E fixo crack

Olas a tod@s:

É a noticia meca da semana e , probablemente, tamén será noticia durante algún tempo máis: o tetragoberno fixo crack.

Hai algúns meses escribía que me parecía que o goberno corría serio risco de implosionar, isto é, de estourar desde dentro polas tensións que comezaban a agromar entre os grupos que o conforman e a militancia e simpatizantes deses partidos. A verdade é que non pensaba que o proceso se acelerase e a ruptura ameazase tan pronto. Desde o comezo moita xente considerábamos que ía resultar complicado tanta cohabitacion, se ben é certo que esta cohabitación pareceu posible e tranquila durante certo tempo sorprendendonos a máis de un.

O detonante desta crise está no conflicto entre o BNG e EU pola xestión de persoal adscrito a área de cultura municipal. Como sempre que ocorren estas cousas as versións son moitas e variadas, as respostas duras e as mensaxes contradictorias. Isto é normal que ocorra xa que ningún grupo quere ser considerado "culpable" da ruptura do goberno polas consecuencias que pode traer e, obviamente, porque os puntos de vista son moi diferentes. Como esto é o normal propóñovos obviar os "dígo-díxome" e analisar exclusivamente os feitos.

A cousa comezou coa imposibilidade de abrir a Casa de Cultura e a Biblioteca de San Vicente pola falta de persoal debida á mala planificación por parte do Concello. Fíxose a cousa máis pública por ser a semana pasada a selectividade, logo, pola imposibilidade dos estudantes de acceder a estes lugares de estudo. O asunto non rematou aí pois o concelleiro de Cultura achacou publicamente ao de Persoal unha mala xestión do persoal que tamén impedía o bo funcionamento doutras instalacións culturais municipais. Segundo o concelleiro de Cultura todos estes problemas xa foran plantexados no goberno máis unha vez sen que se tivesen tomado as medidas oportunas. Despois de comezar a liorta na prensa PSdG, BNG e PG acordan retirarlle as competencias de persoal ao edil de EU facendo uso dunha clausula do pacto que obriga a cumprir as decisións tomadas por tres dos catro grupos. A cousa non podía rematar aí e EU, nun comunicado de prensa e en declaracións do seu edil, contesta que non ten noticias de que se lle retirasen as competencias e , que no caso de que llas retiren, abandoará o goberno. Ademais esixe ao alcalde que poña orde e acusa ao BNG de buscar a saida de EU do goberno na busca de réditos electorais.

Estes son os feitos ata o de agora e aí vai a miña opinión. A xestión do persoal municipal deixa moito que desexar desde hai moitos anos pero o certo é, que se se promete cambio, o obxectivo é ese: mudar as cousas. Trás unha atenta lectura dos comunicados observo con sorpresa que EU e o seu concelleiro non desminten as acusacións de erros e eivas na xestión do persoal e, polo tanto, a responsabilidade do problema co persoal de cultura. Tanto é así que incluso piden axuda ante a dificultade da tarefa: "se un compañeiro de goberno ten dificultades, o normal sería botarlle unha man, pero non ao pescozo, e axudar sen montar broncase faltar ao respeito" . Esta é para min a clave do asunto. Parece claro logo que se admiten cando menos erros na xestión do persoal por parte do concelleiro do ramo. Home, digo eu que os de EU non pensaran en serio que outro partido, neste caso o Bloque, vai cargar coas culpas facendo ao tempo de paraugas porque o seu edil teña "dificultades" para realizar ben as tarefas que lle corresponden. Sorprende tamén a alusión á complicación da área de persoal para ser levada por un concelleiro sen dedicación exclusiva. A ver, EU quixo a área de persoal e digo eu que o farían sabendo a complicación que conlevaba. Outra cousa son as alusións a que o asunto non se debeu ter tratado na prensa senón nas reunións do goberno. Niso si podo estar dacordo pero convén aclarar se algún dos temas de persoal non se tratou antes con nula resposta por parte do goberno. Eu non sei se é así ou non polo que non podo opinar sobre se o tema debeu saltar á prensa ou non.

