Tuneando a democracia

Olas a tod@s:
Levaba algúns días sen escribir porque non se me ocorría de que facelo pero escoitei na radio unha noticia que facía referencia ás propostas do PP de mudar a lei electoral e alá imos.
Facía no título referencia á demagoxia porque creo que o discurso que se fai neste tema ten moito disto. Este tipo de propostas ainda non se fixeron nunca en serio ainda que, desde distintos medios de comunicación, se ven preparando o terreo desde hai tempo. Pero resulta que agora o PP leva a reforma do sistema electoral no seu programa para as próximas eleccións xerais. Estas reformas que se levan publicitando desde hai tempo teñen un obxectivo final claro: a instauración dun ferreo modelo bipartidista que busca a alternancia no poder de PP e PSOE. Obviamente isto conleva a súa vez unhas consecuencias claras: a desaparición na praxe de calquera tipo de poder ou influencia das forzas nacionalistas e de IU. Pero claro resulta que o gran beneficiado é o PP, o partido que a propón ( xa é casualidade ¿non?). Digo isto porque a ninguén se lle escapa que o aillamento no que se instalou fai moi dificil que acade apoios para gobernar alá onde non teña maioría absoluta. Este aillamento que o PP atribúe ao sectarismo "de la izquierda y el nacionalismo" non é máis que o froito dunha política de renunciar aos votos nas nacións sen estado a cambio de arrebatarllos ao PSOE no resto do estado.
Opino que estas propostas son tremendamente demagóxicas xa que se aproveitan do descoñecemento da poboación do sistema electoral e se revisten dunha caste de "paradigma do xusto". Normalmente falamos de alcalde máis votado polos cidadáns e cousas así, isto ainda que poida parecer correcto, non o é. O alcalde non é escollido polos cidadáns ( ao igual que o presidente galego ou o español) senón polos concelleiros escollidos por estes. Por iso realmente non se pode falar de alcalde máis votado, só de partido ou lista. Ademais debemos recordar que non se esixe ter a maioría dos votos cidadáns senón a maioría dos votos dos concelleiros ou deputados, ainda que pareza unha diferencia menor non é así xa que, pode ter un partido a maioría dos votos pero non ser quen de conformar unha maioría de concelleiros ou deputados coa que formar goberno. Por todo isto os pactos son perfectamente éticos e legais no sistema democrático español. Agora resulta que din que debe ser alcalde o máis votado pero nunca se aclara como vai a gobernar este alcalde sen ter a maioría de concelleiros. Moitos diredes: pois gobernando en minoría, isto é certo pero resulta que causaría iso que en teoría se tenta evitar coa reforma: gobernos inestables. Hai outras propostas como segundas voltas e cousas polo estilo. Normalmente poñénnolas como paradigma democrático pero o certo é que causan tamén numerosos problemas, só hai que botar unha ollada a Francia onde os cidadáns tiveron que escoller entre dereita e ultradereita non hai tanto. O certo é que estes sistemas condean a cidadáns a non poder votar o que queiran só por ter sido menos nunha primeira fase electoral.
Expostos todos estes argumentos, hai máis pero entón ía parecer isto a Biblia, resulta claro para min que o que se agocha é unha proposta demagóxica que consiste en tunear o sistema electoral para acabar cos problemas que ten o PP para formar gobernos pola súa nula capacidade negociadora e polo aillamento ao que se somete co seu discurso centralista e reaccionario. O curioso é que para estes pódese cambiar a lei electoral sen problema pero da Constitución nin falar que esa xa a deu Yahve no monte Sinaí.
Tampouco hai que descartar un entendemento co PSOE nun futuro para mudar todo isto e instalar un bipartidismo de laboristas e conservadores ou de democratas e republicanos, e claro, aos demais que nos den polo saco. Moitos diredes que o PSOE non querería; estou de acordo agora pero ao PSOE tamén lle convén en moitos lugares e xa sabedes que o progresismo é directamente proporcional á aritmética electoral, senón que llo digan ás transferencias paralizadas porque xa queda pouco para as eleccións.

