Primarias no Imperio 2

Pois si, este que sae dicindo " o meu plan para protexer as fronteiras? Dúas palabras: Chuck Norris" é Mike Huckabee candidato republicano nas primarias que gañou en Iowa. É tan ultraconservador e ultracristiano que parece dificil que poida gañar as futuras eleccións presidencias pero quen sabe.... Tamén quere nombrar a Chuck Norris Secretario de Defensa, con el máis Arnold igual poden conquistar o mundo que nas peliculas eles sós acababan con tres ou catro exércitos, en fin...

Olas a tod@s:
Na anterior entrada falábamos dos caucus en Iowa onde ao final se fixeron co triunfo Obama polos demócratas e Huckabee polos republicanos. Onte celebráronse as primarias en New Hampshire onde todo apuntaba a victorias de Obama nos demcrátas e de McCain nos republicanos. Ao final as primarias neste estado deron como vencedores a McCain e a Hillary Clinton, esta con só un 3% de ventaxa sobre Obama. Esta victoria de Clinton fai que recupere os folgos necesarios para poder competir no SuperMartes cunha certa ventaxa sobre Obama. No bando republicano hai que destacar o terceiro posto de Huckabee, por diante de Giuliani. Este terceiro posto é moi meritorio pois o seu discurso ultraconservador e ultracristiano ( é pastor baptista e gañou en Iowa grazas aos grupos evanxélicos; se vedes o documental Campamento Jesús xa podedes ver de quen estamos falando) contaba con poucos adeptos neste estado. Giuliani que era o frontrunner (favorito) dos republicanos pode pagar caro a decisión de non facer campaña ata o SuperMartes xa que os cuartos postos alcanzados nos dous estados non son unha boa posición para chegar primeiro ao final.

Quedan para o futuro antes do Supermartes as primarias de Carolina do Sur, o primeiro estado do Sur onde se celebran as primarias. Neste estado hai interrogantes tales como a forma na que se vai repartir o voto afroamericano entre Obama e Clinton xa que neste estado este grupo étnico xa é moi importante ou se Huckabee segue a manter os seus bos resultados en estados moi cristianos.

Eleccións USA :unha guía sinxela parte 1. Iowa

Olas a tod@s e feliz ano 2008:

Escribo esta entrada mentres estou pendiente dos resultados dos caucus de Iowa. O motivo fundamental do artigo e tentar explicar o proceso electoral en USA xa que nos van a bombardear durante todo este ano con noticias e digo eu que non está mal saber como funciona.

Primeiro os dous grandes partidos, Demócratas e Republicanos teñen que escoller ao seu candidato a presidente. Esto faise mediante a elección nos distintos estados dos representantes estatais na correspondente Convención Nacional ( Demócrata ou Republicana). Os sistemas varían segundo os lugares e o partido pero basicamente consisten en que votantes que se rexistran como republicanos ou demócratas voten en asembleas locais aos representantes de cada unha das candidaturas. A elección non é toda de vez, isto é, non se celebra en todos os estados ao mesmo tempo. Primeiro celébrase no estado de Iowa e despois en New Hampshire, logo no Supermartes ( super dumper) na maioría dos restantes. Iowa e New Hampshire son fundamentais xa que ao ser os primeiros marcan a tendencia nos demais e os bos ou malos resultados danlle un empuxón ou tropezón mediático a escala nacional nos medios de comunicación.

Imos falar de Iowa xa que se están celebrando agora. En Iowa a elección decídese en asembleas veciñais denominadas caucus ( palabra de orixe india que significa reunión ou asemblea). Poden participar aquelas persoas que se rexistren como votantes. Nos republicanos a votación faise ,tras escoitar aos candidatos, a man alzada ou mediante voto (segundo número de participantes). O candidato que recibe máis votos leva os 40 delegados para a Convención Nacional Republicana. O caso demócrata é máis complicado, nel os participantes reunense nos lugares de votación segundo a súa intención de voto. Estes grupos son clasificados en viables ou inviables segundo alcancen determinada porcentaxe de voto. Por exemplo, hai cen electores e forman os seguintes grupos 10 persoas apoian a un, 35 a outro, 40 a outro,10 a outro e as 5 últimas a outro; normalmente hai que acadar o 15% para ser "viable" polo que todos os que son menos deben acomodarse nun dos grupos maioritarios ou aliarse entre eles para pasar o corte. Este proceso soe durar 30 minutos e despois asígnase os delegados proporcionalmente. Estes delegados son para a elección nos condados xa que a diferencia do caucus republicano o que gaña en votos non gaña todos os delegados senón que se escollen por condado.