En resume, en EU terán que comprender que o seu edil está aí con responsabilidades nunha área. Se non desempeña esas tarefas polo motivo que sexa dunha forma correcta non poden esperar que os demais carguen coa responsabilidade por "compañerismo". Estamos falando de cousas serias, dos servizos que o Concello ten que proporcionar aos cidadáns, e tenos que proporcionar dunha maneira correcta. Se non é así o responsable, pois, terá que facer o que facemos todos diariamente no traballo ou en calquera outro ámbito, asumir as súas culpas e a súa responsabilidade. Cando, na vida política, un non se sinte capaz de realizar unha tarefa que el mesmo escolleu as opcións son mudar de tarefas ou irse para casa. Pode parecer duro pero creo que os veciños demandan dun goberno que goberne non que sexan bos compañeiros.

Xa está aquí Firefox 3!

Olas a tod@s.

Hoxe quero informarvos de que xa está aquí a nova versión de Firefox. Probablemente moitos de vos xa sabedes de que navegador vos estou falando pero moitos outros non.

Firefox é o segundo navegador máis empregado polos usuarios de todo o mundo, en Europa aproximadamente o 30% dos internautas empregan Firefox.

Pero, ¿ por que empregar Firefox en vez de Internet Explorer?. Aquí as opinións son moitas e variadas segundo preferencias persoais e o perfil dun usuario. Para min hai tres razóns fundamentais: é software libre, é máis seguro e ademais de ser fácil de empregar conta cun numero abraiante de posibilidades de personalización mediante centos de complementos e extensións. Pero vaiamos máis polo miudo.

Firefox é software libre e gratuito, miles de usuarios comprometidos melloran día a día o producto e manteñen actualizadas as proteccións antifraude por exemplo. Como a maioría dos programas de software libre está ao voso dispor unha versión en galego (neste caso elaborada por MANCOMÚN). A razón de salientar que sexa libre ten que ver coa filosofía que imbúe o software libre da que xa falei algunha outra vez e da que podedes atopar información en calquera lugar da rede.

Firefox é un navegador moi seguro, para min moito máis seguro que o Internet Explorer como tiven ocasión de comprobar por desgraza máis dunha vez. Nesta nova versión con só premer un botón xa podemos ver se determinada páxina emprega unha conexión cifrada e se ten información de identidade, para ser máis claro se determinada páxina non se está facendo pasar por un banco, por exemplo, sen selo;o tan célebre phishing. A lista de lugares perigosos actualízase 48 veces ao día por xente de todo o mundo. Se chegas a un sitio atacante por erro, un cartel vermello avisarate do perigo que estás correndo. Outra característica de seguridade é que premendo o boton de "limpar información privada" toda a túa información de navegación se borrará do sistema. Estas son algunhas das características pero ten moitas máis como xestor de contrasinales,control de contido... .

Pero claro moita xente pode ter medo de tanta característica e dirá "debe ser complicado de usar", pero nada máis lonxe da realidade. O seu deseño é moito máis intuitivo que o de outros navegadores e pese a todas as características é moi sinxelo de usar. Pero non só iso senón que debido ás posibilidades de personalización, ademais de ser sinxelo pode facer moito máis sinxelas moitas das túas tarefas na rede. Esta é para min a grande ventaxa de Firefox, a personalización. Parte dunha premisa obvia: non todos somos iguais nin navegamos igual, polo tanto ¿por que non ter un navegador adaptado ás miñas necesidades?. Na páxina da Fundación Mozilla temos centos de complementos para personalizar Firefox segundo os nosos gustos e necesidades. Só temos que pinchar no complemento que queremos e este xa se baixa e se instala. Eu por exemplo adoito navegar mentres escoito música polo que teño un complemento que me permite manexar o reproductor de música desde o navegador e ademais proporciona información, letras e videos sobre o grupo. Outra extensión moi común é unha que permite descargar videos de youtube ou paxinas similares ao noso ordenador. A xente que precisa diccionarios de algún idioma ten centos onde escoller. Temos tamén o complemento "firefox fala galego" que nos permite a traducción automática do texto seleccionado do español ao galego. Pero hai moitos máis que van desde cambiar a apariencia do noso firefox ata ferramentas de construcción de web, pasando por outros que nos din o tempo que fai ou se alguén escribeu algon novo no noso blog favorito.