Os "neotolerantes", Josep Lluis e un servidor

Olas a tod@s:
Onte quedaron retratados no programa "Tengo una pregunta para usted" moitos destes "tolerantes" que cada vez abundan máis por estes lares. Son "tolerantes" porque entenden a "tolerancia" como o que se ten respecto doutra persoa sempre que esta non cuestione ningunha das cousas que eles entenden como inamovibles, xa que se se cuestiona algún destes principios " sacros e inamovibles" entón acabouse a tolerancia, o respeto e a educación. Seguro que moitos vistes o circo que lle montaron a Carod Rovira. Ningún dos outros políticos foi denominado polo seu nome, este honor correspondeulle a Carod que foi chamado Jose Luis dúas veces. Todo isto despois de que el dixera que o seu nome era Josep Lluis non José Luis. Pero ademais a "excusa" das dúas persoas foi que non sabían catalán ( unha incluso dixo que nin ganas tiña de saber). Pois ben esta é a actitude destes novos "tolerantes": o catalán, o galego ou o euskera están ben pero sempre que non se queiran comparar ao " único e verdadeiro vehiculo de expresión", o español. Por iso hai todas esas protestas coas leis de normalización linguística e todas esas caralladas de que o español está en perigo en Galiza ou en Catalunya. Porque resulta que a ver por que un profesor ten que saber galego en Galiza, que é discriminatorio e non se sabe que tonterías máis. Da igual que o galego sexa unha lingua en pé de igualdade, a propia de Galiza ou que sexa cooficial, que os estudantes teñan o dereito a ser examinados en galego ou que sexa unha obriga normal coñecer a lingua dos lugares onde un exerce. Queredes saber a causa? Esta é simple para todos estes "neotolerantes" o galego, catalán ou euskera non son linguas iguais a calquera outra, son linguas que están ben pero mentres sexa para falar na casa ou de tapadiño pero nada de que sexan iguais ao español porque estamos en España e aquí o que hai que saber é o español. Por iso o que importa é o español e o inglés ( como se falar galego ou calquera outra lingua impedira o coñecemento de máis delas) e o demais son tonterías. Pero o problema non é xa só que estes "neotolerantes" crezan cada día ou que sairan onte na tve senón que moitos asistirían nas súas casas con ledicia vendo como estes individuos eran maleducados asentindo e sendo felices por " dejarle las cosas claras al catalán ese" e polo tanto facendo da incultura bandeira española. Porque ao final é eso, o que hai é moita incultura e moito tonto que se cre que que o galego e a nosa identidade cultural é unha cousa de risa, unha cousa boa para comer empanada nunha festa pero en ningún caso unha cultura e unha lingua en pé de igualdade coa española.
Pero non vos preocupedes, eles son tolerantes; abren blogs onde só poden falar eles e denuncian aos que lles molestan, permiten que falemos en galego pero sempre sen tentar compararnos, permiten que sexamos nacionalistas sempre que non cuestionemos para nada a súa idea de España, permiten que teñamos deputados pero eso si nin se nos ocurra falar da constitución que esa foille dada a Moisés no monte Sinaí e ate que volva dar outra non hai máis que falar, mesmo podemos facer referendums pola UE ou a OTAN ( e mesmo repetilos ou obviar os resultados se non lles gustan) pero se se nos ocurre preguntar algo que perturbe al Imperio entón pódennos mandar o exército e suspendernos a autonomía. Pois iso que hai moita tolerancia e moita tolerancia, pero de merda.
A min permitídeme decilo mentres me deixen porque igual o que fai falta e deixarse de tanto politicamente correcto e outras lerias e dicir as cousas claras; o que aquí hai é moito indeseable que añora outras épocas onde eles facían e desfacían sen que ninguén pudera dicir nada; moito indeseable que o que pasa é que non soporta a idea de que en realidade o Imperio hai tempo que acabou, que os Austrias xa foron alá hai tempo, os reis católicos tamén e que non hai Imperio ningún. Tamén molesta que haxa xente nacionalista porque iso vai en contra da sacrosanta idea de España, que xente coma nós poida escribir aquí o que queira e que poida presentarse a unhas eleccións e que haxa quen nos vote.
Pois iso que eu xa estou cansado de tanta " tolerancia", o meu nome decidoo eu e non os tolerantes, a miña ideoloxía tamén, a lingua que falo desde logo e podo querer ser republicano, independentista, partidario da autodeterminación, comunista e o que me saia de dentro. ¿Sabedes por que? Porque hai tempo que hai liberdade, porque quero que sexa así e porqué ningún tolerante me vai dicir como me chamo ou que podo dicir ou non porque simplesmente os podo mandar ao carallo.

Tranquis que non somos os únicos ( ou mal de moitos...)

