince escanos recuperando un Lugo e outro en Ourense e manténdose en Coruña e Pontevedra.

Para todos os demais partidos que se presentan o éxito e obxectivo son o mesmo: acadar un 5% dos votos e obter representación, algo sumamente improbable.

Todas estas previsións non teñen conta o voto por correo. Son tamén unhas primeiras impresións que ,no camiño ás eleccións, irei mudando conforme vaia analisando as tendencias e as enquisas que vaia tendo.

Motos,golf... imos ter que marchar nós para que collan eles

Olas a tod@s:

Espero que pasáredes as festas o mellor posible e que os Reis Magos vos botaran regalos abondo. As festas rematan e pouco a pouco todo, e todos, voltamos á normalidade.

Coma todos nós, os concelleiros que nós representan tamén volvén á normalidade como nós amosan as novas que traen os xornais. Unha delas, é a queixa do PP por unha desatención, segundo eles, dos moteiros e as súas "propostas" por parte do Concello. O concelleiro Aguín pretende relacionar este tema nas súas declaracións cunha desatención dos clubes deportivos e tamén coa xa vella táctica " dos obstaculizadores do progreso e a modernidade". Digo que é unha táctica vella xa que é a mesma empregada polo PP en temas como o tiro ao pombiño, o porto deportivo ou o campo de golf.

Nunca se fala dos verdadeiros problemas que conlevan esas infraestructuras nin se analisan cun mínimo de seriedade os plans de quen as presentan. Estámonos acostumando ultimamente a escoitar o xa "clásico" discurso da choiva de centos de millóns de euros de beneficio para todos nós que parece buscar que nos creamos que os impulsores de tales proxectos son unha especie de Reis Magos ( iso si, de Occidente que os de Oriente xa sabe todo o mundo quenes son). Todos estes argumentos de "altura" buscan reducir a discusión a unha suposta liorta entre partidarios do progreso e partidarios do atraso.

Así nunca oimos aos ideólogos dos proxectos explicar nada do impacto ambiental, dos problemas para os veciños que vivan preto ( sospeito que ningún deles quererá ter unha casa ao lado do circuito por exemplo), de canto nos vai costar a todos satisfacer as ansias de correr de algún, de como se vai financiar, do impacto desas infraestructuras no urbanismo do presente, que xa é malo abondo, ou do futuro... . Pero aínda é peor porque ainda ningunha cabeza pensante destas, ou do PP que se apunta a todas, se molestou en explicar como e onde se van construir todas esas infraestructuras porque unha cousa é construir unha pero resulta que hai partidarios de todas!. Así temos as asociacións esas que só vemos no ano cando aparece unha xenialidade destas e agora no nadal porque poñen uns carteis na Catorse. Estes son partidarios de todo canto se propón. Parece que cos moteros ou os golfistas van aparecer hordas de compradores todo canto hai desde flores a fios. Gustan estas asociacións de aparecer nos xornais pedindo todo canto hai e pode haber pero, eso si, onde imos construir todo eso que queren, apoian e propoñen?. Non hai resposta. Ben mirado hai unha, que nos marchemos os veciños a outro lado para que poida vir o circuito, o campo de golf, o porto deportivo, o polígono e o monte de urbanizacións que propoñan. Porque non nos esquezamos de que estamos falando d´Ogrobe non do estado de California.

Creo eu que xa está ben de tanto conto chino e de tantas historias de personas que queren que lle construamos un negocio propio cos cartos de todos. Xa está ben de falar sen rumbo, sen un mínimo de seriedade e de quererse convertir nos máis modernos. Xa está ben de apoiar calquera aventura por disparatada que sexa. Xa está ben de querer facerse rico cos cartos dos demais. En resume, xa está ben de tonterías.

P.D.: Así lle vai á economía local, só fai falla mirar en mans de quen están as súas asociacións e para que as empregan.

Feliz ano 2009 a tod@s !!!

Olas a tod@s:

Rematamos un ano e estamos a punto de comezar outro novo. Soen ser estes uns momentos onde nos gusta botar unha ollada atrás para ver o que deixamos atras; e soen ser tamén uns tempos onde os propósitos e desexos para o vindeiro ano se acumulan ( se ben case nunca cumprimos todos eses propósitos). Realmente son tantas as cousas que podería destacar do ano anterior que non sabería por onde escomezar, así que non vou aburrirvos co acostumado momento " the best of the year".