Por todo isto recoméndovos a todos que empreguedes a nova versión de Firefox e vaiades descubrindo porqué xa o usa tanta xente e porqué estamos tan encantados de telo. Neste enlace tedes o firefox e un pequeno video coas súas características: FIREFOX 3

U-la Europa Social? Século XXI rumbo ao XIX

Olas a tod@s:

Nesta semana o protagonismo mediático recaeu sobre os paros patronais de transportistas e armadores que protestan pola subida dos prezos de carburantes. Este tema coprotagoniza todos os debates, medios e tertulias xunto coas posibilidades de España na Eurocopa. Eu quero falar doutro tema, do que se falou algo menos e que, a verdade sexa dita, me preocupa algo máis: as famosas 65 horas da UE.

A reunión de ministros de traballo da UE decidiu aprobar a posibilidade aumentar o límite semanal de horas de traballo ate 65 , iso si, sempre que haxa acordo entre traballador e empresario. ¡E quedaron tan panchos!. Resulta que esa Europa "de lo social y de la democracia" era o que xa moitos sospeitabamos, un conto; pero non un conto de fadas e ananiños como nos querían vender senón un conto máis ben de orcos, trolls e demais bestas de lenda asociadas co mal.

No artigo que vos achegaba a semana pasada, E. Hobsbawm falaba diso denominado polos europeistas neoliberais como "deficit democrático"; ou sexa da nula lexitimidade democrática de moitas institucións europeas e, por extensión, da UE no seu conxunto. O parlamento europeu ten unha representatividade cando menos discutible se temos en conta a ínfima participación electoral nas súas eleccións. Ademais a maioría da xente nin sabe como funciona, cales son os seus poderes, etc . Despois están as cousas estas de reunións de membros dos diferentes gobernos onde aproban de todo sen que nos enteremos a metade das veces e sen consultarnos a outra metade. Algún podera dicir: " home ainda fixeron referendums para o da constitución europea". Certo é pero examinemos aquel proceso constitucional.

A iniciativa parteu das reunións dos xefes de goberno que crearon unha comisión para a creación dun "tratado constitucional". Isto pode parecer normal, pero nada máis lonxe da realidade xa que se trata da primeira constitución que eu coñezo que parte de xefes de goberno e non dunha asemblea lexislativa constituinte. Para entendernos, como se en España fixeran unha nova constitución ZP e catro ministros e a sometesen a referendum, unha risa.

Pero non acaba aí o conto xa que despois decidiron deixar á libre elección dos gobernos se esta se sometía a referendum ou se aprobaba no parlamento ( caso dalgún país do Leste). Non che vin eu constitución que non fose a referendum. Pero ainda hai máis, resulta que en Francia e Holanda gaña o non á constitución, e que no Reino Unido e nalgún sitio máis parece que tamén vai gañar. Entón que pasa? Que a UE vendo que aquilo non o quere a cidadanía decide retirar o texto antes de que saia derrotado nalgún estado máis. Seguindo a lóxica democrática aí debería rematar todo pero resulta que non, os xefes de goberno reúnense en Lisboa e deciden elaborar un tratado cortando e pegando trozos da falecida constitución e aprobalo. Entón para que nos preguntaron? Se dicimos que si non hai fallo pero si dicimos que non, collen as partes que lles sae de dentro e apróbanas igual. Un exemplo de democracia, si señor.

Pois ben a estas mentes pensantes de la "democracia europea y lo social" ocurriuselles agora aumentar o tope de horas que se poden traballar ata a semana ata 65 e disque o fan para que os traballadores poidamos "flexibilizar o noso tempo de traballo e estemos protexidos". Co de flexibilizalo deben querer dicir que poderemos escoller durmir ou mirar a tele nas horas que nos resten, e co da protección deben referirse á protección contra os raios ultravioletas pois máis dun corre serio risco de non poder ver o sol.

Pero tranquilos, a cousa éche optativa, só traballaran máis de 48 horas aqueles que decidan libremente facelo. JAJAJA. Esta medida xa existe no Reino Unido e un estudo recente amosa claramente que moitos traballadores son obrigados a traballar máis de 48 horas. Calquera de nós sabe o optativo que vai ser:
-empresario: Tes a opcion de traballar máis de 48 horas á semana, Pepe, pero recorda que eu teño a opción de botarte á rúa e contratar algún inmigrante que me traballe esas e máis.
-Pepe: Home sendo así vou optar por traballar máis.

E así che andamos no século XXI, aumentando o límite de horas que foi proposto e aprobado por primeira vez en 1919 na OIT. En vez de evolucionar, involucionamos. E non vaiamos facer moito ruido que xa anda máis dun ameazando con reformar a lexislación referento ao dereito á folga por se nos cabreamos e se nos dá por cortar rúas ou calquera cousa desas " propias de terroristas y bandidos". Viva la Europa de lo social, era "de lo social" en troques de social porque era "o social" o que se ía recurtar.