Olas a tod@s:
Aproveito esta foto que me mandou un amigo para decirvos algo obvio que xa reflexa o título, non somos os únicos veciños que vemos como o PP emprega dunha maneira moi particular os recursos de todos. Non sabemos en que vila de Galicia foi tomada a instantánea pero está claro que nela os do PP saben quitarlles partido aos recursos municipiais ao máis puro estilo do PP meco. Pois iso, que noutros sitios támen pasa, pero xa sabedes: mal de moitos... . ¿ Dimitirían alí, perderían as eleccións? Bueno, sempre pode ser que o camión de bombeiros fose dalgún militante popular, home xa sei que é unha excusa moi mala pero oidas as que nos contan por aquí seguro que hai que na crea...

Quo usque tandem abutere, Flanders, patentia nostra? (tamén vale para outros do PP )

Olas a tod@s:
Probablemente xa todos teñades lido noutros blogs ou nos xornais ( nalgúns que noutro non) as novas sobre a investigación do fraude nas listas electorais do PP en Euskadi. Outra vez temos noticia sobre este asunto que para min dista de recibir a importancia e a repulsa que merece. Digo que dista de recibir a importancia que merece xa que parece cando un lee os xornais que é unha corruptela sen máis ( como quen amaña oposicións, que tamén importa claro) en vez de ser un atentado contra a base do sistema democrático (as eleccións) na súa institución máis cercana ( os concellos), ademais de contra a privacidade e a liberdade das persoas que sen saber nada foron presentadas. Claro que ao mellor todo isto non é importante e eu son un puntilloso e un "remilgado" formalista.
Hoxe recurro a un dos máis grandes oradores da historia, a Marco Tulio Cicerón, para ver se así o noso ex me fai máis caso (cousa na que non confio xa nin creo que lea estes blogs, nin que lle importa o que poñamos neles e moito me temo que nin que ainda que Cicerón revivira e llo dixera nun pleno este home fose dimitir). Pois Cicerón espetáballe isto a Lucio Serxio Catilina cando o acusaba no senado de estar conspirando contra a república. O discurso foi bo xa que Catilina foi abandoado polos seus partidarios do senado e a conspiración foi abortada. En resumen, a frase é o comezo da súa alocución ao senado e significa: Ata cando, Catilina (no noso caso Flanders), vas abusar da nosa paciencia?. Pois ben, esta é a pregunta que eu, e seguro que máis xente, lle fai a Miguel Angel Pérez.
Nas novas de hoxe, unha empregada do concello recoñece ser a autora das falsificacións, se ben afirma que o fixo baixo as presións do PP. Ainda máis denuncia que estas presións xa se tiveran producido antes e que o futuro dos empregos no concello era directamente proporcional á filiación e ideoloxía política dos traballadores eventuais.
Ante isto o PP cre que xa atopou a cabeza de turco que buscaba de forma desesperada para así non ter que cargar coas culpas ( nin con posibles penas) do fraude electoral. Xa se escoita por aí a máis de un dicindo: ves como Miguel non tiña nada que ver, que era cousa doutra persoa... . A verdade é que esta historia é moito máis simple do que en principio nos queren facer crer e que en realidade isto non ven máis que a demostrar que o PP local sabía ben o que facía e quen o facía. Vou intentar argumentar de forma sinxela:
1. Resulta que esta empregada dinos que ela falsificou as candidaturas pero tamén nos di que foi baixo presións do ex alcalde. Ademais di que se un non facía este tipo de traballos non renovaba o seu traballo. Hai que dicir que este tipo de presións son de todos coñecidas e a min xa me teñen dito traballadores do concello que incluso se lles teñen dado mitíns para avisalos que se non gobernaban eles ían quedar sen traballo.
2.Digo eu que a explicación da muller esta é crible xa que se non só nos queda pensar que a secretaria do ex e membro do Grumir non tiña que facer e entón ocurriuselle falsificar os impresos pero por falsificar, así sen ganancia ningunha. Ademais tamén é incrible o proceso de recollida: un chega dalle 20 papeis con datos de 20 fulanos ( que ao mellor non consinten ou, visto o visto, ao mellor nin existen) e vai o PP e xa os presenta e ao carallo e despois nin sequera saben quen deu os papeis, nin quen os enviou, nin se sairon dunha sede ou doutra... en fin un escándalo.
3. Se todo este razoamento non fose así só nos quedaría pensar que en realidade hai xente que falsifica documentos pero por falsificar, que estes documentos non se comproban e tampouco se rexistran, que se envían pero non se sabe nin como nin desde onde nin quen os envía e que ademais todos eses fulanos acaban indo nunha lista en Euskadi. Ademais todo isto admitido así por uns personaxes que despois aspiran a manexar a documentación, os impostos e, resumindo, o goberno de toda unha vila. Pois se así furrulaban cos seus papeis non quero pensar como o farían cos de todos nós.
Entón visto todo isto, só cabe dicir: SEÑORES DO PP ATA CANDO VAN ABUSAR DA NOSA PACIENCIA?. Estes homes querennos tomar o pelo porque senón isto non ten explicación. Resulta que para tentar zafarse dun fraude admiten que son uns incompetentes e uns irresponsables e quedan tan anchos, nin dimiten nin fan amago de dimitir, nin nada de nada. O asunto vai estar, claro, en que a Susi esta dixo que ela falsificou ( e entón para o PP ela xa dixo a verdade) pero tamén dixo que llo mandaron ou case obrigaron desde o PP ( pero claro isto para o PP xa é un invento). E o peor ainda está por chegar posto que ainda nós quereran colar que isto en realidade é algún tipo de conspiración ou de vinganza persoal desta muller, se non xa o veredes. O problema está, claro, en quen vai crer que unha señora para vingarse ,ou calquera trapallada polo estilo, se arrisca a acabar na cadea e a ter que pagar unha gran multa. Pero ainda vai haber quen o crea.
Agora, eu dígolle a estes personaxes case que de opereta: vostedes pensan que somos tontos, non?, pensan que chupamos o dedo e que nacemos onte e pensan tamén que ainda contan con algún crédito para seguir representando aos seus votantes na institución municipal que representa a vontade dos cidadáns?. Pois eu digolles que non, que non teñen crédito ningún e , polo que se ve, tampouco teñen vergonza xa que non marchan para a súa casiña a intentar a salvar a pouca dignidade que lles pode quedar e que, desde logo, eu non lles concedo e non espero ser o único que pense así porque senón mal imos.
P.D: Eu pensaba que unha persoa opta a un posto de traballo no concello mediante oposición ou concurso oposición... , pero a un non a dous. Como podía logo a muller esta traballar de secretaria e no GRUMIR?. Gañou dous concursos diferentes? Agardo que alguén me saiba explicar isto.