Todo este proceso en Iowa é moi importante como nos amosa o feito de que todos os candidatos leven un ano en campaña alí. A importancia reside no feito de como se sae de Iowa como forte candidato (front runner) ou como candidato vido a menos ou como revelación (underdog). Todo isto condiciona polo impulso ou non nos medios de comunicación as eleccións nos diferentes estados. Hai que dicir que só participan en Iowa o 10% dos votantes e que moita xente critica o feito de que tan pouca xente (Iowa ten arredor de 3 millóns de habitantes) poña ou quite candidatos a presidente.
Isto é obvio pero hai que dicir respecto da lexitimidade que é algo que caracteriza o sistema en USA xa que o presidente soe contar co voto de menos do 25% da poboación e iso como moito. Pero disto xa falaremos conforme vaia avanzando o proceso electoral.
Deixovos este gráfico tirado do New York Times sobre os caucus demócratas. Pinchade nela para vela máis grande

Absolven a Dionisio Pereira

Olas a tod@s:
Pois si, o xulgado da Estrada absolveu a Dionisio Pereira das denuncias presentadas pola familia dun alcalde franquista. Segundo o tribunal o traballo do historiador estaba debidamente documentado. Debo dicir que esta é unha nova que me enche de satisfacción xa que a soa idea dunha condena era pouco menos que un escándalo e un fraude.
Quería tamén dicir que xa me parece bastante escandaloso que se admitan a trámite denuncias parecidas e pregúntome quen vai reparar a honra e o prestixio dun historiador ao que se pretendía xulgar polo simple feito de facer aquelo para o que se formou, escribir historia.
Nas xornadas que se celebraron na nosa vila nunha das mesas tratouse este tema. Alí algunha xente expuxo que os familiares dos represores e verdugos debían ter todo o dereito a acudir á xustiza como calquera outro cidadán e facendo así gala dos dereitos democráticos que os seus familiares non concederon aos represaliados durante o franquismo; viñan dicir que se trataría dunha expresión da "grandeza da democracia". Teño que dicir que non estou eu tan seguro, que poidan acudir paréceme normal outra cousa é que se chegue a xulgar. O xuiz de Cambados dicía nesa mesma charla que os xuíces debían comprobar a fiabilidade dos datos e se a obra en cuestión se axustaba a unha metodoloxía histórica. Eu quedeime coas ganas de preguntar pero tiña que irme e non puiden. A miña pregunta era: ¿ e que capacidade ten un xuiz para xulgar sobre a fiabilidade dun traballo histórico ou de se este se axusta ao método histórico ( tamén cabería preguntar que tipo de escolas ou paradigmas historiográficos serían os permitidos)?. A pregunta non é unha tontería, os xuíces non teñen os coñecementos nin as ferramentas necesarias para xulgar un traballo histórico xa que non son historiadores. ¿Como se pode confrontar dereito e historia sendo dúas ciencias diferentes que pertencen ambas ás denominadas ciencias humanas ou sociais, e que polo tanto non teñen nin a fiabilidade das matemáticas nin as súas teorías poden ser demostradas sen querer dicir isto que non teñan a súa base?. Obviamente a historia é unha construcción do pasado desde o presente, esta construcción faina o historiador manexando datos e elaborando teorías pero claro isto non é física e é imposible aportar o tipo de probas que se poden esixir cando falamos dun roubo ou doutro delicto. Vou pór un exemplo: ¿houbo celtas en Galiza? Esta cuestión é probablemente un dos debates máis importantes na historia galega e as conclusións son diferentes e contradictorias dependendo do autor, fontes empregadas, puntos de partida, etc... . ¿Quere isto dicir que esas obras non sexan históricas ou que non estén correctamente baseadas, en resume, que sexan mentira?. Obviamente non, son diferentes visións dun mesmo problema con respostas diferentes pero argumentadas, argumentacións que deben xulgar a comunidade de historiadores e non un xuíz, o mesmo que teorias físicas como a Teoría de Cordas son xulgadas polos físicos e non por xuices que non teñen os coñecementos precisos.
Fora de todas estas reflexións miñas quero saliantar que tamén é curioso que se salvagarde tanto a liberdade de expresión e de creación de toda a tomatada e telemerda que hai por aí e se teña tanto reparo coa de certos historiadores. Quero ver eu se van xulgar ou prohibir o programa do Losantos por insultar a Zapatero, chamarlle terrorista a Carod e todas as cousas que fai pola mañá. A resposta é non, o mesmo que non se xulgou a ninguén por queimar fotos de Carod e de Ibarretxe pero si aos que queimaron as do rei. Iso si a xustiza é igual para todos e vivimos nun estado de dereito onde o Constitucional é tan imparcial que xa sabe que vai votar cadaquén antes de que o faga, e entón hai que andar coas recusacións a voltas.
Liberdade de expresión e creación si, pero para a telemerda que ao final non molesta e de paso ata nos mantén entretidos; eso si, aos que poidan molestar xa se mirará.