En cambio o futuro si parece que nos vai dar abondo de que falar o vindeiro ano: campos de golf (outra vez ), ración doble de eleccións, crise económica e moitas cousas máis se temos en conta todas aquelas que nin sequera podemos albiscar.

Tamén nestes momentos un tamén tende a pensar en todas aquelas cousas que parecen non mudar ano tras ano. Aquelas cousas que fan que penses que "nada cambia todo permanece" que dixera o filósofo. Non creo que as cousas non muden. Paréceme evidente que mudan ainda cando eses cambios non se nos fan de todo visibles, non quere dicir que non se produzan. Fago estas reflexións tras ver a enésima brutal agresión de Israel ao pobo palestino. Hoxe escoitaba a moitos dicir eso de que as cousas non cambian , mais eu non creo que sexa así. Vaia se cambiaron. Os palestinos xa son masacrados de forma impune, certo que xa o eran antes pero e que agora tamén resulta que a culpa é exclusivamente súa. Tamén había moitos que falaban da brutalidade de Israel. O que eu non escoitei foi a alguén dicir claramente que a UE é cómplice directo dun xenocidio. Primeiro axudou a presionar para depoñer a Arafat, despois cando os resultados electorais non lle gustaron e os palestinos escolleron a Hamas, bloquearon todas as axudas imprescindibles para a supervivencia de Palestina e do seu pobo, despois axudaron a partillar Palestina en dous anacos, asistiron complacentes a creación dun muro daqueles que antes eran da vergoña pero agora xa non, permitiron a invasión do Líbano e agora permiten a masacre inxustificada dun pobo. Pero que máis dá! Ao final a culpa é dos de Hamas que son uns talibansiños. Claro que non caimos na conta de que se Hamas tivese uniformes "como diós manda" serían un exército palestino e non uns terroristas. Defender ao teu pobo do exterminio non é terrorismo, terrorismo é o que practican tanto o estado de Israel como os seus aliados.

Só nos queda agardar que o novo ano remate mellor ca este. Feliz ano e a pasalo ben!

BO NADAL A TOD@S !!!

Un conto bíblico. ¡ A Constitución á procesión!

Olas a tod@s:

Algún de vos podería pensar polo título que a chegada do Nadal fixo acender en min as chamas da relixiosidade cristiá, nada máis lonxe da realidade. O conto bíblico ao que vou facer referencia é a transición e a constitución española.

Durante a pasada semana moitos foron os debates, tertulias e programas adicados nos medios ao aniversario da constitución e á transición. Eu vin uns cantos na tele e cheguei á conclusión de que a transición tal e como a contan é en realidade un conto da Biblia: a historia de Moisés. Vexamos.

Todos coñecemos como Moisés foi rescatado dun río pola familia do faraón. Máis tarde renunciou á realeza exipcia ao sentir o chamado do deus dos xudeus e voltou a Exipto para liberar aos xudeus e levalos á terra prometida. Pero non só fixo iso, tamén recolleu as táboas da lei que lle foron entregadas polo deus xudeu e deullas ao seu pobo. ( Se alguén ten dúbidas que se quede tranquilo que non falta moito para que poñan por enésima vez Os dez mandamentos na tv). ;)

Pois mira ti que para unha chea de tertualianos o asunto da constitución e da transición éche un conto idéntico. Pode sonar a cachondeo pero tentade recordar o que se soe escoitar do tema e mirade como foi a cousa.

Resulta que " el pueblo español vivía en la tiranía". Tras a morte do tirano un antigo membro dos privilexiados do réxime, J. Carlos, decide "sacar a su pueblo de la tiranía" e levalo á terra prometida ( nótese que Moisés foi máis bravo xa que non agardou a que morrera o faraón). Entón comeza a cousa esta da transición onde o noso protagonista realiza unha serie de "milagres": convertir aos republicanos en monárquicos ( case como aquelo de auga en viño), "unió a su pueblo" que estaba desunido presupoñemos, trouxo a paz social e toda unha serie de
dádivas ( "prosperidad, confianza en el futuro, bienestar..."). Pero non acaba aquí a cousa, recolleu duns "sabios de coñecemento e intelixencia divina" as taboas da lei, perdón, a Constitución e deunola a todos nós para que vivísemos como corresponde aos "elixidos". Non contento con iso tamén nos protexeu das tropas do faraón ( lease 23-F) aos que grazas ao seu poder divino derrotou ( tamén tivo máis mérito aquí Moisés, que abreu as augas e fodeu aos exipcios de vez) e conduciu a todos os españois á terra prometida chea de paz e felicidade.