Vale con que haxa lei pero tampouco esaxeremos

Olas a tod@s:
A verdade é que levo escoitado frases tales como " o que pasa que nesta vila non hai lei" ou " mira que hai vandalismo na vila" ou a xa mítica de " primeiro que os municipais non dan chapa e despois que tamén quen lle vai facer caso se todo o mundo sabe que non dan chapa". Tamén é verdade que ultimamente a xente parecía estar contenta con que os municipales por fin traballasen no verán e pola noite e polo tanto, como nas pelis do Far West, a lei chegara á vila. Pois ben, a min paréceme ben que os municipais cumpran co seu cometido e traballen pola noite, tamén me parece ben que se multe á xente que comete actos vandálicos ou que incumpra a lei; en resume, paréceme ben que "haxa lei" por así dicilo. Agora ben, tampouco convén esaxerar xa que Ogrobe tampouco é Hell´s Kitchen ou o Bronx, non ten taxas de criminalidade ou delicuencia fora do común e nin sequera hai máis escándalo e "jarana" que en calquera outra vila onde saia tanta xente como na nosa no verán. Como xa dixen está ben que os municipais vixien pola noite ( ou sexa fagan o traballo polo que se supón cobran) e atallen actos vandálicos ou violentos. Ate aquí o normal, o que xa non me parece ben son as ideas peregrinas sacadas das novelas de Orwell de pór cámaras na rúa ou as proclamas de tipo Elliot Ness contra o "vandalismo y el desorden". O primeiro non me parece ben porque os cidadáns non creo que debamos ser observados e gravados cando imos polas rúas se non existe necesidade de ningún tipo ( ao fin esto non sos as famosas Streets of fire estadounidenses) e non me gusta ter que sacrificar liberdades a conta dunha maior seguridade, que por riba está por demostrar. En Compostela hai cámaras nas rúas pero no que se convertiron foi en "alonxadores de problemas das zonas escaparate" mentres que estes problemas seguen a existir pero nas rúas de atras ( a cámara de Cervantes é proba manifesta), tamén hai cámaras nalgunhas zonas de Philadelphia e outras cidades de USA pero non creo que deba estenderme máis en dicir porqué a comparación resulta ate ofensiva. Ao fin podemos pór moitas cámaras que ao final o problema é de educación e por moitas que poñamos sempre vai haber onde non estén. Entón só parece que se: 1. Non existe tanta delincuencia, 2.Parece unha medida esaxerada que coarta a liberdade individual e colectiva e 3. Só acaban sendo medidas propagandísticas; o resultado só pode ser que se algún edil quere cámaras que as coloque na súa casa ( e cos seus cartos, por suposto). Respecto das proclamas eu comprendo que quedan moi ben para ganar votos entre o electorado menos xoven, que ademais quedan moi ben na prensa e que o fan sentir a un como se fose unha especie de Eastwood ou de Wyat Earp pero tamén conven recordar que estes brindis ao sol non son ben acollidos por todos aqueles que soen pensar e analisar o que certos políticos lanzan como se fosen publicistas. Por todo isto gustaríame recomendarlle a Bea que se deixase de tanta soflama barata e que se quere pelis de sheriffs que vaia ao videoclube. Eu coma case todo o mundo hai sabados que teño feito algún que outro ruido, cantado e cousas polo estilo pero tampouco creo que sexa o problema máis grande da vila, nin creo que as hordas de Atila sexamos aqueles que saimos pola noite e que ás veces podemos facer algo de ruido, digo eu que tampouco convén esaxerar.