Dúas peticións dun lector que podemos compartir

Olas a tod@s:
Hoxe vou falar sobre dúas temas diferentes que me fixo chegar un de vos ao correo deste blog. Como sempre estou encantado de que queirades participar neste proxecto que considero é de todos os que o facedes posible cos vosos comentarios, ideas e suxerencias.
O primeiro tema ten que ver coa "guerra" entre a asociación Conroibo e a Confraría. Debo advertir que este tampouco é un tema que domine e que é moi probable que cometa erros ( como tantas outras veces) polo que vos pido a vosa opinión e as vosas correccións para co diálogo poder formarnos unha mellor opinión.
Como primeiro punto quero dicir antes que tentarei alonxar este tema dos personalismos nos que se cae cando se oe falar del na rúa ou nos xornais. Parece ser que o problema está no concepto de "pesca deportiva", de se ese concepto se cumpre e de ese posible incumprimento perxudica aos profesionais do sector pesqueiro. É indubidable que a pesca deportiva é unha actividade tradicional do lecer na nosa vila, pero ao mesmo tempo
tamén é indubidable que a pesca deportiva é empregada como método para encubrir furtivismo e foino moito máis no pasado.Debo dicir que se tivese que escoller entre lecer e un sector económico como o pesqueiro xa moi danado no prano social e de rendabilidade, escollería o sector económico e non o lecer. Agora ben tampouco considero que sexa irremediable a elección xa que pode atoparse unha solución de consenso. Para isto compre evitar caer nos reproches personalistas entre as partes e tratar os temas con seriedade e non con proclamas demagóxicas nos medios. Eu creo que o primeiro punto consiste en diferenciar o lecer do que é unha profesión e unha actividade. Considero isto moi importante xa que, a miudo, non se identifica socialmente ao sector primario como actividades económicas e profesionais senón como algo que está aí para que todos rebañemos algo del. Por tanto, sendo certo que o lecer se practicou desde "tempos inmemoriais", tamén debemos diferenciar a diversión da fonte de ingresos de moitas persoas para as que o mar é o seu traballo. Só podo dar un consello, debemos educar ás persoas a respetar ao mar como ámbito de traballo duns profesionais xa se acadamos isto a pesca deportiva será iso, unha actividade de lecer que non busca a rendabilidade económica nin a venda ilegal das súas capturas polos bares e polas casas e supoño que se irá pescar polo pracer de facelo e non coa intención de pescar o mesmo ca un mariñeiro ( todos coñecemos a algún veciño que fai pesca deportiva pero para gañar cartos, facendo logo "pesca profesional"). Xa avisei que non tiña moitos coñecementos sobre o tema así que agora tócavos opinar.
O segundo tema era a miña opinión sobre A Meca e o seu caracter político. Vou facer extensible a reflexión ao PG porque me parece que teñen moitos puntos en común. O tema deste tipo de partidos en Ogrobe é xa proverbial, todos teñen algúns puntos en común: nacen sempre froito dalgún lío nos "grandes" partidos, non aclaran case nunca a filiación ideolóxica escudándose na actuación unicamente local e sorprendentemente soen insultar á política contrapoñendoa aos intereses dos veciños ( o típico de nos non facemos "política", con tono pexorativo, senón o bo para a vila ou os veciños). Xa outras veces me teño manifestado en contra deste tipo de opcións xa que son campo aberto a futuras corrupcións, líos e transfuguismo ao carecer de mecanismos de control cos que si contan os grandes partidos ( falando en claro non hai dirección nin organismo superior ao que pedir contas nin outros ámbitos electorais onde poidan ser "castigados"). Outro dos grandes problemas é que soen pecar dun excesivo localismo sendo dificil que teñan programas para niveis superiores como comarcas,deputacións... dos que dependen moitos dos ingresos e servizos dos concellos actuais así como a solución a máis dun problema. E ainda me fai desconfiar máis o feito de que carezan nominalmente de ideoloxia (na praxe isto non é posible) xa que acaban sendo amalgamas de persoas que proveñen de partidos diferentes e que na teoría ideoloxicamente non poderían estar no mesmo lugar. Isto último preocúpame porque moitas veces parece que só se busca proseguir cunha carreira política polo feito de estar en política e disfrutar pois de certo poder, fama ou calesquera outras cousas ( todos podemos poñer algún exemplo). Por exemplo o PG presentábase na vila falando de Galiza, de CiU e de nacionalismo moderado, mentres que na Coruña era "PG de La Coruña", realizaba todo en español, falaba de Galicia e da UCD. Este tipo de proxectos parécenme perversos e considero que só buscan obter poder a calquera custe e tentando enganar aos electores, porque ao fin son o que son "chiringuitos personalistas".
Espero ter cumprido coas peticións e agardo que me fagades chegar máis.