Pode sonar a cachondeo pero isto é máis ou menos o que diversos xornalistas e académicos dixeron o pasado fin de semana: A constitución non se pode cambiar xa que nós, os simples mortais, non podemos comparar os nosos coñecementos cos designios dos sabios guiados pola Providencia., a figura principal da transición foi J.Carlos que nos conduciu á democracia e toda outra serie de contos.... . Todo isto se escoitou en tertulias e programas varios. Non se oiu falar nada da xente que loitou pola democracia, de cambio social, de cambio económico ou de transformación das estructuras. A sociedade non tivo ningún protagonismo pois o gran protagonista foi o Rei, o noso Moisés.

Non me sorprende moito isto xa que grande parte da historiografía española ( e máis a que pode ser considerada oficial) gosta moito destes discursos históricos típicos da historiografía anterior ao século XX, dos grandes persoeiros,das batallas e dos feitos puntuais. A cousa é ainda peor xa que, ademais, é totalmente impermeable ao pensamento crítico. ¿ Canta xente non cre que a transición foi unha caste de Idade de Ouro onde todo foi perfecto e que a partir de aí " todo fue a peor, se acabó el consenso y los grandes líderes"?. Moitísima xente cre este discurso oficial. Todos tenden a esquecer que a transición foi un proceso que, ao ser dirixido por notorios membros do poder franquista, acabou coas aspiracións de aqueles que si loitaran pola democracia cando o "bicho" non morrera. Este é un discurso tan caduco e tan falso que ningún historiador de prestixio non español o apoia. É un discurso mítico, no que un héroe lidera aos seus a un futuro de dons e riquezas como se estívesemos nos tempos de Heródoto e non no século XXI. É un discurso no que unha creación humana e froito dunha serie de condicionantes, a Constitución, se transforma nunha especie de texto sagrado que hai que reverenciar e que non se pode cambiar xa que foi escrito polos "xigantes do pasado dourado".

Todo isto non me parece raro escoitando as opinións simplistas e míticas dos procesos históricos que teñen os tertulianos e moitos xornalistas. Pero, iso si, quero deixar unha proposta; se imos seguir vivindo nun mundo mítico e fabuloso, aceptémolo e actuemos en consecuencia: eu propoño que á Constitución se lle construa un paso deses de semana santa ( rollo arca da alianza de Indiana Jones) e que se saque en procesión cada decembro para que a poidamos adorar; así mesmo tamén propoño nomear santo ao Rei construir estatuas del e templos adicados á súa persoa para poder rendirlle culto en plan emperador romano e ademais adicar un día ao ano a súa adoración pola nosa parte, sus súdbitos y fieles. Obviamente cando morra haberá que mudar a Santísima Trinidade en Santísimo Cuarteto para poder rezarlle ao Pai, ao Fillo, ao Espírito Santo e a J.Carlos I nuestro salvador. Amén

De impostos e taxas

Olas a tod@s:

Ando algo agripallado polo que pido perdón por anticipado se o que vou escribir hoxe ten ainda menos sentido que habitualmente. Lin durante esta semana nos xornais diversas novas relacionadas co impostos e taxas. Como non sei realmente cal é a situación económica do concello
meco non podo opinar respecto de se as subas planeadas polo tetragoberno me parecen axeitadas ou non. Dito isto si quería facer unha reflexión máis xeral respecto dos problemas económicos dos concellos e algunhas das súas causas.

A causa máis importante da débeda dos concellos é o aumento na prestación de servizos de titularidade municipal. Calquera de nós pode ver como se incrementaron os servizos que os concellos prestan aos cidadáns. Agora ben, ¿ aumentaron dunha forma proporcional os recursos dos que dispoñen os concellos para facer fronte aos custos destes novos servizos?. A resposta tamén é sinxela, NON. Un gran número de concellos conta con piscina, garderías, museos... , pero o número e a cantidade de impostos que estes concellos recadan segue sendo moi similar a cando non tiña prestar estes servizos.