Após as xornadas

Olas a tod@s:
Lamentablemente non puiden asistir ás xornadas na súa totalidade por mor duns compromisos de última hora dificilmente evitables. Ainda así si que asistín a case todas as táboas e vin unhas xornadas de grande nivel.
Vou a opinar sobre algúns dos temas que máis escoitei nos coloquios aos que asistín. Durante a mañá do sábado escoitáronse moitas queixas sobre a situación dos investigadores, arquivos, falta de apoios e sobre diferentes enfoques e prioridades no tema da represión en Galiza. Como xa teño dito outras veces estou totalmente de acordo con todas as queixas, que non poden ser consideradas por calquera persoa cun mínimo de cultura como xustas. Agora ben, trás asistir a bastantes coloquios e xornadas de historia tamén debo dicir que hai cousas que nunca cambian. Digo isto porque, como tantas outras veces, pouco se escoitou unha das causas máis importantes de algúns destes problemas. Explícome; certo é que moitos dos problemas e dificultades que sofre a historiografía deste periodo son debidos á falta de apoios institucionais e sociais. Tamén é certo que a situación ten mudado bastante nestes últimos anos por mor de asociacións da memoria e polo apoio de certas institucións pero o apoio social continúa sendo bastante reducido. Se hai pouco apoio social coincidiredes conmigo en que dificilmente un goberno do PSOE e moito menos do PP no estado vai aprobar unha lei de memoria histórica digna dese nome ( na lóxica política española a cultura nunca foi un tema moi coidado xa que normalmente non dá votos). Chegados a este punto do razoamento topámonos aquí con unha das causas que antes dixen que para min subxace en algúns dos problemas: a case nula capacidade dos historiadores no que se ten denominado "devulgación científica". Refírome con isto en que os historiadores temos sido reacios máis unha vez a este tipo de expresión por considerala como " pouco científica". Pero claro, o interese pola historia non é tan pouco como parece, xa que segundo numerosos estudos nunca se venderon tantas revistas, libros, novelas ou documentais estreitamente relacionados coa historia. Calquera de nós ve moitas revistas de historia en calquera quiosco, pero cando mercas unha e a abres resulta que normalmente están escritas por xornalistas e non historiadores. Non só iso eu tiven moitas compañeiras e amigas que despreciaban totalmente esas revistas por pouco científicas e simples. Pois ben, esta é a reacción que eu considero un dos problemas máis grandes da historia no estado español. Certo é que estas revistas non acadan o grao de cientificidade das destinadas ao público profesional e especializado pero tamén é certo que a sociedade en xeral nunca vai ler ese tipo de revista profesional ( a min gústame ler cousas do universo na Muy Interesante ou ver documetales da BBC pero obviamente non vou ler un manual de astrofísica porque non entendería nada e me resultaría imposible e aburrido). Entón eu vexo claro que os historiadores nos debemos achegar á sociedade ( e non ao revés) e debemos diferenciar claramente entre dous campos diferentes: investigación e divulgación. Todo isto non é que se me ocurrira a min, historiadores como Hobsbawn, Moradiellos ou Fontana teñen dito moitas veces que a grande tarefa da historiografía actual era a divulgación social. Porque claro se non é así tampouco lle poderemos pedir á sociedade que nos apoie se non sabe cal é o problema e se non lle amosamos porqué o debe facer e cal é a nosa utilidade.
Fora destas reflexións profesionais debo dicir que nunca pensara que unhas xornadas con esta calidade se foran a realizar na nosa vila. Tamén quedei gratamente sorprendido pola cantidade de público que asistiu aos actos. Por todo isto non podo máis que felicitar aos organizadores e darlle a miña máis sincera noraboa e un profundo agradecemento.
Xa sen ter que ver directamente co tema, tamén me convencín de que hai que facer o posible para que O Marino acabe como patrimonio municipal pola súa importancia, ubicación e porque con certas reformas pode acabar convertido nun importante recinto cultural para todos os mecos. Xa oín declaracións do governo municipal nese senso e agardo que poñan todos os seus esforzos para acadalo.