Mañá sabemos os resultados do referendum irlandés sobre o Tratado de Lisboa. Disque o non vai en cabeza. Pero tranquilos, máis dun cargo da UE xa dixo que se sae non haberá que repetir o referendum. Só lle faltou dicir "ata que eses irlandeses voten que si vai haber os referendums que fagan falta". Pode parecer unha broma, pero aos irlandeses xa lles fixeron votar o tratado anterior ata que saeu o si. Viva a democracia europea, esa na que a xente pode votar, pero, iso si, o que queiran eles.

Os perigos de exportar a democracia. Un artigo de Eric Hobsbawm

Olas a tod@s:

Gustaríame compartir convosco un interesante artigo de Eric Hobsbawm publicado hai uns anos en The Guardian. A traducción é miña asi pídovos que sexades indulxentes se topades algun que outro erro. Aí vai:

Ainda que no seu discurso inaugural de segundo mandato o Presidente Bush non mencionou demasiadas veces as verbas Iraq,Afganistán ou a Guerra contra o Terrorismo, el e os seus seguidores continúan comprometidos cun plan para reorganizar o mundo. As Guerras en Iraq e Afganistán son só unha parte dun suposto esforzo universal para crear unha orde mundial mediante a " expansión da democracia". Esta idea non é meramente quixotesca, é perigosa. Esta retórica implica que a democracia é aplicable nunha forma estandarizada ( á occidental) que pode ter éxito en calquera lugar, que pode remediar os dilemas transnacionais actuais, e que pode traer a paz, máis que sembrar o caos. Non pode.

A democracia é con razón popular. En 1647, os revolucionarios ingleses expandiron a poderosa idea de que " todo goberno está baseado no libre consentimento do pobo". Querían dicir votos para todo. Por suposto, o sufraxio universal non garantiza ningún resultado politico, e as eleccións non poden nen sequera asegurar a súa propia perpetuación ( diso da testimonio a República de Weimar). A democracia electoral tamén é improbable que produza beneficios que conveñan aos poderes hexemónicos ou imperiais. ( Se a guerra de Iraq tivese dependido do consentemento libremente expresado da "comunidade mundial", non tivese ocorrido). Pero estas incertidumes non diminuen a súa xustificada atracción.

Outros factores ademais da popularidade da democracia explican a perigosa creencia de que a súa propagación con exércitos pode ser factible na actualidade. A globalización suxire que os asuntos humanos están evolucionando seguindo un patrón universal. Se as estacións de servicio, os iPods, e os trebellos informáticos son os mesmos en todo o mundo, ¿ por que non o son as institucións políticas?. Este punto de vista infravalora a complexidade do mundo. A recaida no derramamento de sangue e na anarquía que tivo lugar claramente en gran parte do mundo tamén fixo a idea máis atractiva a idea de expandir unha nova orde. Os Balcáns parecen amosar que os lugares inestables requiren a intervención, militar se é precisa, de estados fortes e estables. En ausencia dunha organización internacional efectiva, algunhas persoas "humanitarias" están dispostas a apoiar unha nova orde mundial imposta polo poder estadounidense. Pero deberiamos ser suspicaces cando os poderes militares reclaman favorecer estados máis débiles ocupándoos.

Outro factor pode ser o máis importante: os Estados Unidos están preparados grazas á mestura xusta de megalomanía e mesianismo derivada das súas orixes revolucionarias. Os Estados Unidos de hoxe non teñen ningún competidor no plano tecnolóxico-militar, están convencidos da superioridade do seu sistema social, e , desde 1989, non se dan conta ( como todos os grandes imperios conquistadores anteriores) de que o seu poder ten límites. Como antes o presidente Wilson, os ideólogos de hoxe ven unha sociedade modelo lista xa nos EEUU: unha combinación de lei, liberdades civís, empresas privadas competitivas e eleccións disputadas regularmente con sufraxio universal. Todo isto subxace na idea de refacer o mundo á imaxe da súa "sociedade libre".