Este binomio MÁIS SERVIZOS-MESMOS INGRESOS é logo a causa fundamental pero non a única. Outra grande causa é a inexistencia dunha ordenación territorial axeitada ás necesidades dos concellos galegos. A ordenación territorial baseada a grandes trazos en Concello-Mancomunidades-Provincia tense amosado como calquera cousa menos como racional e axeitada ás necesidades. Como solución para non fusionar concellos difíciles de soster polo seu escaso peso demográfico, a actúal organización territorial propon unha entidade comarcal e logo unha provincial. As entidades comarcais son un absoluto fracaso. Pódense contar cos dedos dunha man aqueles proxectos comarcais que tiveran algo cercano ao éxito e , é case imposible para os cidadáns saber como funcionan e cales son as súas funcións. Os organismos provinciais, as Deputacións, non cumpliron outra función que non fose afortalar o poder político de quen as controla mediante contratacións a dedo, licitacións a dedo e cousas polo estilo. Estas entidades que na teoría deberían prestar solucións aos concellos cubren a metade do seu oscurantista presuposto en gastos de persoal. Ademais estas dous administración ( máis ben chiringuitos) son todo o contrario do que, se supón, ten que ser unha entidade pública: transparente e democrática. Os seus membros non son elixidos directamente, os seus presupostos son calquera cousa menos transparentes e ademais é sumamente dificil que os seus dirixentes teñan que presentar contas ante unha administración superior.

Visto esto non é raro que sexan ducias os concellos que están ao límite na súa situación económica. Esta mala situación ainda se agrava máis xa que todos os gobernos municipais son partidarios de recurrir ao crédito. Este recurso ao crédito permite facer cousas que os veciños demanden e apraza a necesidade de ter que subir impostos ou de tomar outras medidas. A clave está en "apraza" , xa que en realidade estes concellos hipotecan ainda máis o seu futuro nun prazo máis longo. Claro que daquela igual xa gobernan outros e xa se amañarán. Tamén é certo que o recurso aos créditos na actualidade está algo máis controlado ( tampouco moito) e que a falta doutras solucións, ás veces, é a única saída para máis dun concello.

Ante esta problemática os partidarios do centralismo propoñen iso que chaman " a segunda descentralización" que ven consistindo en arrebatar competencias ás CC.AA para darllas aos concellos. Unha idea forza que pode soar ben pero que é unha verdadeira estupidez. Pode ser certo que os concellos precisen dalgunha competencia máis e sobre todo de máis fontes de ingresos pero esas fontes non están no nível autonómico, están na administración central.

Todos estes centralistas adoitan dicir que España é o estado máis descentralizado do mundo, que non hai estado federal nin confederal igual e cousas ( máis ben barbaridades) polo estilo. Como calquera estudante de historia, políticas, dereito e cousas similares a comparación é inexacta xa que no estado español a soberanía pertence unicamente ao estado central. Como consecuencia as competencias son cedidas polo estado central ( ao que pertencen ) ás autonomías. Froito deste raro sistema é o problema da financiación: o estado central recauda a maioría dos impostos cedendo unhas migallas ás autonomías e ás outras institucións. Por exemplo, Galiza ten as competencias en ensino ou educación, pero o estado é o que recauda os impostos polo que, pese a ter Galiza as competencias, ten que pedirlle ao estado central os cartos necesarios para administrar o ensino ou a educación. O resultado é que eu teño as competencias e todo o que se queira pero como non teño os cartos que chos teño que pedir pouca autonomía teño. Todo este desbaraxuste tamén ten consecuencias nos concellos que ainda teñen menos ingresos e menos capacidade de xeralos nun futuro.

Toda esta situación está agravando un problema que ven de longo en moitos concellos, a corrupción. Como saída económica moitos concellos vense na obriga de facer maniobras, como mínimo pouco éticas, co solo e as súas calificacións para poder facer fronte ás débedas.

Xa pasaron uns cantos anos é a ordenación territorial segue a estar poboada de chiringuitos que non funcionan, covas de Alí Babá e cousas polo estilo. Moito levamos oido de futuras organizacións comarcais, supresión das diputacións ou de áreas metropolitanas pero polo de agora parece que imos ter que seguir agardando.