Dereito a saber, liberdade a investigar ( e obriga de investigar)

Olas a tod@s:
Como vedes engado algo ao cartaz das xornadas que se celebrarán do 19 ao 22 na nosa vila. Engado "a obriga de investigar" xa que para os historiadores é tamén unha obriga esa tarefa. Pero hoxe en día parece que esa obriga non pode realizarse facilmente porque a falta de liberdade para investigar en torno ao franquismo está sendo atacada un día si e outro tamén. Os casos de Garrido e Pereira son probablemente os máis coñecidos pero tras estes hai moitos máis. A moitos historiadores se lle ten negado o acceso a documentación por parte de numerosos concellos desde hai anos. As trabas postas por numerosos municipios e pola igrexa á investigación son coñecidos por moitos historiadores.
Cando me refería a obriga dos historiadores refírome a que historia ten como obxectivo o coñecemento do pasado e as súas repercusións no presente pero isto debe conlevar a "socializaciónd dese coñecemento" para que teña utilidade social. Xa dicía o gran Hobsbawn que unha historia que non chegue ao coñecemento da sociedade ten pouco que facer. Todas as trabas que se poñen á investigación palidecen fronte as dificultades para conseguir a socialización a que antes me refería. Resulta que as obras que máis difusión teñen non son obra de especialistas e nin sequera teñen o mínimo esixible de credibilidade e rigor. Ademais os historiadores tamén teñen grandes dificultades en escribir libros accesibles para a xente e logo está a cuestión da desprofesionalización da historia ( quen vive de ser historiador?).
Por mor de todo isto ( e algunhas cousas máis) pódese detectar a diverxencia entre coñecemento histórico e coñecemento "social". Moitas ideas difundidas a nivel social teñen sido desmentidas hai tempo pola historiografía pero iso non impide a súa difusión. Casos claros son o "éxito económico" franquista no que moita xente cre pero dista de ser real ou o golpe de estado fracasado como xérmolo da guerra civil, os males da República... . Un dos casos máis claros é que parece que a situación española é un aparte con respecto de Europa cando as Frontes Populares e as ameazas da ultradereita ás democracias son casos con paralelismos europeos. Pero probablemente o mito máis extendido é que o franquismo non foi realmente un rexime asasino e dictatorial tan condenable e lamentable e a equidistancia entre o franquismo e a República. En todo isto ten grande culpa a transición, recordemos que o PP ainda non condeou nunca no Congreso o franquismo e as súas opinións sobre a memoria histórica ou sobre a República. E así parece que non había republicanos conservadores porque para o PP a República non é mellor que o franquismo e por iso nacen todos eses libros que proclaman o perigo comunista republicano e que se o franquismo foi malo non era mellor a república e cousas polo estilo. Así vemos como o PP meco sacou nun boletín seu unha oda a Pío Moa e revisionistas semellantes. Todo isto é así porque a historia ainda non foi quen de chegar á xente e pór os seus coñecementos ao servizo da sociedade e porque o PP segue a ter máis ligazóns históricas co franquismo que coa democracia e porque moitos dos seus dirixentes son expoñentes claros da dereita tradicional e católica e non do liberalismo ou da democracia cristiá europea. E así nos vai.
Por todo iso todas estas actividades e xornadas son tan importantes, porque é importante que a xente coñeza os traballos dos profesionais, porque non se pode seguir equiparando a membros do exilio republicano que loitaron contra os nazis coa División Azul que combatiu con eles ( e isto fixoo o PSOE) e porque o pasado importa por si mesmo e polas súas repercusións no presente. Por iso invítovos a todos a disfrutar destas marabillosas xornadas e a que vos animedes a participar nelas e por iso felicito aos organizadores por ofrecernos aos mecos actos culturais deste calado na nosa vila. Grazas.
Aquí tedes o enlace á páxina das xornadas: O DEREITO A SABER