Esta idea están perigosamente preto do desastre. Ainda que a acción dun gran poder poida ter consecuencias política ou moralmente desexables, a identificación con ela é arriscada xa que a lóxica e os métodos da acción estatal non son os dereitos universais. Todos os estados estables poñen por diante os seus propios intereses. Se teñen o poder, e o fin é considerado o suficientemente importante, os estados xustifican as razóns de empregalo, particularmente cando cren que teñen a Deus da súa parte. Ambos, "bos e malvados" imperios produciron unha barbarización da nosa era, a que a " Guerra contra o terrorismo" está contribuindo.

Mentres se ameace coa integridade dos valores universais, a campaña para expandir a democracia non terá éxito. O século XX amosou como os estados non poden refacer o mundo dunha maneira simple nin abreviar as transformacións históricas. Non poden causar un cambio social efectivo simplesmente trasnferindo institucións ao outro lado das fronteiras. As condicións necesarias para un goberno democrático efectivo ou real son raras: a existencia dun estado que desfrute de lexitimidade, o consentimento e a habilidade para mediar nos conflictos entre os grupos domésticos. Sen estes consensos, non existe a soberanía popular e polo tanto tampouco a lexitimidade para maiorías aritméticas. Cando este consenso non existe, a democracia está en suspenso ( como foi o caso do Ulster), o estado divídese ( Checoslovaquia), ou a sociedade cae ata un estado de permanente guerra civil ( Sri Lanka). A " expansión da democracia" agravou conflictos étnicos e produciu a desintegración de estados en rexións multinacionais ou multicomunais despois de 1918 e 1989.

O esforzo para expandir unha democracia occidental estandarizada tamén sofre unha paradoxa fundamental. Unha gran parte da vida humana ocorre agora máis aló da influencia dos votantes ( nas entidades transnacionais públicas ou privadas non hai eleccións nin electores). E a democracia electoral non pode funcionar de forma real fora das unidades políticas tales como os estados-nación. Os estados poderosos están polo tanto intentando expandir un sistema que incluso eles atopan inadecuado para resolver os desafíos actuais.

Europa é a proba. Un corpo como a Unión Europea pode desenvolverse dentro dunha poderosa e efectiva estructura precisamente porque non hai outro electorado que un reducido número de gobernos membros. A UE podería ir a ningures sen o seu "deficit democrático", e non podería ter lexitimidade para o seu parlamento porque non hai " pobo Europeo". De maneira pouco sorpresiva os problemas agromaron tan pronto como a UE se moveu máis aló das negociacións entre gobernos e foi o suxeito de campañas democráticas nos estados membros.

O esforzo para expandir a democracia é tamén perigoso de maneira máis indirecta: Transportar a aqueles que non disfrutan desta forma de goberno a ilusión de que os gobernos que a levan si fan todo de forma democrática, pero fano?. Sabemos agora algo máis sobre como as decisións actuais de ir á guerra en Iraq foron tomadas polo que parecen dous estados de incuestionable bona fides democrática: os EEUU e o Reino Unido; creando complexos problemas de engaño e ocultación cos que pouco ten que ver o ideal da democracia electoral e as asembleas representativas, que ademais tiveron pouco que facer durante o proceso. As decisións foron tomadas entre pequenos grupos de xente e en privado, un xeito non moi diferente daquel que poderian ter empregado de tratarse de estados non democráticos.

Afortunadamente, a independencia dos medios non puido ser tan facilmente derrotada no Reino Unido. Pero non hay democracia electoral que necesariamente asegure unha efectiva liberdade de prensa, dereitos cidadáns e independencia xudicial.

E.Hobsbawm- The dangers of exporting democracy. Bush´s crusade is based on a dangerous illusion and will fail

Empresarios contra o tetragoberno ( eso si, non sabemos cales)

Olas a tod@s:

O Diario de Arousa publicaba o domingo que " o empresariado de O Grove estudia crear unha plataforma de oposición ao cuatripartito". Vista e lida a noticia parece que o titular está manifestamente errado, xa que só nos din o nome dun empresario que nin sabemos a quen representa nin con que lexitimidade; ademais supoño que haberá máis dun empresario na nosa vila.

O suxeito erixido en portavoz é Alvárez Guillán ( si o mesmo que anda en todos os saraos). Obviamente o home este pode crear plataformas e manifestarse todo canto queira pero corre serio risco de ser alcumado "o de sempre" con tanta plataforma fantasma e tanto sair na prensa.