O raposo para coidar as galiñas ( somos do que non hai)

Olas a tod@s:
Levo eu uns días abraiado con algunhas das cousas que vexo na prensa, escoito por aí ou me conta alguén. Ultimamente xa non sei se son eu parvo, se me queren facer ou se resulta que, en realidade, hai uns señores moi listos que pensan que os demais somos parvos ( debo dicir que me inclino por esta última opción). Resulta que desde hai uns días hai uns señores que andan demandando un novo PXOM para xa. Esto non é raro pois é obvio que a situación que se ten xerado na vila no tema do urbanismo non é do agrado de ninguén, pero claro resulta que un mira as fotos dalgún dos pro-PXOM ( vaia tamén se pode dicir coas siglas PP, que cousa curiosa) e entón xa vai entendendo algo máis do asunto. Ademais resulta que A Meca di que esta plataforma se podería adherir a ese Consello local de urbanismo xunto con outros profesionais do sector inmobiliario. Esto paréceme a min que se pode denominar " pór aos raposos a coidar do galiñeiro", non digo eu que os profesionais non teñan que opinar sobre urbanismo pero si que opino que o deben facer na mesma medida que calquera outro veciño pois o urbanismo, como tantas outras cousas, é un asunto de todos. O que pasa é que, claro, se consultamos sobre onde se pode construir a todos os que viven de construir o resultado pode ser ,cando menos, malo. Por esta mesma razón non se lle dá poder ás victimas dun delito de pór as penas aos culpables porque senón ainda viviriamos baixo o tan coñecido "ollo por ollo".
Xa hai tempo se me acusou de crer que o mundo inmobiliario era unha mafia por outro artigo neste blog e sei que corro perigo de que se me volva dicir o mesmo tras este. A verdade é que non creo que todos os constructores sexan uns mafiosos pero si que creo que o mundo inmobiliario agochou tras de si numerosos fraudes, estafas, roubos e "ladronadas" varias. Parece ser que ultimamente numerosas noticias me están dando a razón pero iso non é porque sexa unha caste de Oráculo de Delfos senón porque todo o mundo sabe do diñeiro negro que se move no mundo inmobiliario.
Pois ben, ¿son a algúns personaxes de dubidosa valía que vemos nas xuntanzas desa plataforma aos que lle debemos facer caso no tema este do urbanismo?, ¿ son eses que cren que non hai mellor chan que o urbanizable os que teñen que decidir onde se construe ou non, para logo facer cartos construindo nos mesmos lugares que aconsellen urbanizar os que teñen que decidir como vai ser a nosa futura paisaxe?. Coido que non e agardo non ser o único.
Pero claro todos estes movementos tamén inducen a outra reflexión, o PP ( esta vez refírome ao partido) organiza os seus recursos para facer oposición trás deixar atrás (polo momento) os escandalos das listas sen ningunha dimisión. O que pasa é que, claro, vai ser complicado que movan auga neste tema aqueles aos que a Garda civil lles entrou no concello polo urbanismo. ¿Ou non?
De todas maneiras moitas das organizacións empresariais mecas tamén son partidarias do deixar facer e dun urbanismo e dun turismo do século XIX ou XX pero non do XXI. Digo esto porque as peticións son campos de golf, portos deportivos e asfalto e máis asfalto. Eu estou cansado de que no nome do Deus Turismo se permita facer calquera barbarie urbanística porque levamos moitos anos así. Pero claro moitos destes profetas non teñen nin idea dos cambios que se están a producir no sector. Resulta que cada vez son máis as persoas e organizacións que apostan por un turismo máis relacionado coa natureza e fuxindo dos modelos de sol e praia. Isto é así porque resulta complicado competir niso con outros lugares do Estado pero tamén porque a xente xa busca algo máis nas súas vacacións. Ademais tamén resulta que o turismo español está perdendo "clientes" por mor da competencia de Túnez e sobre todo Croacia que se están convertendo en verdadeiras potencias turísticas do sol e praia. Esto non o digo eu, é un informe da UE e é a opinión de moitos xeógrafos e economistas especializados no turismo.
Pero nos tranquilos, que aínda con tanto raposo algo no galiñeiro quedará, ¿Ou non?