Espero que esta plataforma acabe sendo iso: unha plataforma; e non unha maneira de darlle caña ao goberno saindo nos xornais arroupado por empresarios e colectivos "pantasmas". Digo o de pantasmas porque xa non é a primeira nova que fai referencia a plataformas e lobbies que despois ou non existen ou dos que nunca sabemos máis. Como dixen arriba os empresarios e calquera, teñen dereito a crear plataformas e a manifestarse. O que parece pouco serio é facer como que hai e despois non hai nada e tampouco ninguén.

As reclamacións deste incansable opositor son as mesmas que esgrime o PP desde que se constituiu o goberno (casualidades de la vida sin duda).

Unha das reclamacións do incansable é que no Bao non hai farolas e a razón é "que seguen mandando os ecoloxistas". Manda carallo. Eu como calquera outro veciño paso en coche polo Bao e a verdade é que non teño problemas de falta de luz porque para iso os coches teñen faros (ao mellor o del non). En calquera autopista ou autovía non hai farolas porque sería unha agresión contra o medio e un despilfarro enerxético brutal. De todas maneiras e sendo serios xa, este home debería recordar que o Bao é zona natural protexida pola Rede Natura e polo tanto protexida de actuacións que poidan ser contaminantes. A contaminación lumínica existe como sabe calquera rapaz da ESO e incluso de primaria.

Outra reclamación é o famoso Tiro ao Pombiño, que segundo el non se celebra por dexación de responsabilidades do concello. Non se celebra porque a organización tardou en conquerir os permisos da Xunta e por terse negado a empregar munición libre de chumbo coa excusa de que esta non existía. E digo excusa porque basta pór no Google munición ecolóxica para percatarse da súa existencia. En resume, a empresa quería seguir coma sempre por aforrar cartos ou por facerse os poderosos e despois acabaron lastimados.

A reclamación definitiva é a mesma de sempre, o PXOM. Xa escribín abondo sobre o tema pero como apontamento digo que o PXOM é unha prioridade clara. Pero precisamente por ser prioritario non pode ser feito dun día para outro e baixo as presións daqueles polos que nos puxeron o Cuiñazo, os empresarios da construcción acostumados a facer o que lles sae do carallo, como lles sae do carallo e donde lles sae. A desfeita urbanística meca salta á vista e os culpables son os anteriores gobernos pero tamén eses depredadores do medio que fixeron cartos a moreas sen respetar nin os mínimos preceptos de urbanibilidade.

A declaración que xa pon os pelos de punta e que xa amosa cales son as verdadeiras intencións do home este e a súa suposta plataforma é aquela que di ( ao máis puro estilo pepero) que a memoria histórica ten demasiado protagonismo e que hai que centrarse no que lle importa á xente. Primeiro a min interésame a Memoria histórica pero claro eu non son xente, son persoa. Segundo, eu non sei el, pero a maioría das persoas son capaces de facer máis dunha cousa á vez, logo que, podemos prestar atención a máis dun tema, somos "multitarefa" . A recuperación da memoria está en mans dunha asociación con membros reais, non pantasmas, que teran o mesmo dereito ca el a reclamar atención por parte do goberno. Terceiro e máis importante, non se sabe que ten que ver a memoria histórica co PXOM ou co Tiro ao Pombiño. Se está en contra de que as persoas perseguidas e damnificadas por un rexime ditatorial e asasino por loitar a prol da liberdade que fai que el hoxe poida sair no xornal dicindo tonterías, que o diga pero que se deixe de caralladas e de mentiras.

A min paréceme que o problema está realmente en que a máis de un lle molesta que o goberno dure máis do que se pensaba nalgunhas cabezas. Eu desde aquí animoo a acampar diante da Xunta para pedir farolas desde Ogrobe a Ferrol ao longo da AP9. Este home ten accións en Fenosa, non?

De novo o lixo ( e van tres)

Olas a tod@s:

Unha vez máis vou falar do tema do lixo, que ademais está ultimamente de moda grazas ás discusións sobre o modelo de xestión a implantar na nosa vila. Xa escribín uns cantos artigos sobre este tema, que a min me parece moi preocupante, e polo de agora ainda non noto demasiados cambios na limpeza das rúas.