Uns contan, outros non. ¿Alguén o entende? ( viva el progresismo)

Olas a tod@s:
Estaba eu estes días tomando o café cando leo nos xornais un par de noticias coas que me escandalicei e, entón, decidín comentárvolas a ver o que vos parecen.
A primeira é a que dá nome a este artigo e fai referencia ao tema do voto emigrante. Ven leo nos xornais algo que xa sabía que se se contabilizaran os cidadáns con dereito a voto residentes no exterior, Galiza contaría con 5 deputados máis. Isto xa se sabía hai tempo e non é nada novo ( o que eu non sabía é que foran 5) , pero resulta que a noticia ven a conto porque foi unha pregunta do senador do BNG Francisco Jorquera ao Mtro. do Interior, Rubalcaba. O conto ven sendo que imos perder un deputado polo descenso da poboación porque os residentes no exterior non contan e dixo o Rubalcaba que si que era isto unha incongruencia pero que entón había que reformar a Lei Electoral para subsanala e que había que reformala cun acordo amplo ( xa vos dixen cal é a miña opinión sobre o que nos espera coa " reforma electoral con acordo amplo" ou pacto PSOE-PP en lingua vulgar). Pero é que o conto non acaba aí, resulta que os residentes estranxeiros, que non poden votar, si que contan para o reparto dos deputados. Ou sexa que os que votan non contan e os que non poden votar si, vaia conto do carallo ou "a mi que me lo expliquen ". Todo isto despois de que o PSdeG xa nos anunciara que ían ampliar o dereito a voto dos emigrantes de xeito que van poder votar Martin Sheen e ate Nikki Lauda, que soa raro pero é neto de Juán Lauda de Nogueira de Ramuín; tamén o van poder facer as fillas de Raul Castro, o presidente de Uruguai e unhas cantas ducias de miles máis. Pero iso si, o de votar en furnas ou o de se é lexítimo que xente que nunca viu aquí escolla concelleiros nas municipais e tal non se vai discutir por agora que éche unha cousa complexa, manda truco. O que pasa é que os votos da emigración son o que sempre foron: un "caladoiro" importante e facilmente manipulable para o partido que goberna na Xunta ou no Estado. Entón que voten pero sen esaxerar que diría o outro.
A segunda noticia ten que ver co que vai entre parénteses no título e fai referencia á última ocorrencia do progresismo hispano ( tamén coñecido como "spanish third way" pola famosa vía aquela do Blair and Co.). A ocorrencia consiste en introducir como progresista unha medida netamente neocon e moi allea á tradición socialdemócrata europea, esta medida é o retraso "voluntario" da idade de xubilación. Poño entre aspas o de voluntario porque resulta que por cada ano que se retrase a xubilación crece a pensión un 3% e polo tanto os traballadores que menos cobren e teñan unha pensión baixa polo tanto xa saben o que lles queda: traballar e 3%, traballar e 3% e así acumular para disfrutar dunha mellor pensión, pero iso si, nun prazo máis pequeno xa que igual só chegan aos 72 anos ( co que traballarían 5 anos máis para ter un 15% máis de pensión durante só dous anos, un negocio redondo que di o outro). Isto ven resultando que é progre e ademais se se che ocorre dicir algo xa che espetan o consabido: e se non como se vai manter a seguridade social ou ti non ves que demograficamente somos cada vez máis vellos e duramos máis?. Pois ben ademais resulta que os empresarios non van ter que cotizar por estes traballadores que retrasen a súa xubilación ( os mozos imos ter que agardar algo máis para ser contratados). Pero iso si, é progresista, porque trátase de manter o sistema de pensións ( e eu de toda vida pensando que os progresistas eran os que buscaban avanzar na xustiza social, dereitos ... e os conservadores eran aqueles de manter). Entón deduzo que o progreso venche sendo recortar os dereitos dos traballadores para manter un sistema no canto de buscar outras solucións ou de mudar ( moderadamente, iso si, que non falamos de revolucionarios perigosos o sistema), un progresismo do carallo. Resulta que mentres tanto seguimos unificando tramos na imposto sobre a renta e polo tanto diminuindo as diferencias do que teñen que aportar ao estado os que máis cobran e os que menos, facendo xenerosas exencíons fiscais para futbolistas e empresarios estranxeiros, deixamos que só o Real Madrid lle deba máis de 20.000 millóns dos antigos a Facenda ( xa non vos digo se contamos toda a 1ª división), etc.
Este veñen sendo os progresistas, sempre buscando o progreso e tal. Pero claro un recorda logo a Paul Lafargue que a finais do século XIX dicía que os traballadores non debían reclamar o dereito ao traballo senón o dereito ao ocio. Froito doutros moitos pensadores, revolucionarios e, sobre todo, da clase traballadora conqueriuse o dereito ao ocio encarnado nas horas libres, días libres e na xubilación ao longo da segunda metade do século XX. Se agora facemos isto no século XXI non vexo eu onde anda o progreso ese que nos anuncian. Pobre Lafargue, dous séculos máis tarde e ainda andamos así. A todo isto, dos sindicatos ainda non temos noticia( tampouco deberon ler a Lafargue) e non sei eu se teremos.
En resume, a cousa do progresismo non ven sendo o progreso do sistema ( outro día fálovos do chamado "sistema nórdico" e comparades).
Post Scriptum: Ahhhh, pobre de nós se logo nos pillan os conservadores porque se os progres son así...