Ano tras ano calquera veciño que traballe nun bar escoita no verán comentarios respecto da suciedade nas rúas e sempre aparece como unha das pegas máis saliantadas polos turistas que nos visitan no verán. Obviamente a merda, con perdón, é cousa de todo o ano e non só do verán pero resulta significativo que as persoas que non viven no municipio sinalen o lixo como un problema importante. Digo isto porque esta percepción non é tan clara cando falas "cos de todo o ano". As razóns son moitas e probablemente entre elas esté que xa estamos acostumados a ver as rúas con ese aspecto e as bolsas do lixo ás portas en vez de nun contenedor. Triste, pero parece a verdade.

Non vou entrar no tema de que modelo de xestión sería o mellor para o concello porque non coñezo as propostas co suficiente nivel de detalle como para ter unha opinión formada e informada ao respecto. De todos modos non me parece que a privatización dos servizos sexa unha resposta axeitada a un problema que ten, ao meu ver, outro tipo de causas.

A primeira causa do lixo paréceme que é o total abandono da recollida baixo os diferentes gobernos que tivemos ata o de agora. Podemos pedirlle á xente que non emporque as rúas pero para facelo teremos que colocar as suficientes papeleiras e contenedores para que poidan facelo. Moitas das rúas de Ogrobe non teñen contenedores e a xente ten que deixar o lixo á porta de casa. Hai moita xente ao que isto lle parece unha solución axeitada pero a xente que o ve por primeira vez e á que lle explicas que ese é o sistema normal alucina. Non se colocan contenedores por non molestar aos veciños co cheiro e coa "visión de tan terrible artefacto". Parece que ainda non descubrimos que os contenedores tamén hai que lavalos e que a basura se tira pola noite e non ás nove da mañá. Outra causa da falta de contenedores (dos normais e moito máis dos de reciclaxe) é a mala planificación urbana. Como exemplo ben vale a Catorse, na que non hai contenedores porque nas sucesivas reformas feitas á rúa non se planificou onde colocalos. Se esa planificación fose axeitada, a Catorse e outras moitas rúas terían contenedores de superficie ou mesmo soterrados. Das papeleiras é mellor non falar, para elas a excusa é que se rompen pola noite pero iso pasa en moitos outros lugares, o que pasa é que se volven a colocar e que a poli local tamén traballa algo polas noites.

A segunda causa da suciedade e do lixo acumulado é a xente. Póñoa en segundo lugar porque visto os alicientes e os medios que pon o concello hai que ser un martir para vivir nalgunha rúa e reciclar. Moita xente non separa o lixo, o bota nos escasos contenedores a calquera hora do día e nen sequera ata as bolsas. Esta é unha cuestión de educación que irá mellorando pouco a pouco. Puiden ver moitas veces mentres mercaba gominolas ou un xelado nos quioscos do Corgo como nenos pequenos tiraban os envoltarios ao chan sen que os pais lles dixesen que iso non se fai e tendo a papeleira ao lado. Pero o problema non remata nas rúas cheas de lixo senón que pervive no noso municipio o costume de tirar colchóns,electrodomésticos ou escombro en calquera lugar do monte ( ou se non hai monte onde haxa un pouco de vexetación abundante) formando curiosos "depositos de materiais" para os arqueólogos do futuro ou, falando sen metaforas, montes de merda. Poucos son os veciños que denuncian actos deste tipo cando o terreo non é seu, e menos ainda son as accións e multas postas pola nosa gran policia local.

A terceira causa e, para min, a máis triste á vez que sorprendente, é que nós mesmos non nos damos conta do cheo de merda que está o noso concello debido a que sempre o vimos así. Xa dixen antes que moita xente considera normal e mesmo mellor o sistema meco de merda á porta, e lle poñen pegas aos contenedores. Consideramos normal a falta de recipientes de reciclaxe porque así xa non hai que separar o lixo ou por iso de "despois total non o recollen e está aí un mes". Parécenos totalmente normal que haxa poucas papeleiras porque "total se despois as rompen é un tirar cos cartos"... e así un longo etcétera. Iso si, as praias hai que limpalas que senón os turistas pódense enfadar e pensar que somos uns porcos como se non visen a merda que hai nas rúas,

Estes tres apuntes son ao meu ver importantes eivas no tema do lixo no concello e moitas delas non teñen que ver co modelo de xestión do lixo senón coa incompetencia dos concelleiros do ramo e con que, ao parecer, a merda aos mecos non nos molesta tanto.

Implosión

Olas a tod@s:

Levaba toda a semana pensando en escribir sobre o tema do lixo pero a cuestión das cámaras de vixiancia fíxome pensar sobre un fenómeno que ben pode facer referencia a estes dous temas: a implosión.

Podemos explicar este fenómeno como algo que estoura desde dentro ou cara dentro. Nisto parece que anda ultimamente sumido este noso goberno local. Explícome: nestas dúas últimas semanas o pacto de goberno foi posto a proba duramente polos seus propios membros e parece que o resultado foi que o goberno é sólido. Ainda así non estou eu tan seguro de que este resultado sexa tan certo como pode parecer a priori.

Os dous temas aos que me refiro son, como xa dixen antes, o lixo e as cámaras. Estes temas puxeron a proba ao goberno xa que parecían temas capaces de xerar certas fracturas entre os seus membros. No tema do lixo parece claro que EU e o BNG ían optar pola postura que ao final elixiron ( ainda que cun certo suspense no caso do BNG). Entón coincidiredes comigo en que o PG xa o debería saber tamén cando se lle deu por sacar esa iniciativa, polo que tamén podemos supoñer que o debate nos medios puido ser unha forma diso coñecido como " nadar e gardar a roupa" por se no futuro non melloran demasiado as cousas nese tema. No tema das cámaras non podo estar máis en desacordo coa resolución e co procedemento elixidos polo goberno e creo poder afirmar , sen moito temor a equivocarme, non ser o único votante dalgunha das forzas do goberno que o está.

Xa me pronunciei antes en contra das cámaras de vixiancia neste mesmo lugar e nalgún outro pero non entrara na cuestión dos procedementos empregados. Digo isto porque o procedemento empregado neste tema é, cando menos, irregular e eticamente reprobable. Non se pode aceptar como un procedemento democrático a seguinte sucesión de feitos: 1. Coloco as cámaras sen dispoñer dos permisos pertinentes e sen avisar da súa colocación 2. Cando se descubre, digo que a situación das cámaras é legal 3. Decido ampliar o número 4. Resulta que as cámaras eran legais pero, cousa rara, pido os permisos a posteriori 5. Anuncio que agora xa non son eu o responsable das mesmas senón outros concelleiros 6. O goberno aproba a ordenanza respecto das cámaras.

Cando menos parece que algún dos sucesos do final deberían ser os do comezo e tamén parece claro que a cuestión dos permisos é cando menos dubidosa. Resulta tamén curisoso que o seu creador e fero paladín, Alfredo Bea, ceda o seu control a outros edís. E por último, xa é a repanocha, que tanto o BNG como EU apoien esa ordenanza. Galiza Nova xa se ten posicionado en contra das cámaras en outros lugares, e polo de agora, Galiza Nova tamén é o BNG. Resulta ainda máis raro se temos en conta que o Movemento polos Dereitos Civís está integrado por moitos militantes nacionalistas e mesmo por asociacións do que podemos denominar "tecido social nacionalista".

O pacto de goberno xa naceu con moitas dúbidas nas bases sociais de EU e, sobre todo, do BNG. Coñecido é por todos que o BNG se sentiu moi perxudicado polo pacto de goberno e que grande parte da súa base social o contemplou con moita suspicacia. Decisións como esta das cámaras e as formas empregadas no tema do lixo, non contentaron nin aos votantes de EU nin aos do BNG ( neste caso máis ainda debido á tardanza en dicir que non). Parece que polo de agora estas dúas forzas son as que teñen que facer máis sacrificios de cara á súa base social. Estas situacións poden facer mermar moito os seus apoios se perduran no tempo, poñendo en perigo a cohesión do pacto de goberno. Se xa había quen tiña dúbidas respecto a certos compañeiros de viaxe, estas medran día a día polo que parece e poden chegar a fartar a gran parte da militancia e da base social destas dúas forzas e provocando crises no goberno. Esta posible crise non sería causa de factores externos, a oposición de PP e A Meca é polo de agora bastante lamentable, senón polas propias decisións e actuacións de membros do goberno máis interesados en réditos electorais futuros que na estabilidade presente. Só así se entenden certas declaracións de PSdG e PG na prensa no tema do lixo.

Logo parece que o da implosión non é tan disparatado como podería parecer, tanto máis se ata podemos case que identificar ao "implosionador" e incluso a máis de un. Debo dicir que non creo que esto vaia ocorrer polo de agora, pero non deberiamos descartar que comezase a suceder cando esten próximas as eleccións. Así o risco de implosión é baixo pero parece que medra mes a mes, ¿ou non?