Axudas para neoinformáticos ( e algún xogo)

Olas a tod@s:
Moit@s d@s que ledes este blog seredes cracks da informática pero de seguro que moitos outros non. Por iso decidín que cada certo tempo porei enlaces a programas útiles e interesantes dos que me falen ou tope por aí. Todos os programas que porei serán de software libre porque me parece unha maneira de traballar e unha forma de coñecemento novedosa, moi interesante a que se lle debe prestar apoio. Algún amigo meu debe de estar rindo a cachón mentres le este post pero que lle imos facer... .
O primeiro programa que vos invito a empregar é o SMPLAYER, é un reproductor de video que reproduce absolutamente todo, fácil de empregar, sen ter que instalar nada máis e que acaba cos problemas que moitos podedes ter para ver series con subtítulos ou en dúal. Podédelo descargar aquí.
O segundo programa é o Pidgin. Este é un messenger no que se pode estar conectado a varias redes a un tempo. Moitos empregan o MSN pero outros empregan o google talk, o de yahoo... . Con este poderedes falar cos usuarios de todas as redes á vez sempre que teñades conta nelas ( o cal é gratuíto). Por exemplo, eu teño amigos no MSN e no Google Talk e con este messenger podo falar con todos a un tempo sen ter que ter os dous ( ademais tamén vos libraredes das condenadas publicidades do MSN). Podedes descargalo aquí.
Por último vouvos deixar un xogo ao que me levo viciando toda a semana, o Frets of Fire. Este xogo é un clon libre do Guitar Hero da Playstation do que algún oiríades falar xa. O xogo consiste en tocar a guitarra eléctrica co teclado do ordenador. Coas teclas f1,f2,f3,f4 e f5 pulsaremos os trastes (por así dicilo) e co enter tocaremos as cordas. Como vedes na foto hai que agarrar o teclado dunha forma "particular". O xogo ven con algunha canción pero se queredes baixar máis non hai problema só poñendo frets of fire songs no google ou no emule atoparedes moitas cancións para darlle caña. Avísovos que engancha!!! Se tedes un teclado inalámbrico entón xa podedes "vaghear" como locos.Se queredes ver exemplos poñede Frets on fire no Youtube e xa veredes. O xogo podedes descargalo aquí.
Irei poñendo máis cousas coma estas se vos parecen útiles, se coñecedes programas de software libre que vos parezan útiles poñédeos.
Por certo, como de ben nacido é ser agradecido, moitas grazas a Sugar por descubrirme estes programas e o mundo do software libre en xeral.